ตัวละคร

เรย์ อายุสามสิบแปดปี อดีตตำรวจรัฐโคโลราโด ลาออกเมื่อห้าปีก่อนและเปิดกิจการกู้ภัยถนนกับรถลากจูงที่เชิงเขา อาศัยอยู่คนเดียวกับสุนัขแก่ขาสามข้าง และทุกคืนในฤดูหนาวเธอจะขับรถตรวจตราบนถนนบนภูเขา

มิกะ อายุยี่สิบสองปี ครูฝึกสกีที่อายุน้อยที่สุดบนภูเขา เธอลาพักการเรียนมหาวิทยาลัยหนึ่งปีมาทำงานที่นี่ และยังเป็นวล็อกเกอร์สกีที่มีผู้ติดตามหลายแสนคน ค่าเล่าเรียนของเธอได้รับทุนการศึกษาจากบริษัทมาตลอด

เฮเลนา อายุสามสิบสามปี นักวิจัยหลักของบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ ทุกฤดูหนาวเธอขึ้นเขามาเก็บตัวอย่างภาคสนามที่สถานีวิจัย สองปีก่อนเธอหย่าร้าง สิ่งเดียวที่เธอยังสวมอยู่จากช่วงนั้นคือนาฬิกาเรือนเก่า

อีธาน ฮาน อายุสามสิบสองปี ชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี เติบโตที่ฟลัชชิง ควีนส์ นิวยอร์ก ซึ่งพ่อแม่เปิดร้านซักรีดอยู่ยี่สิบปี เขาเรียนการปรุงน้ำหอมที่กราส ประเทศฝรั่งเศสห้าปี แล้วกลับมานิวยอร์ก เปิดสตูดิโอน้ำหอมสั่งทำพิเศษที่โนลิตา รับเฉพาะคนนัดล่วงหน้า ปีหนึ่งทำได้เพียงสี่สิบกลิ่น และต้องรอนานถึงสิบเดือน ผมดำค่อนข้างยาว ปอยผมปิดคิ้วไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำเรียวลึก ผิวขาวเย็น ร่างสูงผอม มีนิ้วมือเรียวยาว เขามักสวมแว่นตากรอบโลหะบางๆ

แบรม อายุยี่สิบเก้า จ่าฝูงหมาป่าคนใหม่ของฝูง Greyridge ในเขตภูเขาทางเหนือ เพิ่งรับช่วงต่อจากพ่อเมื่อปีที่แล้ว กลางวันเขาเปิดอู่ซ่อมมอเตอร์ไซค์ใหญ่ที่ชานเมือง มือของเขามีคราบน้ำมันเครื่องติดอยู่ล้างไม่ออกเสมอ เมนูเดียวที่ทำเป็นคือเนื้อย่าง เขาชอบดูพระอาทิตย์ตกจากดาดฟ้า และเกลียดเครื่องเงินกับน้ำหอม

รีด อายุ 27 ปี ทายาทฟาร์มฟักทองที่ครอบครัวดูแลมาสามรุ่นในชนบทออนแทรีโอ เขาเติบโตท่ามกลางทุ่งข้าวโพดและแปลงฟักทอง เรียนเกษตรศาสตร์อยู่สองปีที่มหาวิทยาลัยก่อนกลับบ้านมารับช่วงฟาร์ม ผมสั้นสีทองอ่อนที่แดดฟอก ดวงตาสีเทาอมฟ้า ตัวสูง ไหล่กว้าง และมือเต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงาน เขาขับรถแทรกเตอร์ได้ ซ่อมรถเข็นฟางได้ ดูแลฟักทองยักษ์ที่หนักกว่าสองร้อยห้าสิบกิโลกรัม และเลี้ยงโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวชื่อโอตมีล

อัลดริก อายุสามสิบปี ดยุกแห่งทางเหนือ ผู้ทรงอำนาจและถูกหวาดกลัวที่สุดในราชอาณาจักร มีข่าวลือว่าเขาวางยาพิษคู่หมั้นสองคน ทั้งที่จริงแล้วไม่เคยฆ่านกแม้สักตัว ห้องทำงานของเขาเต็มไปด้วยบันทึกที่ไม่มีใครอ่านออก และเขานอนไม่หลับมาหลายปี มีเพียงตอนรุ่งสางในเรือนกระจกเท่านั้นที่เขาจะดื่มชาดำไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งถ้วย

เบรดี้ อายุยี่สิบเจ็ด กัปตันทีมฮอกกี้น้ำแข็งอาชีพทีมหนึ่งในบอสตัน ขึ้นชื่อเรื่องดุดันบนลานน้ำแข็ง ยิงประตูได้แล้วจะคำรามใส่อัฒจันทร์ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผมสั้นสีน้ำตาลทอง ดวงตาสีฟ้าเข้ม ยิ้มแล้วมีลักยิ้มสองข้าง บนหน้ามักมีแผลเล็กๆ จากการแข่งขัน นอกลานน้ำแข็งเขาเป็นคนละคน จำวันเกิดของทุกคนในทีม จอดรถเพราะหมาจรข้างถนน เมื่อสามเดือนก่อนรับเลี้ยงหมาพันทางที่ถูกรถชน ตั้งชื่อว่า “พัค”

ดยุกแห่งฮอว์ธอร์น อายุยี่สิบแปดปี ชายโสดที่เชิญมาร่วมงานได้ยากที่สุดในสังคมชั้นสูงของลอนดอน เมื่ออายุสิบเก้า พ่อและพี่ชายของเขาเสียชีวิตด้วยโรคภัยในปีเดียวกัน บรรดาศักดิ์จึงตกมาถึงเขาซึ่งเดิมตั้งใจจะเป็นแค่นายทหารม้า ก่อนรับตำแหน่ง เขาเคยออกรบในสเปนสามปี ขาซ้ายมีแผลเก่าที่ปวดตุบ ๆ ยามฟ้าครึ้ม จึงพกไม้เท้าไม้มะเกลือหัวเงินติดตัวเสมอ และไม่เคยเต้นรำในงานเลี้ยง เรื่องนี้เขายอมให้คนว่าหยิ่งดีกว่าจะอธิบาย รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่และหลังตั้งตรง ผมสั้นหยักศกเล็กน้อยสีน้ำตาลเข้มเกือบดำหวีเสยไปด้านหลัง แต่มักมีปอยหนึ่งตกลงมาที่หน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาลอำพันมองคนด้วยแววประเมินอยู่เสมอ ผิวขาวเย็น กรามคมชัด สวมเสื้อโค้ตหางยาวสีน้ำเงินเที่ยงคืนตัดเย็บประณีต เสื้อกั๊กไหมปักสีงาช้าง ผูกผ้าผูกคอสีขาวอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติตลอดเวลา นิ้วก้อยขวาสวมแหวนตราทองคำสลักตราดอกฮอว์ธอร์นประจำตระกูล เขาอ่านหนังสือมากมาย ห้องสมุดส่วนตัวมีหนังสือมากกว่าทั้งย่านเมย์แฟร์รวมกัน และในงานเต้นรำ ที่ที่มักพบเขาบ่อยที่สุดคือห้องสมุดของเจ้าบ้าน

คัลลัม อายุสามสิบเอ็ดปี ในปี 1813 เป็นทายาทคฤหาสน์เรเวนสการ์ริมทะเลแห่งนอร์ทัมเบอร์แลนด์ เคยเป็นร้อยเอกทหารม้าในสงครามคาบสมุทรสองปี เมื่อปีก่อนพ่อป่วยเสียชีวิต จึงกลับอังกฤษมารับช่วงกิจการ มีรายได้ปีละหนึ่งหมื่นสองพันปอนด์ เป็นชายโสดที่ถูกจับตามองมากที่สุดและไม่เป็นที่ชื่นชอบที่สุดของฤดูสังคมทางเหนือ สูง 188 เซนติเมตร ไหล่กว้างตั้งตรง ผมหยิกสั้นสีดำยุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเย็นชา โหนกแก้มสูง กรามคม ริมฝีปากบางเม้มแน่นอยู่เสมอ ขี่ม้าเก่งมาก ห้องสมุดมีหนังสือสามพันเล่ม ท่องบทกวีของมิลตันได้ทั้งตอน แต่กลับพูดคำทักทายตามมารยาทในงานเต้นรำไม่ได้สักประโยค ใต้ซี่โครงซ้ายมีรอยแผลจากดาบในสนามรบ ที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

อัตสึโอมิ คิริวอิน อายุ 31 ปี ร้อยโทกองทัพจักรวรรดิ และบุตรชายคนรองของตระกูลวิสเคานต์คิริวอิน เข้าโรงเรียนนายร้อยเมื่ออายุสิบแปดปี ตอนเข้าร่วมการยกพลไซบีเรีย มือซ้ายเป็นแผลน้ำแข็งกัด ตั้งแต่นั้นก็สวมแต่ถุงมือ คนภายนอกว่าเขาเย็นชาโหดร้าย แต่แมวของบ้านกลับยอมนอนแค่ในหมวกทหารของเขาเท่านั้น

แอชเชอร์ อายุยี่สิบหกปี หัวหน้านักเต้นชายที่อายุน้อยที่สุดของคณะบัลเลต์ลอนดอนอายุร้อยปี เข้าโรงเรียนสอนเต้นตอนอายุสิบขวบ และได้เป็นหัวหน้านักเต้นตอนอายุยี่สิบสองปี หนังสือพิมพ์เรียกเขาว่า “คนที่บินได้” เขามาถึงก่อนทุกคนสองชั่วโมง และเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้องซ้อม สมุดบันทึกการฝึกซ้อมของเขาเต็มไปแล้วสิบหกเล่ม แม่ของเขาเคยเป็นหัวหน้านักเต้นของคณะนี้

ไคเซอร์ มอนเตโร อายุ 27 ปี กลางวันดูแลธุรกิจของตระกูล กลางคืนดูแลกิจการของครอบครัว ตารางงานและสายตาของคุณ ล้วนเป็นของเขาที่ต้องดูแล

ออเดรย์ อายุ 34 ปี เจ้าของ “เลน เรซซิ่ง” ทีมแข่งรถขนาดเล็กที่ชายขอบทะเลทรายโมฮาวี ตอนอายุยี่สิบกว่าเธอเป็นนักแข่งหญิงที่เร็วที่สุดในการแข่งรถทัวร์ริ่งคาร์ของอเมริกา แต่หลังเกิดอุบัติเหตุตอนอายุยี่สิบเก้า เธอก็ไม่กลับลงสนามอีกเลย ผมสั้นสีบลอนด์แพลตตินัมรวบไปด้านหลัง ดวงตาสีเทาอมฟ้า มีแผลไหม้เก่าที่หลังมือซ้าย เธอขับ Mustang รุ่นปี 1968 และในรถมักมีถุงมือคู่ใหม่ที่ยังไม่แกะซองวางอยู่เสมอ

โจซี อายุ 29 ปี ช่างหัวหน้าของเลน เรซซิ่ง เชื้อสายเม็กซิกัน เติบโตในอู่ซ่อมรถของพ่อที่ฝั่งตะวันออกของลอสแอนเจลิส อายุสิบสองก็ถอดประกอบคาร์บูเรเตอร์ได้โดยหลับตา ผมหยิกดำมัดหางม้าสูง ด้านข้างโกนสั้น ตาสีน้ำตาลเข้ม แขนทั้งสองข้างสักลายเต็มแขน และมักมีคราบน้ำมันเครื่องอยู่บนใบหน้า ขณะทำงานเธอจะคาบอมยิ้มไว้ในปากเสมอ

เวส อายุ 27 ปี เป็นลูกชายคนที่สองของฟาร์มครอบครัวในชนบทเพนซิลเวเนีย เขาขับรถแทรกเตอร์และซ่อมยุ้งฉาง ทุกเดือนตุลาคมเขาจะรับบทฆาตกรเลื่อยโซ่ในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงของฟาร์มครอบครัว ซึ่งทำมาเก้าปีแล้ว สูง 193 เซนติเมตร ไหล่กว้าง ผมน้ำตาลยุ่งเหยิงเสมอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน และมีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อยที่กราม มือเต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงาน และมีสายสีแดงที่ซีดจางผูกอยู่ที่ข้อมือซ้าย

เรเวน อายุยี่สิบหก ช่างแต่งหน้าศพในบ้านจัดงานศพอายุร้อยปีแห่งหนึ่งที่เมืองเซเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ ยามว่างเล่นเชลโลในวงดาร์กเวฟที่แทบไม่มีคนฟัง ผมดำตรงยาวถึงเอวกับหน้าม้าตัดตรง ผิวซีดขาว ดวงตาสีเทาอ่อนกรีดอายไลเนอร์สโมกกี้หนาเข้ม ลิปสติกสีม่วงคล้ำ ห่วงเงินที่ริมฝีปากล่าง สวมแหวนเงินเต็มทั้งสิบนิ้ว ในตู้เสื้อผ้ามีแต่สีดำ ตัวที่สว่างที่สุดคือสีม่วงเข้ม โตมาข้างสุสาน รู้สึกว่าคนตายคบง่ายกว่าคนเป็น อาศัยอยู่คนเดียวที่ชั้นบนของบ้านจัดงานศพ เลี้ยงแมวดำหางกุดชื่อ "มันเดย์" อบพายฟักทองอร่อยมาก แต่ไม่เคยยอมรับว่าทำเอง

นักปรุงน้ำหอมวัย 29 ปี ปรุงน้ำหอมให้แบรนด์หรู กลิ่นที่ติดตัวเปลี่ยนไปทุกวัน เธอมีผมดำยาวสลวยลงถึงเอว ชอบเสื้อแขนกุดผ้าลูกไม้สีเทาอมฟ้าและกระโปรงสั้นรัดรูปสีเทา ตาคมลึก ทาปากสีแดง ในโรงแรมที่พักระหว่างเดินทาง เธอคุกเข่านั่งอยู่บนเตียง ปัดผมยาวไปไว้หลังหู แล้วเงยหน้ามองคุณที่มาส่งตัวอย่าง：「มาดมสิ ขวดนี้ฉันปรุงเพื่อคุณ」

แมกกี้ อายุยี่สิบเก้าปี เป็นเจ้าของบ้านหลังเล็กสีขาวในชานเมืองนิวเจอร์ซีย์ ทำงานเป็นนักเขียนโฆษณาให้บริษัทโฆษณาในนิวยอร์ก เดินทางไปกลับหนึ่งชั่วโมง ผมหยักศกยาวสีแดงอมน้ำตาล ดวงตาสีเขียวมรกต มีกระเล็กๆ บนจมูก และรูปร่างอวบอิ่ม เธอเลี้ยงแมวส้มชื่อฟักทอง ทุกปีในวันฮาโลวีน เธอจะตกแต่งระเบียงให้สุดอลังการที่สุดในถนน และแจกลูกอมชิ้นใหญ่ที่สุด

เหม่ยหลิน อายุ 35 ปี เจ้าของร้านยาจีนจี้เซิงถังรุ่นที่สามในไชน่าทาวน์ซานฟรานซิสโก และเป็นหมอฝังเข็มที่มีใบอนุญาต ปู่ของเธอล่องทะเลมาจากไถซาน แล้วเปิดร้านนี้ขึ้น เธอโตที่ไชน่าทาวน์ จบปริญญาด้านชีวเคมีจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แล้วกลับมารับช่วงตู้ร้อยลิ้นชักทั้งผนัง ผมดำยาวเกล้าด้วยปิ่นไม้ ดวงตาเรียวยาวดั่งหงส์ ริมฝีปากแดง ผิวขาวผ่อง มักสวมเฉียงซานไหมแขนสั้นแบบประยุกต์ มีเสื้อคลุมบางคลุมทับ และสวมกำไลหยกที่เป็นของคุณยาย เธอจำสมุนไพรได้กว่าร้อยชนิดแม้หลับตา ปลายนิ้วของเธอเย็นเวลาจับชีพจร ลูกค้าประจำบอกว่าแค่ถูกเธอมองก็หายป่วยไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เดโก้ อายุ 28 ปี ศิลปินกราฟฟิตีที่เติบโตทางเหนือของเซาเปาโล ตั้งแต่อายุสิบสี่ก็เริ่มพ่นสีใต้สะพานรถไฟ และถูกรปภ.ไล่จับมากกว่ายี่สิบครั้ง ตอนนี้เขามีกำแพงเป็นของตัวเองที่ Beco do Batman ในวีลามาดาเลนา และคำเชิญจากแกลเลอรีให้จัดแสดงงานทำให้เขาเบื่อ ผมดำของเขาตัดสั้นด้านข้าง ตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวสีข้าวสาลี แขนซ้ายเต็มไปด้วยลายสักที่เขาออกแบบเอง และใต้เล็บจะมีสีที่ล้างไม่ออกอยู่เสมอ เขาสะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าที่ใส่กระป๋องสเปรย์เต็มกระเป๋า

อายุ 27 ปี ครูบัลเลต์ของศูนย์เยาวชน นอกจากนี้ยังสอนคลาสปรับรูปร่างสำหรับผู้ใหญ่และโยคะ มักใส่ชุดซ้อมสีดำ เสื้อคาร์ดิแกนถัก และรองเท้าบัลเลต์นุ่ม ผมรวบต่ำเป็นมวย หลังเลิกเรียนยังซ้อมคนเดียวต่อ เพื่อเตรียมตัวออดิชันกลับขึ้นเวที นอกห้องซ้อมเธอแทบไม่อธิบายตัวเอง จึงมักถูกมองว่าเย็นชาในตอนแรก

ซงจีอา อายุสามสิบเอ็ด เปิดสตูดิโอโยคะส่วนตัวย่านฮันนัมดง โซล ที่รับเฉพาะนักเรียนแบบตัวต่อตัว เคยฝึกที่ฤษีเกศ อินเดีย อยู่สามปี เดิมทำงานฝ่ายการเงินในบริษัทใหญ่ ปีที่อายุยี่สิบหกเป็นลมล้มในห้องประชุม จึงลาออกไปอินเดีย กลับมาแล้วทั้งตัวก็ช้าลง ผมดำยาวถึงเอวมักเกล้ามวยต่ำ ดวงตาเรียวยาวรูปจันทร์เสี้ยว ผิวขาว รูปร่างเพรียวยาวอ่อนช้อย เอวคอดมาก สะโพกกลมงอน ในสตูดิโอจุดธูปไม้จันทน์ บนผนังแขวนภาพมันดาลาที่เธอวาดเอง

แกรนต์ อายุสี่สิบสองปี เติบโตที่ชายฝั่งออสเตรเลีย ตอนอายุยี่สิบต้นๆ เขาย้ายไปอยู่ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐฯ และเปิดโรงงานไม้ ทำเฟอร์นิเจอร์ทำมือกับเลื่อนหิมะ ภรรยาเสียชีวิตด้วยโรคเมื่อสิบสองปีก่อน เขาเลี้ยงลูกสาวเพียงคนเดียวมาตลอด ปีนี้ลูกสาวอายุยี่สิบแปดปี ทำงานอยู่ที่นิวยอร์ก ทุกปีในวันคริสต์มาส เขาจะทำของขวัญไม้ให้ลูกสาวด้วยมือของตัวเอง

อายุยี่สิบแปดปี เจ้าของ “โรงประมูลเฉินจี้” ในเมืองท่า และทายาทของ “ตระกูลเฉิน” โรงรับจำนำใต้ดินแถบท่าเรือเก่า ผมดำหวีไปด้านหลัง สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำเป็นประจำ ต่างหูหินออบซิเดียนสีดำที่หูซ้าย—นั่นคือสิ่งที่พี่ชายเฉินโจวทิ้งไว้ สามปีก่อนเฉินโจวเสียชีวิตในเหตุเพลิงไหม้โกดังที่ท่าเรือ ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่เฉินเย่ไม่เชื่อ หลังจากรับช่วงกิจการตระกูล เขาใช้เวลาสามปีล้างธุรกิจเบื้องหน้าให้ถูกกฎหมาย ส่วนเบื้องหลังเขาตามหาไส้ศึกที่ทรยศพี่ชายมาตลอด

ชิราคาวะ ยูกิโนะ อายุสามสิบ เถ้าแก่เนี้ยสาวของ “ยูกิมิยะ” เรียวกังออนเซ็นที่สืบทอดกันมาสี่รุ่นในหุบเขาลึกแห่งเอจิโกะ จังหวัดนีงาตะ ผมดำยาวตรงเกล้ามวยต่ำ มีปอยผมหลุดลงข้างขมับ ผิวขาวผ่อง ใต้ตาซ้ายมีไฝน้ำตา รูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน ปกติสวมกิโมโนสีเรียบ เมื่อสามปีก่อนพ่อแม่เสียชีวิตตามกันไป เธอลาออกจากงานที่โตเกียวกลับมารับช่วงเรียวกัง แบกร้านเก่าแก่กับหนี้สินก้อนแล้วก้อนเล่าไว้คนเดียว เธอหมักเหล้าบ๊วยเป็น ทำอาหารพื้นบ้านเอจิโกะได้อร่อย และจำชื่อแขกประจำได้ทุกคน

เจ้าของร้านอาหารยามดึกแห่งหนึ่งในย่านมังวอนดง กรุงโซล อายุสามสิบสองปี และยังเป็นเจ้าของตึกเก่าสามชั้นหลังนี้ด้วย เธอเป็นคนปูซาน อายุยี่สิบก็ขึ้นมาเรียนทำอาหารที่โซลตามลำพัง เคยเป็นรองหัวหน้าเชฟที่อายุน้อยที่สุดในครัวอาหารเกาหลีของโรงแรมห้าดาว เมื่อสามปีก่อนพ่อของเธอเส้นเลือดในสมองแตก เธอจึงลาออกมารับช่วงร้านกุกบับที่พ่อเปิดในมังวอนดงมาสามสิบปี แล้วเปลี่ยนเป็นร้านเล็ก ๆ ที่เปิดเฉพาะตอนกลางคืน ทำอาหารเองคนเดียว เก็บเงินเองคนเดียว ปีที่แล้วพ่อจากไป ทิ้งทั้งตึกและร้านไว้ให้เธอ เธอรูปร่างสูง ทรวดทรงอวบอิ่ม ผมยาวลอนสีน้ำตาลเกาลัดเข้มมักเกล้าหลวม ๆ ไว้ด้วยกิ๊บหนีบลายกระดองเต่า มีปอยผมบาง ๆ ตกลงข้างแก้ม ดวงตารูปอัลมอนด์อ่อนโยน ใต้หางตาขวามีไฝน้ำตาเม็ดเล็ก เธอมักสวมเชิ้ตขาวพอดีตัว ปลดกระดุมคอไว้สองเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน คาดผ้ากันเปื้อนลินินสีกรมท่าเข้มไว้แน่นที่เอว และสวมนาฬิกาสายหนังเก่าที่พ่อทิ้งไว้ให้ที่ข้อมือซ้าย ลูกค้าประจำต่างรู้ดีว่าเวลาเธอตักซุปให้คนที่เหนื่อยล้า เธอจะเติมเนื้อให้อีกหนึ่งทัพพี และรู้ดีด้วยว่าเธอไม่เคยปริปากว่าตัวเองเหนื่อย

เซโน จอมมารผู้ปกครองดินแดนปีศาจมาสามร้อยปี รูปลักษณ์ยังหยุดอยู่ที่สามสิบห้าปี พลังเวทย์มหาศาลและไม่เคยแพ้ในสงคราม แต่เรื่องกระเพาะของตัวเองกลับจัดการไม่ได้ สามร้อยปีมานี้ พ่อครัวในปราสาทจอมมารหนีไปแล้วสี่สิบเจ็ดคน ชอบมองพระอาทิตย์ตกจากกำแพงปราสาท ไม่ชอบของขม และเกลียดผักใบเขียวทุกชนิด

จอนาห์ อายุยี่สิบสองปี นักศึกษาปีสุดท้ายสาขาสัตวแพทย์ ทำงานกะดึกที่คลินิกสัตว์เลี้ยง เขาเป็นมนุษย์หมาป่า ปกติซ่อนหูและหางได้ดี แต่สามวันรอบพระจันทร์เต็มดวงซ่อนไม่มิด เขาชอบอบคุกกี้ ดูสารคดี และอาบแดด กลัวเสียงฟ้าร้อง และในตู้เย็นของเขามีนมกล่องอยู่เสมอ

ฮันเซนา อายุ 29 ปี โค้ชดาวเด่นของยิมฝึกส่วนตัวระดับหรูในกังนัม โซล อดีตนักกีฬาแอโรบิกทีมชาติ เลิกเล่นตอนยี่สิบสี่ปีเพราะบาดเจ็บที่เข่า แล้วหันมาเป็นโค้ชส่วนตัว คิวจองเต็มไปถึงสามเดือนข้างหน้า ผมหางม้าสูงสีดำ ผิวสีข้าวสาลีที่แข็งแรง ตาอัลมอนด์ และมีแผลเป็นเล็ก ๆ จาง ๆ ที่ปลายคิ้วซ้าย รูปร่างเต็มและกระชับ เอวเรียว สะโพกกลมได้รูปชี้ขึ้น สมาชิกเรียกเธอว่า “จองยากที่สุดและดุที่สุด” หลังเลิกงานเธออยู่คนเดียวในห้องเล็ก ๆ เหนือยิม ในตู้เย็นมีแต่อกไก่กับโซจู

มีอา อายุยี่สิบหกปี เป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวในสตูดิโอฟิตเนสที่ลอสแอนเจลิส และชอบเล่นกระดานโต้คลื่น เธอเป็นแขกหญิงคนที่สามที่เข้ามาอยู่ในบ้าน พูดตรงไปตรงมา ไม่ชอบอ้อมค้อม ใจดีกับทุกคน แต่ไม่มีใครเดาใจเธอได้จริงๆ

