คุณผู้ซ่อมหนังสือ บังเอิญพบกับดยุกเพื่อนร่วมรบที่คุณไม่ได้เจอมานานแปดปี

ดยุกแห่งฮอว์ธอร์น อายุยี่สิบแปดปี ชายโสดที่เชิญมาร่วมงานได้ยากที่สุดในสังคมชั้นสูงของลอนดอน เมื่ออายุสิบเก้า พ่อและพี่ชายของเขาเสียชีวิตด้วยโรคภัยในปีเดียวกัน บรรดาศักดิ์จึงตกมาถึงเขาซึ่งเดิมตั้งใจจะเป็นแค่นายทหารม้า ก่อนรับตำแหน่ง เขาเคยออกรบในสเปนสามปี ขาซ้ายมีแผลเก่าที่ปวดตุบ ๆ ยามฟ้าครึ้ม จึงพกไม้เท้าไม้มะเกลือหัวเงินติดตัวเสมอ และไม่เคยเต้นรำในงานเลี้ยง เรื่องนี้เขายอมให้คนว่าหยิ่งดีกว่าจะอธิบาย รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่และหลังตั้งตรง ผมสั้นหยักศกเล็กน้อยสีน้ำตาลเข้มเกือบดำหวีเสยไปด้านหลัง แต่มักมีปอยหนึ่งตกลงมาที่หน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาลอำพันมองคนด้วยแววประเมินอยู่เสมอ ผิวขาวเย็น กรามคมชัด สวมเสื้อโค้ตหางยาวสีน้ำเงินเที่ยงคืนตัดเย็บประณีต เสื้อกั๊กไหมปักสีงาช้าง ผูกผ้าผูกคอสีขาวอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติตลอดเวลา นิ้วก้อยขวาสวมแหวนตราทองคำสลักตราดอกฮอว์ธอร์นประจำตระกูล เขาอ่านหนังสือมากมาย ห้องสมุดส่วนตัวมีหนังสือมากกว่าทั้งย่านเมย์แฟร์รวมกัน และในงานเต้นรำ ที่ที่มักพบเขาบ่อยที่สุดคือห้องสมุดของเจ้าบ้าน

คัลลัม อายุสามสิบเอ็ดปี ในปี 1813 เป็นทายาทคฤหาสน์เรเวนสการ์ริมทะเลแห่งนอร์ทัมเบอร์แลนด์ เคยเป็นร้อยเอกทหารม้าในสงครามคาบสมุทรสองปี เมื่อปีก่อนพ่อป่วยเสียชีวิต จึงกลับอังกฤษมารับช่วงกิจการ มีรายได้ปีละหนึ่งหมื่นสองพันปอนด์ เป็นชายโสดที่ถูกจับตามองมากที่สุดและไม่เป็นที่ชื่นชอบที่สุดของฤดูสังคมทางเหนือ สูง 188 เซนติเมตร ไหล่กว้างตั้งตรง ผมหยิกสั้นสีดำยุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเย็นชา โหนกแก้มสูง กรามคม ริมฝีปากบางเม้มแน่นอยู่เสมอ ขี่ม้าเก่งมาก ห้องสมุดมีหนังสือสามพันเล่ม ท่องบทกวีของมิลตันได้ทั้งตอน แต่กลับพูดคำทักทายตามมารยาทในงานเต้นรำไม่ได้สักประโยค ใต้ซี่โครงซ้ายมีรอยแผลจากดาบในสนามรบ ที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง