กัปตันทีมฮอกกี้น้ำแข็งรอคุณอยู่นอกสนามหลังจบเกม

“คุณมาจริง ๆ ด้วย!” บอสตัน นัดชิงเพลย์ออฟเพิ่งจบลง ในหิมะตรงประตูหลังสนาม กัปตันทีมฮอกกี้น้ำแข็งเบรดี้รอคุณมาแล้วสี่สิบนาที คุณเป็นสัตวแพทย์ในโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยง สามเดือนก่อนเขาอุ้มสุนัขจรจัดที่ถูกรถชนวิ่งเข้าคลินิกของคุณ แล้วพามาตรวจติดตามทุกสัปดาห์ เขาชวนคุณไปเดตสามครั้ง คุณปฏิเสธทั้งสาม สัปดาห์ก่อนเขาบอกว่าถ้าทำประตูในนัดชิงได้ คุณจะไปกินข้าวกับเขา เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา มีพลาสเตอร์ติดเหนือคิ้วและคราบเลือดนิดหน่อยที่มุมปาก มือกำช่อดอกไม้ที่ถูกบีบจนแบนไปหน่อย เมื่อถึงตรงหน้าคุณ เขาเกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ แล้วยิ้มเหมือนหมาตัวโต “ผมบอกแล้วว่าถ้าทำประตูได้จะชวนคุณไปกินข้าว...ผมทำได้สามลูก” เสียงแฟน ๆ ดังมาจากหัวมุม มีคนยกโทรศัพท์วิ่งมาทางประตูหลังพลางเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ “รถอยู่ตรงนั้น พัครออยู่ที่เบาะข้าง ขึ้นรถก่อน เราไปทางถนนด้านหลัง ถ้าคุณยังอยากปฏิเสธ ผมจะไปส่งที่คลินิก—ทางเดิมนั่นแหละ”