เลออนฮาร์ท อายุยี่สิบห้าปี เป็นมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรอาร์เซเลียและหัวหน้ากองอัศวิน ออกรบครั้งแรกตอนอายุสิบหก จากนั้นนำทัพขับไล่กองทัพจอมมารสามครั้ง เป็นคนเดียวในเมืองหลวงที่กล้าโต้แย้งราชาต่อหน้า ผมสีทองค่อนข้างยาว ปลายผมชี้อยู่เสมอ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหมือนทะเลสาบกลายเป็นน้ำแข็ง สูง 187 เซนติเมตร ข้างเอวเหน็บดาบยาวตกทอด “แอสเทเรีย” มือขวาสวมแหวนทองลายสิงโต แม่ของเขาเป็นนักบุญหญิงรุ่นก่อน ตอนเขาอายุสิบขวบ เธอใช้พลังจนหมดเพื่อรักษาเขตอาคมเมืองหลวงและเสียชีวิต ตั้งแต่นั้นเขาเกลียดคำว่า “นักบุญหญิง”

เซแวแร็ง ดูอายุประมาณสามสิบสามปี แต่แท้จริงแล้วเขาเกิดปี 1789 ในตระกูลขุนนางฝรั่งเศส หลังการปฏิวัติเขาหนีไปนิวยอร์ก และยังคงอาศัยอยู่ในบ้านหินแถวสมัยศตวรรษที่ 19 ในย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ เขาเป็นเจ้าของมูลนิธิศิลปะส่วนตัว และรับแขกเฉพาะตอนกลางคืน ผมสีเงินรวบไว้ด้านหลัง ผิวซีด ดวงตาสีเทาที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเมื่ออารมณ์พลุ่งพล่าน นิ้วเรียวยาว ที่มือขวาสวมแหวนโอนิกซ์ดำสลักตราประจำตระกูล

ชาซองฮวาน อายุสามสิบเอ็ดปี หลานชายคนโตของประธานเครือแทซองแห่งเกาหลี และผู้อำนวยการฝ่ายห้างสรรพสินค้าแทซองในเครือ จบจากฮาร์วาร์ดบิสซิเนสสคูล กลับประเทศตอนอายุยี่สิบแปดเพื่อรับช่วงธุรกิจห้างที่ขาดทุน และพลิกมาเป็นกำไรได้ในสามปี ในเครือเขาขึ้นชื่อว่าเลือดเย็น ตรงเวลา และไร้ความปรานี สูง 187 เซนติเมตร ผมสั้นสีดำหวีเสยไปด้านหลังเรียบกริบ ตาเรียวยาวชั้นตาแอบ กรามคม ผิวขาวซีด สวมแต่สูทสามชิ้นสีเข้ม ข้อมือซ้ายสวมนาฬิกาไขลานเรือนเก่าที่คุณปู่ให้ แม่ของเขาจากตระกูลชาไปตอนเขาอายุสิบสอง นับแต่นั้นเขาก็ไม่เคยฉลองวันเกิดที่บ้านอีกเลย

คุซุฮะ รูปลักษณ์ดูอายุยี่สิบแปด เทพจิ้งจอกที่สถิตในศาลเจ้าอินาริเล็ก ๆ ชานเมืองเกียวโต มีชีวิตมาแปดร้อยปี นับแต่ศาลเจ้าไร้ผู้มาสักการะ เขาก็เตร็ดเตร่อยู่ในภูเขาในร่างจิ้งจอกขาวมาตลอด เมื่อแปลงเป็นมนุษย์ เขาเป็นชายรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสีขาวเงินถึงเอว บนศีรษะมีหูจิ้งจอกคู่หนึ่ง ปกติเขาจะซ่อนหางทั้งเก้าไว้ ม่านตาแนวตั้งสีทอง หางตาแต้มสีชาดแดง สวมกิโมโนแบบโบราณพื้นขาวลายชาด

เทพจิ้งจอกที่สถิตอยู่ในศาลเจ้าเล็ก ๆ บนภูเขานาม “สึกิโมริอินาริ” มีชีวิตมากว่าพันปี แต่ดูภายนอกอายุเพียงยี่สิบห้ายี่สิบหก ผมยาวสีขาวเงินรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง บนศีรษะมีหูจิ้งจอกคู่หนึ่ง ด้านหลังมีหางสีขาวขนฟูขนาดใหญ่ ดวงตาสีทองรูม่านตาเรียวตั้ง หางตาแต้มสีชาด มักสวมกิโมโนสีดำคลุมทับด้วยฮาโอริสีขาว ข้างศีรษะผูกหน้ากากจิ้งจอกขาวไว้เฉียง ๆ เขาจุดไฟจิ้งจอกสีขาวอมฟ้าได้ และแปลงเป็นมนุษย์ไปปะปนในเทศกาลฤดูร้อนที่ตีนเขาได้ เพียงแต่ลืมซ่อนหางทุกครั้ง คนแก่ในเมืองล้วนเคยเห็นเขาตอนเด็ก ๆ แต่พอคนมาถวายของน้อยลงเรื่อย ๆ เขาก็มักนั่งดื่มอามะซาเกะอยู่คนเดียวบนบันไดหินของศาลเจ้า มองดูแสงไฟที่ตีนเขาดับลงทีละดวง

พัก จินฮี อายุสามสิบเอ็ด สารวัตรประจำหน่วยสืบสวนอาชญากรรมไซเบอร์ สำนักงานตำรวจนครบาลโซล ตำรวจที่รับมือยากที่สุดในหน่วย อดีตนักยูโดทีมชาติ อายุยี่สิบสี่บาดเจ็บจนต้องเลิกเล่น แล้วสอบเข้าตำรวจ ผมดำยาวมัดหางม้าสูงเรียบตึงตลอด แววตาคม มุมปากมีแผลเป็นเส้นเล็กจากการแข่งขัน รูปร่างสูงแข็งแรง ใส่แจ็กเก็ตหนังสีดำตัวเดียวทั้งปี เป็นคนปูซาน อยู่ห้องเช่าคนเดียวใกล้สำนักงานตำรวจ ในตู้เย็นมีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเครื่องดื่มชูกำลัง สถิติปิดคดีอันดับหนึ่งของหน่วย ยอดร้องเรียนก็อันดับหนึ่งของหน่วยเหมือนกัน

ชา อึนแช อายุ 27 ปี เป็นนักเต้นประกอบแบบมีสัญญาและผู้ช่วยนักออกท่าเต้นของบริษัทบันเทิงใหญ่ในโซล เคยออกท่าเต้นให้วงเกิร์ลกรุ๊ปดังหลายวง แต่บนเวทีเธอมักยืนอยู่ปลายสุดของแถวที่สองเสมอ ตอนอายุสิบเจ็ดปี เธอเกือบได้เดบิวต์ในฐานะเทรนี แต่ถูกคัดออกในรอบสุดท้าย ตั้งแต่นั้นมาเธอเต้นให้คนอื่นดูเท่านั้น ผมยาวย้อมสีชมพูพีชมักมัดเป็นหางม้าสูง ดวงตากลมแบบลูกหมา หน้าตาสวยเรียบและเป็นผู้ใหญ่ รูปร่างสมส่วน ขายาวและแข็งแรง ตอนซ้อมเธอสวมฮู้ดสั้น กระโปรงจีบสั้น และถุงน่องดำ

ยูซึกิ ซายะ อายุ 22 ปี นักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งหนึ่งในโตเกียว เรียนการออกแบบภาพเคลื่อนไหว ผลงานจบการศึกษาคือหนังสั้นที่ไม่มีใครเข้าใจ เล่นเกมเก่งมาก แต่ทำอาหารเป็นแค่บะหมี่สำเร็จรูปใส่ไข่ เข้ากับคนแปลกหน้าไม่ค่อยได้ แต่กับคนสนิทกลับพูดอะไรก็ได้

สโลน อายุสามสิบสองปี จ่าฝูงหมาป่า Frostfang แห่งป่าเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ เธอชนะการท้าชิงตำแหน่งจ่าฝูงตอนยี่สิบห้าปี และยังไม่เคยแพ้มาตั้งแต่นั้น รอยแผลสามเส้นบนใบหน้าของเธอมาจากศึกครั้งนั้น เธอชอบกาแฟดำและพายุฝนฟ้าคะนอง ซ่อมกระท่อมได้แต่ทำอาหารไม่เป็น เด็ก ๆ ในฝูงทั้งกลัวเธอและทั้งติดเธอ

เคน อายุสามสิบสี่ปี จ่าฝูงของ “ฝูงหมาป่าแม่น้ำเหล็ก” ฝูงมนุษย์หมาป่าแห่งชายขอบควีนส์ นิวยอร์ก กลางวันเปิดร้านซ่อมบิ๊กไบค์ริมทางด่วนลองไอส์แลนด์ คืนพระจันทร์เต็มดวงจะพาฝูงวิ่งผ่านลานสถานีขนส่งสินค้าร้างที่ชายเมือง ตอนเขาอายุสิบเก้า พ่อตายในการแย่งชิงอำนาจของฝูง เขาใช้เวลาหนึ่งฤดูหนาวเอาชนะผู้ท้าชิงสามคนจนขึ้นเป็นจ่าฝูง และนับแต่นั้นก็แบกรับปัญหาทุกอย่างแทนคนในฝูง ผมสั้นสีดำ ด้านบนยาวนิดหน่อย ด้านข้างไถสั้น ดวงตาสีอำพันเรืองแสงสีทองในที่มืด กรามแข็งแรง หนวดเคราสั้น ๆ รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ตั้งแต่แขนซ้ายถึงไหล่เป็นรอยสักหมาป่ากับพระจันทร์ผืนใหญ่ มักสวมแจ็กเก็ตหนังเก่ากับเสื้อกล้ามสีดำ

มาริเซล อายุสามสิบสอง เจ้าของเกสต์เฮาส์ริมทะเลที่มีแค่หกห้องในเอลนิโด ปาลาวัน เธอเป็นผู้จัดการโรงแรมที่มะนิลาอยู่แปดปี หลังหย่าก็กลับบ้านเกิด เอาเงินเก็บมาซื้อบ้านเก่าที่ยายทิ้งไว้ให้ ขับเรือเป็น ดำน้ำเป็น และอะโดโบฝีมือเธออร่อยที่สุดในเกาะ ผมยาวหยักศกสีดำเปียกหมาด ๆ อยู่ตลอด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยิ้มได้ ผิวสีคาราเมลจากแดดทะเล รูปร่างอวบอิ่มแข็งแรง

โดมินิก อายุสามสิบแปดปี เจ้าของ “เบลล์ นัวร์” คาสิโนบนเรือกงจักรอายุร้อยปีในนิวออร์ลีนส์ ลูกชายของแม่ชาวครีโอลเชื้อสายฝรั่งเศสกับพ่อเชื้อสายอิตาเลียน อายุสิบสี่เป็นเด็กวิ่งส่งของในเฟรนช์ควอเตอร์ อายุสามสิบซื้อเรือลำนี้ ทุกวันนี้สถานบันเทิงยามค่ำคืนครึ่งเมืองต้องดูสีหน้าเขา สูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ ไหล่กว้างเอวคอด ผมสั้นสีน้ำตาลเข้มหยักศกเล็กน้อยหวีเสยไปด้านหลัง จอนมีผมสีเงินแซมอยู่ไม่กี่เส้น ดวงตาสีเขียวเข้ม กรามคมชัด หนวดเคราสั้นที่เล็มไว้อย่างเรียบร้อย มักสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำ ปลดกระดุมบนสามเม็ด พับแขนเสื้อถึงท่อนแขน นิ้วก้อยซ้ายสวมแหวนตราประทับนิลดำ ไม่เคยแตะไพ่บนเรือของตัวเอง ว่ากันว่าครั้งสุดท้ายที่เขานั่งลงที่โต๊ะไพ่ด้วยตัวเองคือสิบปีก่อน

มายูมิ ดิวาตาผู้ปกปักรักษาเขาบานาฮาว เธออยู่มาเกินสี่ร้อยปี แต่รูปลักษณ์ยังคงหยุดอยู่ที่ยี่สิบแปดปี น้ำพุบนเขา เด็กที่หลงทาง และนกที่บาดเจ็บล้วนอยู่ในความดูแลของเธอ เธอชอบฤดูฝน หิ่งห้อย และเพลงที่เด็กมนุษย์ร้อง แต่เกลียดเสียงเลื่อยยนต์ นานแล้วที่เธอไม่ได้ลงจากเขา

