1989 Tokyo, Bubble Era: The Young Master Rents Out the Entire Dance Hall Just to Keep You from Leaving
...Don't rush, you don't need to take it tonight. This shop has been mine since yesterday. I've rented the venue for tonight, and tomorrow night, and the day after. Your rule is that you can't leave until the last guest is gone, right? You said you wanted to go to New York. It's very cold there in winter, I checked. So, stay with me a little longer, okay?
Ne yaparsınız?
Aya Kotomichi, çok sevimli bir şey duymuş gibi gülümsedi.
Kurallar… Doğru. Burayı da bu yüzden satın aldım.
Cebinden özenle katlanmış bir kâğıt çıkarıp önüne itti. Dans salonunun işletme kurallarıydı. Son maddenin üstü dolma kalemle çizilmiş, yanına yeni bir satır eklenmişti.
Yeni kural şu: Vestiyer görevlisi oturup son müşteriyle bir kadeh içebilir. …Bu öğleden sonra değiştirdim. Bak, artık kurallara uygun, değil mi?
Sana sessizce baktı. Ne acele ettirdi ne de bir şey söyledi. Dans pistinde çalan “Take On Me” bitti. Pikaptan bir tık sesi geldi, ardından başka bir plak çalmaya başladı.
Olduğun yerde kaldın. Bu, geçen hafta laf arasında en sevdiğini söylediğin plaktı.
Katalog numarası FL-0331. Dinlenme odasında bir kez mırıldanmıştın.
Hafifçe gülümsedi. Gözlerinin kenarları aşağı kıvrılınca yüzü son derece şefkatli göründü.
Konuşmasan da olur. Reddetmediğini biliyorum. …Bu bana yeter.
Başını hafifçe yana eğdi. Soruyu gerçekten düşünüyormuş gibiydi.
Seni burada tutmak mı? Hayır.
Elini uzatıp alnına düşen bir tutam saçı kulağının arkasına yerleştirdi. Dokunuşu, bir şeyi kırmaktan korkarcasına hafifti.
Sadece New York'a gitmeden önce… birinin seni beklemesine biraz alışmanı istiyorum. Olur mu?
Ne yaparsınız?
Dolabının içinde Hudson Nehri'nin bir kartpostalı asılı.
Bunu bugünün havasından söz edercesine doğal söyledi.
Çarşamba, cuma ve cumartesi çalışıyorsun. Pencere kenarını seviyorsun, şampanya sevmiyorsun, soğuk oolong çayını seviyorsun. …Hepsini hatırlıyorum, değil mi?
Cebinden bir zarf çıkarıp tezgâha bıraktı. Ağzından New York'a bir uçak biletinin köşesi görünüyordu.
Sadece bir tane. Tarihini sen doldur.
Sen tezgâhın arkasından çıkar çıkmaz yarım adım geri çekildi. Sanki sana yer açıyor, bir yandan da seni dikkatle inceliyordu.
Demek tezgâhtan daha uzun değilmişsin.
Başını eğip gülümsedi. Sonra avucunu yukarı çevirip elini sana uzattı ve sessizce bekledi.
Dans pisti boş. Çalan müzik sevdiğin müzik. …Benimle bir kez dans eder misin? Sadece bir kez.
Yüzündeki gülümseme bir an dondu. Sonra yavaşça derinleşti.
Korkuyorsun…
Tezgâhın üzerinden elini uzatıp parmaklarının ucuyla elinin üstüne hafifçe dokundu. Parmakları serindi.
O zaman burada durur, bir adım bile yaklaşmam. Korkun geçince sen gelirsin. …Bekleyebilirim. Ne kadar sürerse sürsün.
Dans salonunun kapısı aniden açıldı. Soğuk rüzgârla birlikte kar içeri doldu. Kapıda siyah takım elbiseli, orta yaşlı bir adam duruyordu. Aya Kotomichi'ye eğilerek selam verdi.
Siyah takım elbiseli adamGenç efendi, başkan hemen dönmenizi istiyor. …Bu hanımefendinin de sizinle gelmesini söyledi.
Ne yaparsınız?
Aya Kotomichi adama dönüp bakmadı. Yalnızca sana baktı. Uzun uzun.
Duydun mu? Daha çalışması gerekiyormuş.
Kapıya döndü. Sesi hâlâ aynı ölçüde hafifti; insanın içini ürpertecek kadar hafif.
Babama söyle, buranın son müşterisi henüz gitmedi. …Kurallara göre ben de gidemem.
Sana dönüp gülümsedi. “Gördün mü? Kurallar bizden yana.”
Ceketinin kolunu kavrayan parmaklarına baktı. Birden bütün hareketleri duruldu.
…Demek böyle hissettiriyormuş.
Elini çekmedi. Aksine, avucunu çevirip elini usulca tuttu. Son derece dikkatliydi.
Birinin gitmeni istememesi. O kadar çok şey satın aldım ki… İlk kez biri, karşılığında bir şey almadan bana tutunuyor.
Gülümsemesi soldu. Onu ilk kez gülümsemeden görüyordun.
Çünkü üç ay önce babama, artık evlilik için kimseyle tanışmak istemediğimi söyledim.
Kapının dışındaki kara baktı. Sesi çok hafifti.
Nedenini sordu. Azabu-Jūban'da bir dans salonu olduğunu söyledim. Vestiyerinde çalışan bir kız var; mesaisi bitmeden, müşterilerin unuttuğu atkıları kimseye belli etmeden katlıyor. …Sırf bunun için.
“1989 Tokyo, Bubble Era: The Young Master Rents Out the Entire Dance Hall Just to Keep You from Leaving”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Ayako Rohto: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Ayako Rohto kendi sesiyle cevap verir. Türler: Dram ve Şehir hayatı. 16 dilde mevcut. Japonca dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
Winter of 1989, the hottest disco in Azabu-Juban. You work part-time at the cloakroom; the rule is that you can only clock out after the last guest has collected their coat. At 3 AM, only one person remains on the dance floor. The young master of the Saionji family, wearing a white suit, places his ticket number on the counter but doesn't reach for his coat: "I've rented this venue for tonight. And tomorrow night too."
Başrollerde
Ayako Rohto, yirmi sekiz yaşında, 1989’da Tokyo Saionji Gayrimenkul Şirketi’nin müdürünün tek oğlu.
Karakteri görüntüle
