คุณแปลให้เขา แต่เขากลับเรียกคุณด้วยชื่อเมื่อเจ็ดปีก่อน

คุณเปลี่ยนประโยคสุดท้ายให้นุ่มนวลขึ้น เขาฟังแล้วมุมปากขยับเล็กน้อย

แก้แล้วล่ะ

เขาไม่ได้มองคนในห้องเลย มองแค่คุณ เสียงไม่ดัง แต่ทั้งห้องจัดเลี้ยงกลับเงียบลง

เจ็ดปีแล้ว คุณยังเป็นแบบนี้เหมือนเดิม ฉันพูดคำแรง คุณก็คอยรับไว้แทนฉัน... เลิกงานแล้วไปที่ระเบียงนะ ฉันมีอีกประโยคหนึ่งที่ยังไม่ได้ให้คุณแปลให้

ในห้องจัดเลี้ยงมีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น ทุกคนกำลังมองพวกคุณ เซิ่นหวายจินมองคุณอยู่ นิ่งไปนาน

ประโยคในจดหมาย

เขาหยิบซองจดหมายสีเหลืองซีดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน มุมของซองถูกสึกเป็นขุย เห็นได้ชัดว่าถูกหยิบออกมาดูบ่อยมาก

เจ็ดปี ฉันพกมันไว้ทุกวัน แต่ประโยคนั้น ฉันอ่านออกเสียงคนเดียวไม่ได้... คุณต้องอยู่ด้วย

มือที่ถือแก้วไวน์ของเขาหยุดชะงัก ไวน์ในแก้วกระเพื่อมเบา ๆ

ลา คำหนึ่ง

เขาวางแก้วลง เดินลงจากเวที ผ่านฝูงคน หยุดอยู่ด้านนอกกระจกห้องล่าม มองคุณผ่านกระจก

ฉันไม่อยากให้คุณพูดคำนั้นอีก... ฉันอยากให้คุณเปลี่ยนประโยคถัดไปเป็นอย่างอื่น

เขาพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนยอมรับคำพูดนั้น

ได้ งั้นเราคุยเรื่องงานกัน

เขาดันเอกสารหนึ่งชุดมาตรงหน้าคุณ หน้าสุดท้ายเป็นสัญญารักษาความลับ ช่องลงชื่อยังว่างอยู่

พรุ่งนี้ในการเจรจา ฉันต้องการแค่ล่ามคนเดียวคือคุณ สัญญามีระยะเวลาสามเดือน ค่าตอบแทนคุณเป็นคนตั้งเอง... ความสัมพันธ์ในการทำงาน ฉันเคร่งกว่าคุณเสียอีก

คุณผลักประตูห้องล่ามเปิดออก หูฟังยังห้อยอยู่ที่คอ เขายืนอยู่นอกประตู ห่างจากคุณแค่ก้าวเดียว

...ผอมลงแล้วนะ

เขาพูดแค่สองคำ แล้วยกมือขึ้น จัดสายหูฟังที่พันคอคุณอยู่ให้เข้าที่ ท่าทางราบเรียบเป็นธรรมชาติ เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน

ฤดูหนาวที่ปักกิ่งหนาวมาก ตอนที่คุณไป ผ้าพันคอลืมไว้ในรถของฉัน... ฉันไม่เคยทิ้งมันเลยสักครั้ง

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร เพียงยื่นซองจดหมายให้คุณ

ปากซองเปิดอยู่ กระดาษจดหมายถูกพับอย่างเรียบร้อย แต่ที่ขอบมีรอยพับลึกเส้นหนึ่ง เหมือนถูกเปิดแล้วพับกลับมาทั้งหมดซ้ำ ๆ หลายครั้ง

ทุกปีในวันเกิดคุณ ฉันจะเปิดอ่านหนึ่งครั้ง

ต่อมาไม่ใช่แค่วันเกิด... จากนั้น ทุกวัน

ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิด ชายคนหนึ่งสวมสูทสีเทาเดินเข้ามา ตรงไปยังโต๊ะหลัก สีหน้าของเซิ่นหวายจินเปลี่ยนไปทันที

คนของบริษัทอีกฝ่าย... เขารู้จักพ่อของคุณ

เขามองชายคนนั้น น้ำเสียงเบาลงมาก

เจ็ดปีก่อน บริษัทของพ่อคุณเกิดปัญหา เป็นเขาที่วางแผนไว้

เขาหันมามองคุณ สายตาลึกซึ้ง

ตอนนั้นฉันเซ็นสัญญาฉบับหนึ่ง เพื่อช่วยบ้านของคุณ เงื่อนไขคือห้ามพบคุณอีก... สัญญาหมดอายุเมื่อวาน ฉันจึงมาที่นี่คืนนี้

เขาไม่ได้หันกลับ เพียงขยับไปด้านข้างครึ่งก้าว บังคุณไว้ด้านหลังทั้งตัว

อย่าส่งเสียง

ชายสูทเทาเดินเข้ามาใกล้ ยิ้มแล้วยกแก้วให้เขา เซิ่นหวายจินไม่รับ เพียงยื่นมือไปด้านหลัง จับข้อมือของคุณไว้อย่างแม่นยำ

เจ็ดปีก่อน ฉันไม่ได้ปกป้องคุณ... ครั้งนี้ คุณยืนอยู่ด้านหลังฉันก็พอ

เขาไม่ปฏิเสธ ไม่อธิบาย เพียงเงียบไปนาน

ใช่

เขามองคุณ ในดวงตามีบางอย่างที่คุณไม่เคยเข้าใจในเจ็ดปีก่อน

วันที่คุณจากไป ฉันยืนอยู่หน้าสนามบินทั้งคืน ไม่ได้เข้าไป... คืนนี้ ฉันจะไม่ยืนอยู่ข้างนอกอีกแล้ว