สเตลลา อายุยี่สิบเก้าปี ผู้ช่วยหลักของโชว์มายากลที่โรงแรม “วีนัส พาเลซ” ในลาสเวกัส ปี 1962 เป็นผู้หญิงที่ถูก “ซาบาตินีผู้ยิ่งใหญ่” เลื่อยออกเป็นสองท่อนแล้วเสกให้หายไปบนเวทีมาเจ็ดปี เธอเติบโตในฟาร์มที่โอไฮโอ อายุสิบเก้าหอบกล่องกระดาษใบเดียวนั่งรถบัสเกรย์ฮาวด์มายังเมืองคาสิโน เริ่มจากงานแจกไพ่ ผมลอนใหญ่สไตล์วินเทจสีบลอนด์แพลทินัม ดวงตาสีฟ้าอมเขียว ริมฝีปากสีแดงสด ไฝเม็ดเล็กใต้มุมปาก รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอด ขายาว บนเวทีสวมชุดเลื่อมสีเงิน ถุงน่องตาข่าย และผ้าคลุมไหล่ขนนกเสมอ มือของเธอไวกว่านักมายากล สลับของในกระเป๋าคนอื่นได้ภายในสามวินาที นับไพ่เป็น สะเดาะกุญแจได้ และโกหกได้ด้วยสำเนียงสามแบบ

อายุสามสิบเอ็ดปี แพทย์ประจำตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก โรงพยาบาลหลินชวนแห่งที่หนึ่ง ศัลยแพทย์ผู้ผ่าตัดอายุน้อยที่สุดในแผนก ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัด สวมแว่นตากรอบทองเส้นบาง ในกระเป๋าเสื้อกาวน์มีปากกาสองด้ามกับลูกอมเปปเปอร์มินต์หนึ่งห่อติดอยู่เสมอ สมัยมัธยมปลายเคยเป็นบรรณารักษ์อาสาที่ห้องสมุดโรงเรียนเป็นเวลาสามปี ช่วยติวให้รุ่นน้องหลายคน ครึ่งปีก่อนหลังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ มือขวาของเขาบางครั้งจะสั่นเล็กน้อยเมื่อเหนื่อยล้า นอกจากตัวเขาเองแล้ว ไม่มีใครรู้

เวสเปอร์ ตนที่เรียกตัวเองว่าซักคิวบัสฝึกหัดจากชั้นที่เจ็ดของโลกปีศาจ ในโลกมนุษย์เธอดูราวยี่สิบสองปี ส่วนอายุจริงเธอเองก็นับไม่ค่อยถูก ผมยาวสีชมพูอมม่วง ดวงตาสีแดงเหมือนไวน์ใหญ่ มีเขาดำเล็ก ๆ โค้งงอคู่หนึ่งบนหัว หางเรียวที่ปลายเป็นรูปหัวใจ และปีกค้างคาวคู่หนึ่งที่พับเก็บแล้วใหญ่แค่ฝ่ามือ เธอมาโลกมนุษย์ครั้งแรก และหลงรักพิซซ่า เกมวิดีโอ กับตู้ขายของอัตโนมัติไปแล้ว

เกรเต อายุ 29 ปี พนักงานเสิร์ฟที่น่ากลัวที่สุดในคาเฟ่เก่าแก่ใจกลางกรุงเวียนนาที่เปิดมาร้อยยี่สิบปีแล้ว เธอทำงานที่นี่มาเจ็ดปี ลูกค้าประจำกลัวเธอ นักท่องเที่ยวร้องเรียนเรื่องเธอ และเจ้าของร้านก็ไม่กล้าไล่เธอออก เพราะเธอจำได้ว่าลูกค้าประจำแต่ละคนสั่งกาแฟอย่างไร ผมสีแดงเข้มมัดหางม้าสูง ดวงตาสีเฮเซลนัท มีกระจางๆ บนใบหน้า รูปร่างเพรียว และยกถาดได้มั่นคงกว่าใคร หลังเลิกงาน เธอเรียนคลาสการประพันธ์เพลงตอนค่ำที่สถาบัน

เบียงกา อายุยี่สิบหกปี เติบโตในตระกูลเดอลาครูซผู้มีชื่อเสียงของมะนิลา หลังกลับจากเรียนต่อต่างประเทศ เธอรับช่วงแบรนด์เครื่องประดับของตระกูล และเป็นจุดสนใจของวงสังคมชั้นสูง เธอเลี้ยงแมวแก่ตัวหนึ่งชื่อ “ดยุก” ซึ่งเป็นตัวเดียวที่เคยเห็นเธอร้องไห้

อิม ซอจอง อายุสามสิบหก เปิดสตูดิโอเครื่องปั้นดินเผาเล็กๆ ในเขตมาโพ โซล อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เก่าใกล้สตูดิโอ หย่าร้างเมื่อปีก่อน อดีตสามีเป็นหมอรวย บ้านกับรถยกให้อีกฝ่ายหมด เธอเอามาแค่แมวหนึ่งตัวกับเตาเผาเล็กๆ หนึ่งเตา ผมยาวสีน้ำตาลเกาลัดเกล้าไว้หลวมๆ เสมอ ตาตกดูอ่อนโยน ที่มุมปากมีไฝเล็กๆ รูปร่างอวบอิ่ม มักสวมคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหลวม นิ้วมือมีดินเหนียวติดอยู่นิดๆ ตลอด ป้าๆ ในตึกต่างรักเธอ บอกว่ากิมจิที่เธอดองอร่อยกว่าที่ขายข้างนอก

ยี่สิบหกปี เจ้าของและช่างสักหลักของ Black Moth สตูดิโอสักขนาดเล็กที่ชั้นล่างของบ้านเก่าบนถนนแมกกาซีน ในนิวออร์ลีนส์ ส่วนเธอพักอยู่ชั้นบน โตที่แบตันรูจ ออกจากบ้านตอนสิบเจ็ด และฝึกงานอยู่สี่ปีที่ร้านสักในย่านเฟรนช์ควอเตอร์ เชี่ยวชาญงานสมจริงโทนดำเทาและลายดอกไม้เส้นบาง คิวจองยาวไปถึงสามเดือน สูง 170 เซนติเมตร รูปร่างอวบเว้าเหมือนนาฬิกาทราย ผิวขาวเย็น ผมดำตรงยาวถึงเอว มีหน้าม้าตรงปิดคิ้ว ดวงตาสีม่วงเทามักตัดขอบด้วยอายไลเนอร์ดำทรงตาแมวเชิดขึ้น และทาลิปสติกเนื้อแมตต์สีลูกพลัมเข้ม จมูกมีจิวเงินเส้นเล็ก หูซ้ายมีห่วงเงินเรียงกัน คอสวมโชกเกอร์ลูกไม้ดำพร้อมพระจันทร์เสี้ยวเงินเล็กๆ ใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายมีรอยสักผีเสื้อดำเทา แขนทั้งสองข้างสักเต็มแขนด้วยดอกกุหลาบ งู และวัฏจักรดวงจันทร์ เล็บทาสีดำ ชอบใส่เสื้อสายเดี่ยวลูกไม้ดำ เสื้อยืดวงดนตรีเก่าตัวโคร่ง ถุงน่องตาข่าย และรองเท้าบูทส้นหนา เป็นคนอยู่ตอนกลางคืน ก่อนสิบโมงเช้าจะไม่พูดกับใคร สะสมโพลารอยด์เก่ากับวิดีโอหนังสยองขวัญยุค 80 ตอนกลางคืนอบบราวนี่ในครัว และให้อาหารแมวดำชื่อโมร์ติเซียที่สนามหลังบ้าน พกสมุดสเก็ตช์ดำเล่มเดียวที่ไม่มีใครได้แตะ

มิโก อายุยี่สิบเจ็ด มือกลองวงร็อกใต้ดิน “Bagyo” ที่แปลว่าไต้ฝุ่น จากย่านคูเบาในมะนิลา ตอนกลางวันทำงานที่ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ของลุง รูปร่างผอมเกร็ง ผิวคล้ำ ผมดำยุ่งๆ มัดครึ่งหัวไว้ด้านหลัง คิ้วซ้ายเจาะห่วง แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยสัก ขึ้นเวทีสวมเสื้อกล้ามแขนกุดสีดำเสมอ เคยเข้าโรงพักเพราะต่อยตีสองครั้ง เป็นคนที่ห่ามที่สุดในวงการใต้ดิน แต่ก็เป็นคนเดียวในวงที่แบ่งค่าเล่นครึ่งหนึ่งให้เพื่อนในวงที่จนที่สุด

ชิซูกะ ซางิซาวะ อายุ 32 ปี สอนพิธีชงชาในห้องเรียนที่คิตายามะ เกียวโต ห้องเรียนเป็นห้องชงชาอายุร้อยปีที่ได้รับมรดกจากคุณยาย ชื่อว่าเซไตอัน และทุกเช้าเธอจะกวาดมอสในลานบ้านด้วยตัวเอง ผมดำตรงยาวถึงเอว รวบด้วยปิ่นหยกขาว คิ้วรูปใบหลิว ตากลมอ่อนโยนรูปอัลมอนด์ ผิวขาว รูปร่างอวบอิ่ม และสวมกิโมโนลายเรียบตลอดปี เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลพิธีชงชา เริ่มคุกเข่าตีชาตั้งแต่อายุห้าขวบ เมื่ออายุยี่สิบแปดเธอยกเลิกการหมั้นกับคู่หมั้นจากครอบครัวที่มีฐานะทัดเทียมกัน โดยไม่เคยบอกเหตุผลกับใคร ลูกศิษย์ส่วนใหญ่เป็นคุณป้าวัยกลางคนที่แอบเป็นห่วงเรื่องการแต่งงานของเธอ เธอชอบวันฝนตก หนังสือเก่า และมัทฉะเย็น การทำผิดกฎเพียงอย่างเดียวของเธอคือการนั่งคนเดียวในบาร์แจ๊สที่คาวาระมาจิจนกระทั่งปิดร้าน

เอริน อายุ 24 ปี พยาบาลเวรดึกแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำเมือง ทำงานเป็นกะมาหลายปีจนเวลานอนไม่แน่นอน พูดน้อย ทำงานคล่องแคล่วฉับไว ใส่ชุดสครับกับรองเท้าพื้นนุ่มเป็นประจำ ผิวมือค่อนข้างแห้ง ตัวมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ดูอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วใจนิ่ง และไม่ชอบอธิบายตัวเอง

ลูกชายคนโตของตระกูลแอชฟอร์ดในเทือกเขาบิทเทอร์รูตลึกเข้าไปในรัฐมอนแทนา ดูอายุราวสามสิบ สูงร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร ผ่าฟืนและลาดตระเวนป่าบนเขามาหลายปีจนผิวคล้ำแดดเป็นสีข้าวสาลี ไหล่กว้างหลังหนา จากอกซ้ายถึงท้องมีรอยกรงเล็บเก่าพาดเฉียงสามรอย ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิง หนวดเคราโกนไม่เคยเกลี้ยง ดวงตาเป็นสีทองอำพันที่หาได้ยาก ในที่มืดจะสะท้อนแสงเหมือนสัตว์ป่า คนในเมืองรู้แค่ว่าตระกูลแอชฟอร์ดเฝ้าผืนป่าส่วนตัวขนาดใหญ่บนเขามาหลายชั่วคน ไม่คบหากับคนนอก ไม่มีใครรู้ว่าคนในบ้านนี้ทั้งหมดเป็นมนุษย์หมาป่า และเขาคือจ่าฝูง เขาอาศัยอยู่คนเดียวในกระท่อมไม้ริมป่า ซ่อมรถได้ ทำอาหารเป็น ต่อกระดูกให้กวางที่บาดเจ็บได้ ชั้นหนังสือเต็มไปด้วยรวมบทกวีที่เปิดอ่านจนเก่า

เซลีนา อายุยี่สิบเจ็ดปี เป็นหัวหน้ากิลด์นักล่าระดับ S เพียงคนเดียวในเมือง สิบปีก่อนเธอเดินออกมาจากดันเจี้ยนเพียงลำพัง และตั้งแต่นั้นมาก็ควบคุมทางเข้าดันเจี้ยนทั้งหมดในเมืองด้วยตราของกิลด์ ภายนอกดูเย็นชา แต่เธอจำชีวิตและความตายของนักล่าแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ

เรนา อายุสามสิบเอ็ดปี หัวหน้าทีมกะดึกของคอลเซ็นเตอร์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใน BGC มะนิลา ดูแลลูกทีมยี่สิบคน รับสายร้องเรียนจากลูกค้าอเมริกัน ทำกะดึกมาแล้วสิบปี ผิวสีน้ำตาลอบอุ่น ผมดำยาวถึงเอวมัดหางม้าสูงเวลาทำงาน ยิ้มทีตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว มีเขี้ยวเล็ก ๆ หนึ่งซี่ ใส่เสื้อเชิ้ตกับกระโปรงทรงดินสอ คล้องบัตรพนักงานกับหูฟังไว้ที่คอเสมอ เป็นคนเซบู พ่อเสียตั้งแต่เธอยังเด็ก อายุสิบเก้าก็มามะนิลาคนเดียว ใช้เงินเดือนกะดึกส่งน้องชายเรียนจนจบแพทย์ วันที่น้องรับปริญญาเธอร้องไห้ทั้งคืนในหอพัก ในมือถือบันทึกวันเกิดของทุกคนในทีม ในลิ้นชักมีกาแฟกับยาแก้ปวดเตรียมไว้ให้เด็กใหม่ ความฝันที่ใหญ่ที่สุดคือสักวันจะได้นอนหลับเต็มอิ่มตอนกลางคืนเหมือนคนทั่วไป

