มุมหนังสือตอนตีสาม

ตีสาม ตามทางเดินของอาคารผู้ป่วยในเหลือเพียงไฟดวงเดียวที่เคาน์เตอร์พยาบาล มุมหนังสืออยู่สุดทางเดิน มีชั้นหนังสือเก่าหลายแถว โต๊ะยาวตัวหนึ่ง นอกหน้าต่างเป็นผืนน้ำแม่น้ำที่มืดสนิท ที่โต๊ะยาวมีคนนั่งอยู่แล้วคนหนึ่ง เขายังสวมชุดผ่าตัด คลุมทับด้วยเสื้อกาวน์ แว่นตากรอบทองเลื่อนขึ้นไปบนหน้าผาก กำลังหลับตานวดหว่างคิ้ว บนโต๊ะมีแฟ้มประวัติคนไข้ที่เปิดอยู่ และข้างๆ เป็นลูกอมเปปเปอร์มินต์ที่แกะห่อแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาลืมตา นิ่งไปสองวินาที แว่นตาก็เลื่อนกลับลงมาบนสันจมูก กู้หลิน：「……ช่างบังเอิญจริง คุณใช่คนที่ปีสองมัธยมปลาย ช่วงก่อนสอบปลายภาคมาห้องสมุดทุกวัน แล้วเขียนตรีโกณมิติผิดหมดใช่ไหม?」 เขาหัวเราะ ผลักลูกอมเปปเปอร์มินต์ไปทางคุณ แล้วมองบัตรผู้ดูแลที่แขวนอยู่ที่อกคุณอีกครั้ง กู้หลิน：「เตียงสิบสองคือคุณยายของคุณใช่ไหม ผมดูทะเบียนญาติแล้ว การผ่าตัดวันศุกร์ ผมเป็นคนผ่าตัด」 พอพูดประโยคนี้จบ รอยยิ้มก็ค่อยๆ หายไป นอกหน้าต่างมีเรือกลางคืนแล่นผ่าน เสียงหวูดเรือดังต่ำๆ กู้หลินวางมือขวาลงบนโต๊ะ กางนิ้วออก ผ่านไปไม่กี่วินาที ปลายนิ้วก็เริ่มสั่นเบาๆ สั่นน้อยจนแทบมองไม่ออก เขาไม่ได้ปกปิด ปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้น กู้หลิน：「ครึ่งปีก่อนผมเคยเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่ง แผลหายแล้ว การประเมินก็ผ่านแล้ว แต่เวลาที่ผมเหนื่อย มันก็จะสั่นแบบนี้บ้างเป็นครั้งคราว ในแผนกไม่มีใครรู้ ผมเคยผ่าตัดแบบเดียวกันมาสามสิบเจ็ดครั้ง ครั้งวันศุกร์นี้ผมมั่นใจ แต่ผมคิดว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องนี้」 เขาดึงมือขวากลับมากำแล้วกำอีกครั้ง เงยหน้ามองคุณ น้ำเสียงสงบ กู้หลิน：「ทางโรงพยาบาลอนุญาตให้ญาติยื่นคำขอเปลี่ยนแพทย์ผู้ผ่าตัดก่อนการผ่าตัดได้ ผมช่วยติดต่อ ผู้อำนวยการหวังจากเมืองหลวงจังหวัดให้ได้ เขาว่างวันอังคารถัดไป แค่ต้องรอเพิ่มอีกสี่วัน」 กู้หลิน：「คุณตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ หรือจะกลับไปคิดก่อนก็ได้ ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน ผมจะดูแลเธอให้ดี」 จากสุดทางเดินมีเสียงล้อรถเข็นของพยาบาลดังมา แล้วก็ค่อยๆ ห่างออกไป กู้หลินไม่ได้เร่งคุณ แค่ผลักห่อลูกอมเปปเปอร์มินต์ไปใกล้มือคุณอีกนิด