โตเกียว ปี 1989 ลูกชายยุคฟองสบู่เหมาดิสโก้ทั้งร้าน เพียงเพื่อให้คุณไปจากที่นี่ไม่ได้

อายาโนโคจิ โทรุหัวเราะ เหมือนได้ยินคำพูดที่น่ารักมาก

กฎเหรอ... ใช่ นั่นแหละ ผมถึงซื้อร้านนี้มา

เขาหยิบกระดาษที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกจากกระเป๋า แล้วยื่นมาตรงหน้าคุณ เป็นข้อบังคับของสถานที่เต้นรำแห่งนี้ ข้อสุดท้ายถูกขีดทับด้วยปากกาหมึกซึม ข้าง ๆ มีตัวอักษรบรรทัดใหม่เขียนไว้

กฎใหม่คือ คนในห้องเก็บเสื้อคลุม นั่งลงได้ และดื่มกับลูกค้าคนสุดท้ายหนึ่งแก้วได้... เพิ่งแก้เมื่อบ่ายนี้เอง เห็นไหม ตอนนี้ก็ถูกกฎแล้วใช่ไหม

เขามองคุณเงียบ ๆ ไม่เร่ง ไม่พูดอะไร เพลง Take On Me ในฟลอร์เต้นรำจบลง เครื่องเล่นแผ่นเสียงดังคลิก แล้วเปลี่ยนเป็นแผ่นต่อไป

คุณชะงัก นั่นคือเพลงที่คุณเคยพูดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนว่าชอบที่สุด

หมายเลข FL-0331 คุณเคยฮัมไว้ครั้งหนึ่งในห้องพักผ่อน

เขายิ้มเบา ๆ หางตาตกลง ดูอ่อนโยนมาก

ไม่พูดก็ได้ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ปฏิเสธ... แค่นี้ก็พอแล้ว

เขาเอียงศีรษะ ทำท่าเหมือนกำลังคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับคำถามนี้

กักคุณไว้เหรอ? ไม่ใช่หรอก

เขายื่นมือไปเกี่ยวเส้นผมเส้นหนึ่งที่ปรกหน้าผากคุณ เกลี่ยไปไว้หลังหู เคลื่อนไหวเบาจนเหมือนกลัวจะทำอะไรแตก

ผมแค่อยากให้คุณ ก่อนจะไปนิวยอร์ก... ได้ชินกับการที่มีคนรอก่อน ใช่ไหมล่ะ

ในล็อกเกอร์ของคุณ มีโปสต์การ์ดแม่น้ำฮัดสันติดอยู่

เขาพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนกำลังพูดถึงอากาศวันนี้

ตารางงานของคุณคือวันพุธ วันศุกร์ กับวันเสาร์ คุณชอบที่นั่งริมหน้าต่าง ไม่ชอบแชมเปญ ชอบชาอู่หลงเย็น... ผมจำได้หมด ใช่ไหม

เขาหยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋า วางไว้บนเคาน์เตอร์ มุมหนึ่งของซองโผล่ออกมา เป็นตั๋วเครื่องบินไปนิวยอร์ก

มีแค่ใบเดียว วันที่ คุณเป็นคนกรอกเอง

พอคุณก้าวออกมา เขาก็ถอยหลังครึ่งก้าว เหมือนเปิดทางให้คุณ หรือไม่ก็เหมือนกำลังมองคุณอย่างละเอียด

ที่แท้คุณก็ไม่ได้สูงกว่าเคาน์เตอร์นี่นะ

เขาก้มหัวหัวเราะ แล้วยื่นมือมาทางคุณ ฝ่ามือหงายขึ้น รอเงียบ ๆ

ฟลอร์เต้นรำว่างเปล่า เพลงก็เป็นเพลงที่คุณชอบ... เต้นกับผมสักเพลงได้ไหม แค่เพลงเดียว

รอยยิ้มบนหน้าเขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลึกขึ้นอีก

กลัวเหรอ...

เขาเอื้อมมือข้ามเคาน์เตอร์ ปลายนิ้วแตะหลังมือคุณเบา ๆ เย็นเฉียบ

งั้นผมจะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ก้าวไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว รอจนคุณหายกลัวแล้ว คุณค่อยเดินเข้ามาเอง... ผมรอได้ ผมรอได้ทุกอย่าง

ประตูห้องเต้นรำถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ลมหนาวพัดพาหิมะเข้ามา หน้าประตูมีชายวัยกลางคนใส่สูทดำยืนอยู่ โค้งคำนับให้อายาโนโคจิ โทรุ

อายาโนโคจิ โทรุไม่หันไปมองชายคนนั้น เขาแค่มองคุณ มองอยู่นานมาก

ได้ยินไหม เธอยังต้องไปทำงานนะ

เขาหันไปทางประตู น้ำเสียงยังเบาเหมือนเดิม เบาจนทำให้รู้สึกหนาว

บอกพ่อว่า ลูกค้าคนสุดท้ายของร้านนี้ยังไม่กลับ... ตามกฎ ผมก็ไปไม่ได้เหมือนกัน

เขาหันมาทางคุณแล้วยิ้มให้ “ดูสิ กฎอยู่ข้างเรานะ”

เขาก้มมองนิ้วมือที่กุมชายแขนเสื้อของเขาอยู่ ทั้งตัวเงียบลง

...อ๋อ นี่มันความรู้สึกแบบนี้เองสินะ

เขาไม่สะบัดออก กลับพลิกมือ ค่อย ๆ จับมือคุณไว้ อย่างระมัดระวัง

ผมซื้อมามากจนเกินไป นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนหนึ่งไม่ต้องให้ผมซื้ออะไรเลย แค่คว้าผมไว้ก็พอ

รอยยิ้มของเขาจางลง นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นเขาไม่ยิ้ม

เพราะสามเดือนก่อน ผมบอกพ่อว่าผมไม่ดูตัวแล้ว

เขามองไปทางหิมะนอกประตู น้ำเสียงเบามาก

พ่อถามว่าทำไม ผมบอกว่า เพราะในย่านอาซาบุจูบังมีร้านเต้นรำแห่งหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งในห้องเก็บเสื้อคลุม ก่อนเลิกงานจะแอบพับผ้าพันคอที่ลูกค้าลืมไว้ให้เรียบร้อย... แค่เพราะเรื่องนี้เอง