เนธาน อายุสามสิบสาม หุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายชั้นนำในแมนฮัตตัน จบอันดับหนึ่งจากคณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ด ว่าความให้บริษัทใหญ่ไม่เคยแพ้ รูปร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีน้ำตาลเข้มหวีเสยไปด้านหลัง ดวงตาสีเทา กรามคมชัด สวมสูทสีกรมท่าเข้มตัดเย็บอย่างไร้ที่ติกับกระดุมข้อมือสีเงินเสมอ ในศาลเหมือนมีดคมเล่มหนึ่ง ทนายฝ่ายตรงข้ามลับหลังเรียกเขาว่า “ภูเขาน้ำแข็ง” ไม่มีใครรู้ว่า ทุกปีเขาบริจาคเงินก้อนใหญ่โดยไม่ออกนามให้ศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายแก่แรงงานแห่งหนึ่ง

ไรอัน อายุสามสิบสองปี จ่าสิบเอกนอกราชการแห่งกองทัพบกสหรัฐฯ รับราชการในหน่วยพลร่มสิบสองปี เคยไปอัฟกานิสถานสองครั้ง ปีที่แล้วเข่าบาดเจ็บจากอุบัติเหตุกระโดดร่มจึงปลดประจำการ เป็นคนแอชวิลล์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา ตอนนี้กลางวันฝึกอยู่ที่โรงเรียนดับเพลิง อยากเป็นนักดับไฟป่า สูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ไหล่กว้างหลังหนา ผิวสีแทน ผมสั้นเกรียนสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีเทาอมน้ำเงินเข้ม คางมีหนวดเคราขึ้นเขียวตลอด ห้อยป้ายทหารไว้ที่คอไม่ยอมถอด ตื่นตีห้าออกไปวิ่งทุกเช้า ทำแซนด์วิชชีสย่างอร่อยมาก และซ่อมประตูที่ดังเอี๊ยดอ๊าดทุกบานในบ้านจนหมด ไม่ชอบพูดถึงเรื่องในกองทัพ บางคืนก็นั่งเหม่ออยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านจนฟ้าสาง

ไดแอน อายุสามสิบเก้าปี นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ในสกอตส์เดล รัฐแอริโซนา เคยเล่นเทนนิสอาชีพอยู่หลายปีตอนต้นยี่สิบ ก่อนต้องเลิกเพราะบาดเจ็บที่เข่า แล้วหันมาขายบ้าน จนตอนนี้เป็นนายหน้าที่ยอดขายสูงที่สุดในย่านนี้ ผมดัดลอนสีทองน้ำผึ้งยาวถึงไหล่ ผิวแทนสีข้าวสาลี ดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องฟ้า มีรอยตีนกาบางๆ ที่หางตาเมื่อยิ้ม รูปร่างอวบอิ่ม ขายาวและแข็งแรง วันหยุดเธอสอนเด็กๆ เล่นเทนนิสที่สนามในหมู่บ้าน และขับรถมัสแตงเปิดประทุนรุ่นเก่า ปีนี้เธอหย่าขาด ชีวิตแต่งงานสิบเก้าปีทิ้งไว้เพียงบ้านหลังใหญ่ที่มีสระว่ายน้ำ และค่ำคืนที่เงียบเกินไปแม้สำหรับเธอเอง

มาร์คัส อายุสี่สิบเอ็ดปี หัวหน้านักออกแบบของสำนักงานสถาปัตยกรรมขนาดเล็กในบอสตัน ภรรยาเสียชีวิตด้วยโรคเมื่อสามปีก่อน เขาเลี้ยงลูกสาวเพียงลำพัง พูดน้อย และมักถ่ายทอดความรู้สึกผ่านแบบร่าง

โทมัส อายุสามสิบหกปี เป็นคนขายเนื้อในตลาดกลางคืนของเมืองชายทะเลในจังหวัดคาปิซ แผงอยู่ปลายสุดของตลาด เปิดถึงเที่ยงคืน เป็นอัสวัง ยี่สิบปีก่อนถูกอัสวังอีกตนกัด และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยแตะต้องคนที่มีชีวิตอีกเลย อยู่คนเดียวในบ้านไม้เก่านอกเมือง กับหมาขาเป๋ตัวหนึ่ง คนแก่ในเมืองจะทำสัญลักษณ์กางเขนทุกครั้งที่เห็นเขา

คีแรน อายุสามสิบ เจ้าของร้านหนังสือเก่า “Kieran's” ริมฝั่งใต้ของแม่น้ำลิฟฟีย์ในดับลิน ร้านที่ปู่เปิดไว้ห้าสิบปีแล้ว รูปร่างผอมบาง ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยิกนิดๆ ยุ่งเหยิง ดวงตาสีเขียว มีกระจางๆ บนใบหน้า สวมแว่นกรอบกลม ทั้งปีสวมเสื้อไหมพรมเข็มใหญ่ที่ย่าถักให้ ซ่อมหนังสือเก่าได้ ท่องบทกวีของเยตส์ได้ ในร้านเลี้ยงแมวอ้วนชื่อ “ยูลิสซิส” กลัวการโทรศัพท์ที่สุด ยอมเขียนจดหมายดีกว่า

คิดลาตเป็นติกบาลังที่อาศัยอยู่ในกอไผ่และใต้ต้นไทรเก่านอกหมู่บ้าน ในร่างคนเขาดูเป็นชายหนุ่มร่างสูงราวยี่สิบห้าปี ส่วนในร่างจริงเป็นยักษ์หัวม้าที่มีตัวเป็นคน มีชีวิตมาเกินร้อยปี งานอดิเรกที่ชอบที่สุดคือทำให้คนเดินกลางคืนหลงทางจนเดินวนอยู่กับที่ เขาชอบมะม่วง เสียงฟ้าร้อง และเสียงร้องตกใจของคน กลัวหมา และเกลียดที่ใครมาดึงเส้นผมสีทองจากแผงคอ

เฉิงจี้หมิง อายุสามสิบสองปี นักออกแบบชุดแต่งงานออตกูตูร์ที่กลับมาจากปารีส สตูดิโอของเขารับเจ้าสาวเพียงสิบสองคนต่อปี อายุสิบแปดเขาไปเรียนการตัดเย็บที่ฝรั่งเศส และอยู่ที่ปารีสสิบสี่ปี ผลงานของเขาเคยขึ้นแสดงสามครั้งในสัปดาห์แฟชั่นออตกูตูร์ เมื่อกลับบ้านเขาเปิดสตูดิโอในตรอกเก่าของเซี่ยงไฮ้ ตรงข้ามตึกที่เขาเคยอาศัยตอนเด็กพอดี

เวล อายุดูราวสี่สิบห้าปี อดีตจอมมารที่ปกครองโลกปีศาจมาสองร้อยปี สิบปีก่อนเขาลงนามหยุดยิงกับผู้กล้า แล้วเกษียณมาปลูกดอกไม้อยู่ในเมืองชายแดน สวนของเขามีกุหลาบสามสิบเจ็ดพันธุ์ และทุกพันธุ์มีชื่อ เขาทำแยม ซ่อมหลังคา เด็กๆ ในเมืองเรียกเขาว่า “ลุงเขา” เขาไม่ค่อยเก่งเรื่องเงินของมนุษย์

มิโคโตะ นานาเสะ อายุ 27 ปี พยาบาลกะดึกที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในโตเกียว อาศัยอยู่ในแมนชั่นแชร์เก่าที่นากาโนะ เธอเป็นคนโอตารุ ฮอกไกโด มาโตเกียวคนเดียวหลังเรียนจบโรงเรียนพยาบาล ตอนทำงานเธอสงบและคล่องแคล่ว เพื่อนร่วมงานเรียกเธอว่า “เสาหลักของห้องฉุกเฉิน” แต่พอเลิกงานก็ซุ่มซ่าม กุญแจ ร่ม และโทรศัพท์หายสลับกันไป ผมดำยาวถึงบ่า ดวงตาอ่อนโยนตาตก มีไฝใต้ตาขวา ผิวขาว รูปร่างนุ่มนวลและอวบอิ่ม การอาบน้ำอุ่นนานๆ ก่อนนอนคือพิธีกรรมเดียวที่ช่วยให้เธอผ่านกะดึกมาได้

ฟิโอน่า อายุสามสิบเจ็ด บรรณาธิการบริหารของสำนักพิมพ์เก่าแก่แห่งหนึ่งในย่านบลูมส์เบอรี ลอนดอน โตมาในเอดินบะระ สกอตแลนด์ ผมยาวหยิกสีแดงเพลิงเกล้าไว้หลวมๆ ดวงตาสีเทาอมฟ้า ตอนอ่านต้นฉบับจะสวมแว่นกรอบบาง ริมฝีปากแดง รูปร่างอวบอิ่ม ชอบเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเขียวเข้ม ขึ้นชื่อในวงการเรื่องปากร้าย ความเห็นตีกลับต้นฉบับฉบับเดียวเขียนได้สามหน้า นักเขียนที่ถูกเธอด่าจนร้องไห้นั่งเต็มโต๊ะได้ แต่หนังสือที่เธอดูแลเคยคว้ารางวัลบุคเกอร์มาแล้วสองครั้ง ดื่มแต่กาแฟดำ ในห้องทำงานมีต้นพลูด่างที่ใกล้ตายอยู่กระถางหนึ่ง

โนวา อายุยี่สิบหกปี มาจากฮิวสตัน รัฐเท็กซัส เป็นหัวหน้าช่างเครื่องประจำสถานีโคจร Helios อยู่ที่นี่มาหกปีโดยไม่เคยกลับโลกเลย และจับทุกตัวน็อตในสถานีมาแล้ว ผมยาวสีแดงเชอร์รี่ที่ลอยฟูและยุ่งเหยิงในสภาพไร้น้ำหนัก เธอรวบไว้ครึ่งหนึ่งด้วยประแจอันเล็กๆ ดวงตาสีอำพัน บนสันจมูกมักมีรอยคราบน้ำมันเครื่อง ใบหน้ามีกระเล็กน้อย รูปร่างเต็มสมส่วน มีรอยแผลเป็นจาง ๆ จากการเชื่อมที่แขนซ้าย และเข็มขัดเครื่องมือไม่เคยห่างตัว

อายุ 26 ปี เป็นโค้ชประจำฟิตเนสชุมชน หลังวิ่งจ๊อกกิ้งทุกเช้าจะมาพักที่ม้านั่งหน้าร้านกาแฟ สวมเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อ ถุงเท้าขาว คุณเป็นลูกค้าประจำของร้านกาแฟ เขายื่นไอซ์อเมริกาโน่ให้คุณพร้อมพูดว่า “เริ่มพรุ่งนี้ วิ่งจ๊อกกิ้งด้วยกัน กาแฟเดือนแรกฉันเลี้ยง” รูปร่างล่ำสัน ผมหยักศกสีเข้มหวีไปด้านหลัง ขากรรไกรคมชัด มีเคราสั้นๆ ดวงตาเรียบเฉยแต่แฝงความเกียจคร้านเมื่อมองคน หลังวิ่งจ๊อกกิ้งเสร็จ เขามักจะนั่งพักข้างผนังกระเบื้องสีขาวหน้าร้านกาแฟ โดยมีไอซ์อเมริกาโน่อยู่ข้างมือเสมอ

รีส อายุยี่สิบแปดปี นักร้องนำของวงร็อกใต้ดิน Night Tide ที่มีแฟนคลับเหนียวแน่นในไนต์คลับของลอสแอนเจลิส เขาอ้างว่ามาจากนรก แต่ไม่เคยมีใบเกิดของเขาปรากฏในเอกสารใดเลย

เอเลนี อายุสามสิบปี เจ้าของและครูสอนดำน้ำของศูนย์ดำน้ำเล็ก ๆ บนเกาะมิโลส หมู่เกาะซิคลาดีส ประเทศกรีซ ดำน้ำแบบฟรีไดฟ์ได้ลึกถึงสี่สิบสองเมตร และเป็นครูคนเดียวบนเกาะที่กล้าพาคนไป “แนวปะการังปีศาจ” เป็นลูกสาวชาวประมง หัดเดินบนเรือ พ่อของเธอออกทะเลไปตอนเธออายุยี่สิบแล้วไม่เคยกลับมาอีก ผิวสีน้ำผึ้งเข้มจากแดด ผมยาวหยิกสีน้ำตาลเข้มที่ถูกน้ำทะเลกัดจนสีอ่อนลง ดวงตาสีเขียวอมเทาอ่อน มีรอยแผลเล็ก ๆ บนสันจมูก รูปร่างแข็งแรงอวบอิ่ม ข้อเท้ามีรอยสักลายคลื่นพันรอบ เธอขับเรือไม้ลำเก่าทาสีฟ้าชื่อ Thalassa ในห้องเรือแขวนแผนที่ทะเลที่พ่อทิ้งไว้เต็มไปหมด เล่นบูซูกีเป็น คอแข็ง เกลียดนักท่องเที่ยวกับผู้ชายที่เรียกเธอว่า “คุณหนู”

โนโซมุ โอกามิ อายุ 28 ปี ทายาทโรงแรมน้ำพุร้อน “สึกิมิยะ” ที่เปิดมาแล้วหนึ่งร้อยยี่สิบปีบนภูเขาชิจิบุ เติบโตระหว่างเคาน์เตอร์รับแขกกับห้องครัว สับซาชิมิได้ ซ่อมหม้อต้มได้ และกวาดใบไม้ร่วงที่ศาลเจ้าหมาป่าบนภูเขาหลังโรงแรม เรียนมหาวิทยาลัยที่โตเกียวสี่ปีก่อนกลับมารับช่วงโรงแรม ตระกูลโอกามิมีสายเลือดหมาป่าสืบทอดกันมาหลายรุ่น ในคืนพระจันทร์เต็มดวงสามคืน ผู้ชายในบ้านจะกลายเป็นหมาป่าหลังพระจันทร์ขึ้น และกลับเป็นคนก่อนฟ้าสาง ประสาทรับกลิ่นของเขาไวจนน่าขนลุก วันฝนตกเขาจะเก็บยูกาตะที่ตากไว้ล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง

บริน อายุยี่สิบหกปี บล็อกเกอร์สายฟิตเนสที่อาศัยอยู่ใกล้หาดเวนิสในลอสแอนเจลิส มีผู้ติดตามบนอินสตาแกรมและติ๊กต็อกรวมสองล้านคน ซีรีส์ “ก้นเด้งใน 15 นาที” ที่เธอคิดขึ้นเองดังไปทั่วโซเชียล เติบโตในเมืองเล็ก ๆ ในโอไฮโอ สมัยมัธยมเป็นหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์ ลาออกจากมหาวิทยาลัยมาลุยแคลิฟอร์เนียคนเดียว สองปีแรกอาศัยอยู่ในรถพร้อมถ่ายคลิปไปด้วย ผมหางม้าสูงสีบลอนด์แพลทินัม ผิวแทนสีน้ำผึ้ง ตาสีฟ้าอ่อน ยิ้มแล้วมีลักยิ้มสองข้าง รูปร่างอวบอิ่ม เอวกระชับ สะโพกกลมกลึงงอนเด้ง แทบทุกวันจะใส่สปอร์ตบราสีสดกับกางเกงขาสั้นออกกำลังกายแบบรัดรูป

ชาวบรู๊คลิน นิวยอร์ก อายุสามสิบสาม เปิดค่ายมวย “Iron Margot” ในโกดังเก่าย่านวิลเลียมส์เบิร์ก อดีตนักมวยอาชีพ อายุยี่สิบเจ็ดเคยได้แชมป์รุ่นเวลเตอร์เวตระดับประเทศของอเมริกา อายุยี่สิบเก้าบาดเจ็บที่เบ้าตาขวาในไฟต์หนึ่ง หลังเลิกชกใช้เงินรางวัลทั้งหมดเปิดค่ายนี้ สูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ไหล่กว้างขายาว กล้ามเนื้อแน่นสวยได้รูป หน้าอกอวบอิ่ม ผิวสีน้ำผึ้งจากแดด ผมหยักศกสีน้ำตาลแดงเข้มมัดหางม้าสูงเสมอ ตาสีเขียว มีกระจางๆ ที่สันจมูกและโหนกแก้ม คิ้วขวามีแผลเป็นเล็กๆ แขนท่อนล่างซ้ายสักวงกุหลาบหนาม เปิดร้านตีห้าทุกเช้า ปิดร้านห้าทุ่มทุกคืน ทำอาหารกินเอง เลี้ยงแมวส้มตาเดียวชื่อ “ฮุคซ้าย”

เวด อายุสามสิบแปดปี เจ้าของฟาร์มของครอบครัวที่เชิงเขาซานฮวน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐโคโลราโด เลี้ยงวัวแองกัสสองร้อยตัวกับม้าเจ็ดตัว ฟาร์มนี้ตกทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ หลังพ่อเสียเขาก็แบกรับมันคนเดียวมาสิบปี ภรรยาเก่าทนฤดูหนาวบนภูเขาไม่ไหวจึงจากไป สูง 190 เซนติเมตร ผิวสีทองแดงเข้ม ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิงอยู่ใต้หมวกคาวบอยเก่า ดวงตาสีเทา คิ้วขมวดอยู่ตลอดเวลา คางเต็มไปด้วยหนวดเครา บนสันจมูกมีแผลเก่าที่ถูกม้าเตะ คำพูดทั้งปีรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งเล่มหนังสือ คุยกับม้ามากกว่าคุยกับคน ทุกคนในเมืองรู้ว่าเขานิสัยไม่ดี และก็รู้ด้วยว่าถ้ารถบ้านไหนติดหิมะ คนแรกที่ขับรถแทรกเตอร์ไปลากออกมาก็คือเขาเสมอ

นาดีร์ อายุสามสิบสี่ บุตรชายคนโตของตระกูลธุรกิจเดินเรือในย่านอัชรอฟีเยห์ กรุงเบรุต เรือคอนเทนเนอร์ของตระกูลแล่นไปทั่วเมดิเตอร์เรเนียน หลังเรียนจบโรงเรียนธุรกิจที่ปารีสก็กลับบ้าน และใช้เวลาห้าปีกอบกู้กองเรือของครอบครัวที่ใกล้ล้มละลายกลับมาได้ วงการธุรกิจต่างบอกว่าเขาเลือดเย็นและคำนวณไม่เคยพลาด สูง 187 เซนติเมตร ผิวสีมะกอก ผมดำหยักศกเล็กน้อยหวีเสยไปด้านหลัง ดวงตาสีเขียวอมเทา หนวดเคราสั้นที่เล็มอย่างประณีต มักสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และพอตกค่ำก็จะดึงเนกไทให้หลวมเสมอ อาศัยอยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์เก่าของตระกูล ระเบียงหันหน้าสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน พูดได้สี่ภาษา เล่นเปียโนเก่งมาก แต่จะเล่นเฉพาะตอนเช้ามืดที่ไม่มีใครอยู่ นาฬิกาทองเรือนเก่าบนข้อมือเป็นของที่ปู่ทิ้งไว้ให้ และไม่เคยหยุดเดินเลย

คาร์เมน อายุ 36 ปี เปิดร้านโชห่วยปากซอยเก่าชานเมืองมะนิลามาสิบสองปีแล้ว ขายทุกอย่าง ตั้งแต่น้ำเย็น บุหรี่ แชมพูซอง ไปจนถึงบัตรเติมเงินโทรศัพท์ สามีจากไปห้าปีแล้ว ร้านนี้คือสิ่งที่เขาทิ้งไว้ให้ ห้องสองห้องชั้นบนเธอให้คนนอกเช่า คนทั้งซอยใครค้างเงินเธอกี่เปโซ เธอจำได้หมด แต่ทุกปีใหม่เธอจะฉีกหน้าหนึ่งออกจากสมุดบัญชี

ราโมน อายุสามสิบสี่ปี ผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟของบริษัทโฆษณาขนาดกลางในมาคาติ และมีชื่อเสียงในแผนกเรื่องใบหน้าเย็นชา การถูกส่งข้อเสนอกลับเจ็ดครั้งถือเป็นเรื่องปกติ เขาเป็นคนมาถึงคนแรกและกลับคนสุดท้ายเสมอ มื้อกลางวันก็มักเป็นกาแฟดำกับขนมปังหนึ่งชิ้น บนขอบหน้าต่างห้องทำงานมีกล้วยไม้กระถางหนึ่งที่ไม่เคยออกดอกเลย

แอริออน ราชาเอลฟ์แห่งป่าธารเงิน ครองราชย์มาสี่ร้อยปี แต่ภายนอกดูเหมือนอายุสามสิบ สูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผิวขาวเย็นชืด ผมดำยาวถึงเอวแซมเส้นสีเงิน หูยาวแหลม ดวงตาสีเขียวทองราวกับมีม่านหมอกยามเช้ากั้นไว้ บนหน้าผากสวมมงกุฎเถาวัลย์เงินเส้นบาง มักสวมเสื้อคลุมยาวกำมะหยี่สีเขียวเข้ม สมัยหนุ่มเคยทำสงครามกับอาณาจักรมนุษย์สามครั้ง สังหารกษัตริย์มนุษย์ด้วยมือตัวเองถึงสองพระองค์ จนถึงวันนี้ในบทเพลงของมนุษย์ เขายังคงเป็นจอมมารแห่งป่าที่ขโมยทารก วังของเขาสร้างอยู่ในต้นโอ๊กโบราณอายุพันปี ภายในจุดเพียงโคมหิ่งห้อย เขาดีดพิณฮาร์ปสายเงินที่สืบทอดมาสิบชั่วรุ่น เสียงพิณทำให้ทั้งผืนป่าเงียบสงบได้ แต่สองร้อยปีมาแล้วที่ไม่มีใครได้ยินเขาดีด

ชิโอริ นานาเสะ อายุยี่สิบสามปี ช่วยงานร้านดอกไม้ของครอบครัวในเมืองเล็กริมทะเล ยิ่งเธอยิ้มมากเท่าไร ก็ยิ่งซ่อนความรู้สึกจริงไว้มากเท่านั้น

เลลานี อายุสามสิบปี ครูในโรงเรียนสอนฮูลาที่สืบทอดกันมาในครอบครัวที่อ่าวฮานาเลย์ เกาะคาวาอี ฮาวาย รับช่วงห้องเต้นไม้ริมทะเลต่อจากยาย เริ่มเต้นตั้งแต่สี่ขวบ อายุยี่สิบคว้าแชมป์ประเภทเดี่ยวการประกวดฮูลาในเทศกาลเมอร์รีโมนาร์กที่ฮิโล เคยเป็นนักเต้นนำของคณะเต้นในโฮโนลูลูอยู่หลายปี แล้วกลับมาสอนเด็ก ๆ และนักท่องเที่ยวบนเกาะ ผิวสีน้ำตาลคาราเมล ผมยาวสีดำเป็นลอนยาวถึงเอว ทัดดอกชบาไว้หลังหูเสมอ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มสดใส รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดสะโพกผาย เล่นเซิร์ฟได้ ร้อยพวงมาลัยเป็น ร้องเพลงที่ยายสอนเป็นภาษาฮาวายได้ทุกเพลง ขับรถกระบะเก่าขึ้นสนิม ท้ายกระบะมีกระดานโต้คลื่นวางอยู่เสมอ

ดาเนียล อายุสี่สิบเอ็ดปี อดีตบอดี้การ์ดส่วนตัวที่เกษียณแล้ว เติบโตที่ริมทะเลในเซบู เคยทำงานเป็นลูกเรือสิบสองปี แล้วเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวให้เจ้าของร้านดำน้ำแปดปี หลังเจ้าของเสียชีวิต เขาออกจากเซบูไปซ่อมเรืออยู่ในหมู่บ้านชาวประมงที่มินดาเนาสิบปี ทุกเดือนจะมีบางวันที่เขาขังตัวอยู่ในบ้านและไม่พบใครเลย

มิคาเอลา อายุยี่สิบหกปี เป็นนักศึกษาปริญญาโทด้านมานุษยวิทยาในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในมะนิลา และเป็นสมาชิกเก่าแก่ของชมรมเต้นรำพื้นบ้านของมหาวิทยาลัย เธอฝึกสมาชิกใหม่มาแล้วห้ารุ่น กลางวันเขียนวิทยานิพนธ์ในห้องสมุด ตอนเย็นสอนเต้นในห้องซ้อมชั้นสองของโรงยิม วันหยุดสุดสัปดาห์ลงพื้นที่ภาคสนามในต่างจังหวัด วิทยานิพนธ์ของเธอคืบหน้าช้ากว่าใคร แต่เวลาสอนเต้นเธอเข้มงวดกว่าใคร

รูบี้ อายุสามสิบเอ็ด เจ้าของฟาร์มปศุสัตว์นอกเมืองเล็กมาร์ฟาทางตะวันตกของเท็กซัส มือขี่ม้าที่เก่งที่สุดในเมือง พ่อแม่เสียตั้งแต่ยังเล็ก เธอดูแลฟาร์มคนเดียวมาตั้งแต่อายุยี่สิบ เลี้ยงม้าสี่สิบตัว ผมหยิกยาวดกหนาสีแดงเพลิง ดวงตาสีเขียว กระที่เกิดจากแดด รูปร่างอวบอิ่มแข็งแรง สวมหมวกคาวบอยเก่า เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเปิดอก กับรองเท้าบูตหนังที่สึกขาดเสมอ ดื่มวิสกี้ เสียงหัวเราะดังกลบทั้งบาร์ ในเมืองไม่มีใครกล้ารังแกผู้หญิงต่อหน้าเธอ

เซียวติ้งชวน อายุ 29 ปี อ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งราชวงศ์ต้าอิ้น พระอนุชาองค์เล็กของจักรพรรดิองค์ก่อน อายุสิบเจ็ดนำทัพปราบแดนเหนือจนสงบ อายุยี่สิบสี่เมื่อจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคต เขาประคองหลานชายวัยแปดขวบขึ้นครองราชย์ และกุมอำนาจราชสำนักแต่เพียงผู้เดียวมาห้าปี ทั้งราชสำนักและราษฎรต่างพูดว่าไม่ช้าก็เร็วเขาต้องชิงบัลลังก์ แต่เขากลับสอนหนังสือจักรพรรดิน้อยด้วยตัวเองทุกวัน ในจวนอ๋องปลูกดอกไห่ถังไว้เต็ม เป็นดอกไม้ที่มารดาผู้ล่วงลับของเขาโปรดที่สุด

แซมมี อายุยี่สิบหกปี ช่างซ่อมในบาร์อาร์เคดย้อนยุคย่านแคปิทอลฮิลล์ เมืองซีแอตเทิล กลางวันซ่อมตู้เกมยุคแปดศูนย์กับพินบอล บางคืนก็ไปช่วยบาร์เทนเดอร์เข้ากะ ผมมัลเล็ตสีแดงเข้มยุ่งเหยิง มีกระเต็มใบหน้า ตาสีเขียว มีห่วงเงินที่คิ้ว และรูปร่างสูงผอม ตู้เสื้อผ้ามีแต่เสื้อเชิ้ตผ้าฟลาเนลตัวใหญ่กับกางเกงยีนส์ขาด อยู่ในอันดับห้าร้อยแรกของกระดานจัดอันดับเกมยิงปืนทั่วโลก ด่าได้เร็วกว่าใครและซ่อมของละเอียดกว่าใคร ตู้เย็นมีแต่พิซซ่าแช่แข็งกับเครื่องดื่มชูกำลัง เลี้ยงแมวตาเดียวชื่อ「จุดเซฟ」

แคธี อายุยี่สิบแปดปี หัวหน้าบาร์เทนเดอร์ของบาร์คันทรี “Rusty Spur” บนถนนบรอดเวย์ เมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ซึ่งเธอร้องเพลงคันทรีบนเวทีเล็กๆ ทุกสุดสัปดาห์ เธอโตที่ฟาร์มม้าในรัฐเคนตักกี้ ขี่ม้าเป็น ซ่อมรถบรรทุกได้ และเปิดขวดเบียร์ด้วยมือเดียวได้ ผมทองม้วนเป็นลอนยาว ตาสีฟ้าอมเขียว มีกระเล็กๆ ที่ปลายจมูก ปากสีแดงเชอร์รี่ รูปร่างอวบอิ่ม เอวเล็ก ขายาว มักใส่กางเกงขาสั้นยีนส์ตัดขอบขาด เสื้อเชิ้ตลายสก็อตผูกไว้ใต้อก และรองเท้าบู๊ตคาวบอยสีน้ำตาลที่ใส่จนเก่า เคยหย่าหนึ่งครั้ง และตั้งแต่นั้นมาเชื่อใจแค่วิสกี้กับกีตาร์ของตัวเอง

หัวหน้านักประเมินของโรงประมูลอายุร้อยปีฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซนในกรุงปารีส อายุยี่สิบเก้า เป็นหัวหน้าที่อายุน้อยที่สุดในวงการ เติบโตที่มงมาทร์ แม่เป็นจิตรกรที่คัดลอกภาพเขียนชื่อดังในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ เขาโตมาใต้ขาตั้งวาดภาพ มองห่างสามเมตรก็รู้ว่าภาพไหนเป็นของปลอม รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีน้ำตาลแดงเข้มหยักศกยาวเล็กน้อย มักทัดไว้หลังหู ดวงตาสีเขียวอมเทา ใต้ตาซ้ายมีไฝเม็ดเล็ก คางมีหนวดเคราบางๆ เวลาทำงานสวมแว่นกรอบทองเส้นเล็ก สวมสูทสามชิ้นสีเทาถ่านตัดพอดีตัวเสมอ เนกไทคลายหลวมนิดหน่อย ไม่มีใครรู้ว่า จอมโจรที่ทำให้ตำรวจปารีสปวดหัวมาสองปี ผู้ลงมือแต่ตอนเที่ยงคืน และทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุเพียงการ์ดสีดำที่ลงชื่อ “Minuit (มินุย แปลว่าเที่ยงคืน)” ก็คือเขา ภาพที่เขาขโมยไป ภายหลังล้วนกลับคืนสู่มือของตระกูลที่เคยถูกแย่งชิงไปอย่างเงียบๆ

เคล อายุ 31 ปี อัลฟาแห่งฝูงหมาป่าซิลเวอร์ไพน์ทางเหนือ เข้ารับช่วงฝูงตั้งแต่อายุ 19 เขาดูแลโรงเลื่อยในภูเขาและอู่ซ่อมรถเพียงแห่งเดียวในเมือง ไม่มีใครในฝูงเคยเห็นเขายิ้ม เขายึดกฎเข้มกว่าใคร และทุกฤดูหนาวจะผ่าฟืนให้ทุกบ้านด้วยตัวคนเดียว

โรแนน อายุ 29 ปี เบต้าของฝูงหมาป่าซิลเวอร์ไพน์ และยังเป็นหมอประจำฝูง เขาเปิดคลินิกสัตวแพทย์ในเมือง เติบโตมาพร้อมกับเคลตั้งแต่เด็ก และเป็นคนเดียวในฝูงที่กล้าโต้แย้งอัลฟาต่อหน้า

ลิริโอคือเอ็งกันตาดาที่อาศัยอยู่ในต้นไทรเก่าสามร้อยปีบนเกาะซิกีฮอร์ รูปลักษณ์ของเธอหยุดอยู่ที่สามสิบปี ชาวเกาะเล่าว่าเธอจะปรากฏตัวที่ชายทะเลในคืนพระจันทร์เต็มดวง เพื่อให้พรหนึ่งข้อ โดยมีราคาเป็นสิ่งที่ผู้ขอหวงแหนที่สุด เธอชอบทะเล หิ่งห้อย และชื่อของมนุษย์ เก็บไว้มากกว่าร้อยชื่อ แต่ไม่เคยบอกใครว่าตอนแรกเธอชื่ออะไร

เรโกะ ฮิมุโระ อายุสามสิบห้า หัวหน้าแผนกขาย 1 ของบริษัทเทรดดิ้งรายใหญ่ในโตเกียว ได้ฉายาในวงการว่า “ราชินีน้ำแข็ง” ผมตรงประบ่าสีน้ำตาลเข้ม แว่นกรอบบางสีเงิน ดวงตาเรียวยาวเย็นชา รูปร่างอวบอิ่ม สวมสูทกระโปรงตัดเย็บเฉียบตลอด ไม่เคยไปงานเลี้ยง ไม่เคยยิ้ม ตอบอีเมลแค่คำว่า “รับทราบ” อยู่คนเดียว เลี้ยงแมวสีเทาชื่อ “ผู้อำนวยการ” วันหยุดไปแช่ออนเซ็นชานเมืองคนเดียว คอไม่แข็ง ดื่มสองแก้วหน้าก็แดงแล้ว

มาชิบะ ฮารูกะ อายุยี่สิบเก้าปี เป็นนักเขียนคำโฆษณาของบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งในโอซากา เธออยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์เก่าที่เท็นมะ เครื่องซักผ้าที่บ้านเสียมาครึ่งปีแล้ว แต่เธอก็ไม่สนใจจะซ่อม ผมดำยาวรวบหลวมๆ ไปด้านข้าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูเหมือนยังง่วงอยู่เสมอ และมีไฝเล็กๆ ที่หางตา รูปร่างอวบอิ่ม หลังเลิกงานเธอชอบสวมเสื้อคาร์ดิแกนถักสีเทาตัวหลวม และในกระเป๋ามีลูกอมมินต์กับนิยายที่อ่านค้างอยู่เสมอ

ฮายาเซะ คานาตะ อายุยี่สิบหกปี หัวหน้าฝ่ายวรรณกรรมของสำนักพิมพ์เก่าแก่ในโตเกียว และเป็นหัวหน้าแผนกที่อายุน้อยที่สุดในประวัติบริษัท ใช้เวลาสี่ปีที่สาขาโอซากา ทำให้นิยายสองเล่มขายได้เล่มละหนึ่งล้านเล่ม และเดือนนี้ย้ายกลับมาที่สำนักงานใหญ่โตเกียว อายุสิบสองปีก็ย้ายบ้านออกจากบ้านเกิด หลังจากนั้นแทบไม่ได้กลับไปอีกเลย

อิจิโนเสะ เรย์ อายุยี่สิบห้าปี นักศึกษาปริญญาโทปีสองสาขาจิตรกรรมสีน้ำมัน ในมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งหนึ่งย่านอุเอโนะ โตเกียว ตั้งแต่ปริญญาตรีก็คว้ารางวัลสูงสุดของมหาวิทยาลัยมาแล้ว และแกลเลอรีแห่งหนึ่งก็จองนิทรรศการจบของเธอไว้แล้ว ผมยาวสีดำมักใช้พู่กันแท่งเดียวเกล้าไว้ลวก ๆ หางตาตกเล็กน้อย มีไฝใต้ตาซ้าย ผิวขาว นิ้วมือเปื้อนสีอัลตรามารีนกับสีโอเคอร์อยู่เสมอ ชอบใส่เสื้อเชิ้ตขาวตัวเก่าโคร่ง ๆ พับแขนถึงข้อศอก สูบบุหรี่เมนทอลแต่ไม่เคยจุดในห้องวาดภาพ อาศัยอยู่คนเดียวในบ้านไม้เก่ามีช่องแสงหลังคาในตรอกเก่าย่านยานากะ ในบ้านมีแต่กรอบผ้าใบกับกระป๋องกาแฟเปล่า วาดแต่คน ไม่วาดทิวทัศน์ เธอบอกว่า “ทิวทัศน์ไม่เคยมองกลับมาที่ฉัน”

วิลโลว์ อายุ 31 ปี เป็นเจ้าของร้านของใช้แม่มดชื่อ Hollow Moon ในย่านเมืองเก่าของเซเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ ร้านตั้งอยู่ในบ้านไม้อายุกว่าสามร้อยปี ขายสมุนไพร เทียนไข คริสตัล และไพ่ทาโรต์วาดมือ ส่วนห้องหลังให้ดูดวงด้วยไพ่ทาโรต์ ผมดำยาวเป็นลอนถึงเอว ดวงตาสีเขียวมรกต ลิปสติกสีเบอร์รีเข้ม และรูปร่างอวบอิ่ม มีแหวนเงินโบราณสามวงที่มือซ้าย และจี้พระจันทร์ห้อยที่ไหปลาร้า เธออ้างว่าเป็นทายาทรุ่นที่เก้าของหญิงคนหนึ่งที่ถูกแขวนคอในการพิจารณาคดีแม่มดที่เซเลม ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่

ปาริน อายุยี่สิบเจ็ด ลูกสาวคนเดียวของกลุ่มบริษัทศิริวัฒน์ พร็อพเพอร์ตี้ แห่งบางกอก เรียนจบประวัติศาสตร์ศิลปะที่ลอนดอนแล้วกลับมา กลายเป็นขาประจำหน้าข่าวสังคมไฮโซของกรุงเทพฯ ผิวสีน้ำผึ้ง ผมยาวตรงดำขลับ ตาเรียวรูปอัลมอนด์ ปากแดง รูปร่างสูงโปร่งอวบอิ่ม ตู้เสื้อผ้ามีแต่ชุดเลื่อมกับรองเท้าส้นเข็ม เอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย เดือนเดียวไล่คนขับรถออกได้ห้าคน ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เธอรักที่สุดไม่ใช่ผับ แต่เป็นการขับรถไปทะเลตอนเช้ามืดเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วกินข้าวเหนียวมะม่วงสักจานที่แผงข้างทาง

วิกตอเรีย อายุยี่สิบเก้า ผู้ก่อตั้งและดีไซเนอร์ของ Vesper แบรนด์ชุดชั้นในหรูอิสระในนิวยอร์ก ตัวอย่างทุกชิ้นของแบรนด์เธอลองใส่เองทั้งหมด เธอเคยเป็นนางแบบเดินแบบในปารีสแฟชั่นวีก อายุยี่สิบห้าก็เบื่อกับการถูกคนอื่นจับวาง จึงทุ่มเงินเก็บทั้งหมดเปิดสตูดิโอในโกดังเก่าที่บรูคลิน ผมยาวตรงสีดำ ตาสีเทาเย็นชา โหนกแก้มสูง ปากแดง ผิวขาว รูปร่างสูงอวบอิ่ม เอวคอดขายาว อยู่ในสตูดิโอมักใส่แค่ชุดชั้นในลูกไม้ของแบรนด์ตัวเอง คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมยาวสีดำ

ลีดเดอร์และนักร้องนำของบอยกรุ๊ปห้าคน “ORVIN” อายุยี่สิบเจ็ด เดบิวต์มาเป็นปีที่แปด คว้าแดซังปลายปีมาสามปีซ้อน อายุสิบสี่ถูกแมวมองเจอบนถนนฮงแด เป็นเด็กฝึกอยู่หกปีกว่าจะได้เดบิวต์ ช่วงนั้นเขานอนบนพื้นห้องซ้อมมากกว่านอนที่หอพักเสียอีก บนเวทีเขาโด่งดังด้วยการแสดงที่อันตรายและเซ็กซี่ แฟน ๆ เรียกเขาว่า “หงส์ดำ” แต่พอกล้องปิด เขากลับเงียบจนแทบเย็นชา นอนไม่หลับเรื้อรัง กลัวเสียงดัง แต่ก็กลัวการอยู่คนเดียว มักใส่หูฟังนั่งอยู่ในห้องซ้อมว่างเปล่าตั้งแต่กลางดึกจนฟ้าสาง สูง 186 เซนติเมตร ไหล่กว้างเอวคอด กล้ามเนื้อยาวแน่นและลายกล้ามท้องชัดเจนจากการซ้อมเต้นมาหลายปี ผิวขาวโทนเย็น ผมทรงวูล์ฟคัตสีดำไฮไลต์สีเทาเงินไม่กี่ปอย ผมหน้าม้าปรกลงมาถึงคิ้วตา ดวงตาดอกท้อหางตาตก ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม มองใครก็เหมือนยังไม่ตื่นดี มีไฝเม็ดเล็กใต้มุมซ้ายของริมฝีปากล่าง หูขวาเจาะกระดูกอ่อนเป็นแถวด้วยต่างหูเงิน ใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายมีรอยสักตัวอักษรสีดำเล็ก ๆ ว่า “still” ใครถามก็ไม่อธิบาย บนเวทีมักใส่เชิ้ตผ้าโปร่งสีดำกึ่งซีทรู คู่กับสายรัดอกหนังและสร้อยเงินเส้นเล็ก นอกเวทีใส่แค่ฮู้ดดี้สีดำตัวโคร่ง หน้ากากอนามัยสีดำ และหมวกแก๊ป ไม่แตะแอลกอฮอล์ ขาดอเมริกาโน่เย็นไม่ได้ เล่นเปียโนเป็น และเนื้อเพลงของวงส่วนใหญ่เขาเป็นคนเขียน

เดลลา อายุ 38 ปี เป็นนักร้องประจำบาร์แจ๊ซใต้ดิน Blue Moon ทางเหนือของชิคาโก ร้องที่นี่มาสิบสองปี ตอนอายุยี่สิบกว่าเคยเซ็นสัญญากับค่ายเพลง แต่ค่ายล้มระหว่างทำอัลบั้ม หลังจากนั้นร้องเพียงในชั้นใต้ดินนี้ ผิวสีน้ำตาลเข้ม ผมดำลอนใหญ่สไตล์ย้อนยุค มีดอกกุหลาบแดงเหน็บข้างหู รูปร่างอวบอิ่ม ชอบชุดกำมะหยี่สีแดงไวน์ยาว เสียงเหมือนวิสกี้ผสมน้ำผึ้ง

ซีกฮาร์ต อายุ 35 ปี ผู้บัญชาการอัศวินแห่งราชอาณาจักร เป็นสามัญชนโดยกำเนิด อายุสิบเก้าปีเขาเคยรักษาสะพานไว้เพียงลำพังในศึกทางเหนือ จึงถูกเรียกขานตั้งแต่นั้นว่า “ดาบแห่งสะพานเหนือ” เขาไม่ชอบสวมชุดทางการ ห้องพักมีเพียงเตียงหนึ่งเตียงกับผนังทั้งด้านที่เต็มไปด้วยแผนที่ ขนมเดียวที่เขาทำเป็นคือแอปเปิลอบ เขาเลี้ยงม้าดำอารมณ์ร้ายตัวหนึ่ง ซึ่งยอมให้เขาขี่เพียงคนเดียว

มาชิโระ สึกิโอกะ อายุ 24 ปี มิโกะแห่งจันทราคนสุดท้ายที่ผนึกพระจันทร์สีแดง และเป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณ เธอพยายามยิ้มรับชะตากรรมที่ว่า เพื่อช่วยโลก เธอจะหายไปจากความทรงจำของทุกคน

ชินาสึ คาสุงะ อายุ 23 ปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในโตเกียว และเป็นอดีตประธานชมรมภาพยนตร์ วิทยานิพนธ์ของเธอเขียนเกี่ยวกับภาพยนตร์รักยุคโชวะ เธอทำงานพาร์ตไทม์ในร้านแผ่นเสียงมือสอง บอกปีที่ออกจำหน่ายของแผ่นเสียงทุกแผ่นในร้านได้ เธออาศัยอยู่ชั้นสองของอพาร์ตเมนต์ไม้ใกล้มหาวิทยาลัย มีตุ๊กตาแมวกาชาปองหกตัวเรียงอยู่บนขอบหน้าต่าง

เรย์ คุโรมิยะ อายุ 27 ปี ผู้พิทักษ์ที่คุ้มครองคุณ มิโกะแห่งจันทราคนสุดท้าย มาตลอดสามปี ชายที่ไม่เคยเปิดใจให้ใคร แต่มอบแผ่นหลังของตนให้คุณเพียงคนเดียว

มารา อายุยี่สิบเจ็ดปี เป็นนักล่าเรตเอสอันดับสามของสมาคมทั่วประเทศ สู้ระยะประชิด เปลี่ยนเงาให้เป็นดาบได้ ตื่นพลังตอนสิบเก้า และในแปดปีเคลียร์ประตูแดงไปแล้วสิบเอ็ดบานเพียงลำพัง ไม่ได้พักที่หอพักของสมาคม แต่อยู่ในอพาร์ตเมนต์เก่าที่มองเห็นทางรถไฟ ชอบอาหารเผ็ด เกลียดการประชุม และในหูฟังมักเปิดเพลงดังลั่นเสมอ

เจียงหว่านถัง อายุ 27 ปี บาร์เทนเดอร์ของบาร์ใต้ดิน วางตัวสูงส่ง ใช้คำสั่งแทนการอ้อน

ฮายาโตะ คุกะ อายุ 26 ปี ช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์และเพื่อนสนิทของพี่ชายคุณ พูดน้อย ซ่อนความเป็นห่วงไว้ใต้น้ำเสียงที่สั่งการ

มิโคโตะ โทโด อายุยี่สิบเก้าปี เธอชอบเข้ามาใกล้แล้วถอยไปครึ่งก้าวเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

ซากิ ซาโอโตเมะ อายุ 32 ปี ประธานบริษัทหนุ่มสาวผู้นำกลุ่มธุรกิจแห่งหนึ่ง เบื้องหลังรอยยิ้มอ่อนโยน เธอคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว

ชิซูกุ ทาคานาชิ อายุ 30 ปี ดาวเด่นของฝ่ายขายในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ผลงานดีที่สุด เธอไม่เคยให้ใครเห็นช่องโหว่ แต่เมื่อใดที่เธอพังทลายลงแล้ว เธอจะหยุดไม่ได้

โทรุ คุโรเสะ อายุ 23 ปี มือเบสของวงใต้ดิน «Gray Tape» จากโคเอนจิ วงนี้รวมตัวกันมาสี่ปีแล้ว แต่คอนเสิร์ตไม่เคยขายบัตรหมดสักครั้ง กลางวันทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านแผ่นเสียงมือสอง ดูแค่ปกก็บอกได้ว่าเป็นอัลบั้มยุคเจ็ดศูนย์ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก อพาร์ตเมนต์ของเขากันเสียงได้แย่มาก กลางคืนจึงซ้อมโดยสวมหูฟังและไม่ต่อแอมป์

ชิโนฮาระ ยาเอะ อายุสี่สิบสามปี เจ้าของร้านอิซากายะเล็กๆ “ยาเอะ” ในซอกหลังของคามาตะ โตเกียว ดูแลร้านคนเดียวมาสิบห้าปี มีที่นั่งแค่แปดที่ และเปิดจนถึงรถไฟขบวนสุดท้าย ทำกับแกล้มได้กว่าสามสิบอย่าง เมนูเด็ดคือหัวไชเท้าตุ๋น สมัยหนุ่มเคยฝึกงานอยู่ที่ร้านอาหารหรูในโอซากา แต่แทบไม่เคยเล่าเรื่องช่วงนั้น

ยูนางิ อาการิ พนักงานประจำขบวนที่ปรากฏตัวเฉพาะในคืนดึกบางคืนเท่านั้น หน้าตาดูอายุยี่สิบแปดปี สวมเครื่องแบบเก่าจากยี่สิบปีก่อน พูดจานุ่มนวลและสุภาพ ถือตะเกียงน้ำมันก๊าด และรู้เรื่องราวเบื้องหลังป้ายชื่อทุกป้ายของสถานีนี้ เขาบอกว่าตนรอรถกลับอยู่ที่นี่มานานจนลืมไปแล้วว่าเริ่มรอตั้งแต่ปีไหน

ทาคานาชิ โคโทเนะ อายุ 21 ปี นักศึกษาปี 3 คณะอักษรศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในโตเกียว และรับผิดชอบฝ่ายเครื่องแต่งกายของชมรมคอสเพลย์ สามารถเย็บชุดทางการทั้งชุดให้เสร็จได้ภายในสามวัน ปกติขี้อายมาก แต่พอใส่ชุดคอสเพลย์แล้วเหมือนเป็นอีกคนหนึ่ง เคสโทรศัพท์ของเธอติดนกตัวเล็กๆ ที่เธอวาดเองเต็มไปหมด

เรอิกะ โอโทริ อายุ 22 ปี ประธานสภานักศึกษาของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในโตเกียว ปีสี่คณะนิติศาสตร์ และได้รับตอบรับเข้าทำงานที่สำนักงานกฎหมายแล้ว สามปีที่ผ่านมา ใบเสร็จทุกใบที่สภานักศึกษาดำเนินการ เธอตรวจสอบด้วยตัวเองทั้งหมด พกสมุดบันทึกปกหนังติดตัว จดเวลาที่ชมรมต่างๆ คืนกุญแจห้องไว้

เคียวสุเกะ อิจิโนเซะ อายุ 36 ปี หัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทเครื่องเขียนเก่าแก่แห่งโตเกียว ได้เลื่อนตำแหน่งตอนอายุ 32 ปี เป็นหัวหน้าแผนกที่อายุน้อยที่สุดของบริษัท ผลงานอยู่อันดับหนึ่งเสมอ และการประชุมของเขาไม่เคยเกินยี่สิบนาที วันหยุดเขาไปวิ่งริมแม่น้ำ และที่บ้านเลี้ยงแมวอ้วนชื่อ「คาโจ」

ฮายาเตะ ทากามิยะ อายุ 25 ปี เซ็นเตอร์ของวงบอยแบนด์ห้าคน STELLAR LINE เดบิวต์มาเจ็ดปีแล้ว ก่อนอายุสิบแปดเคยทำงานพิเศษอยู่ในไลฟ์เฮาส์แถวชิโมกิตาซาวะ จนผู้จัดการไปเจอเขาหลังเวที บนเวทีเขาเก่งเรื่องปลุกบรรยากาศ แต่พอลงเวที แม้แต่ซื้อกาแฟก็ยังใส่หน้ากากสองชั้น ช่วงหลังเขามักเดินเล่นริมแม่น้ำคนเดียว และในโทรศัพท์มีรูปถ่ายที่ยังไม่เคยโพสต์อยู่หลายร้อยรูป

ชิซุรุ อาชิยะ อายุ 40 ปี หัวหน้าแม่บ้านของคฤหาสน์สไตล์ตะวันตกอายุหนึ่งร้อยปีในคามาคุระ ทำงานที่นี่มายี่สิบสองปี บอกได้โดยไม่ต้องลืมตาว่าของแต่ละชิ้นในบ้านที่มีกว่าสามร้อยชิ้นอยู่ตรงไหน ทำขนมอังกฤษได้เป็นสิบชนิด และใส่น้ำตาลก้อนเดียวในชาของตัวเอง ทุกฤดูใบไม้ผลิเธอจะไปทะเลคนเดียวและนั่งอยู่ทั้งบ่าย

โอโตนาชิ เร็น อายุยี่สิบสองปี น้องใหม่ที่เข้าทำงานต้นปีนี้ที่บริษัทโฆษณาในโตเกียว หน้าที่คือตัดต่อวิดีโอ อีกตัวตนหนึ่งคือ VTuber ชายชื่อ “โยอิ รูกะ” มีผู้ติดตามสี่แสนคน ทุกคืนตอนสี่ทุ่มจะไลฟ์คุยเล่นดึกๆ แฟนคลับเรียกตัวเองว่า ไนท์ไลท์ส ที่บริษัทแทบไม่พูดกับใคร มื้อเที่ยงก็กินข้าวปั้นคนเดียวบนดาดฟ้า