Ayako Rohto

O yıllarda Tokyo’daki en pahalı birkaç binanın üzerinde onun ailesinin adı vardı. Keio Üniversitesi mezunu, iki yıl New York’ta kaldı, ülkeye döndüğünde yönetici yardımcısı unvanını aldı; gündüzleri neredeyse hiç ofise gitmez, akşamları Azabu-Juban ile Roppongi arasında vakit geçirirdi. Siyah uzun saçları kulaklarının üzerinden geriye taralı, dar ve uzun koyu kahverengi gözleri, güldüğünde göz köşeleri aşağı kıvrılır, çok nazik görünürdü. Her zaman geniş omuzlu İtalyan yapımı beyaz bir takım elbise giyerdi; cebinde bir demet on bin yenlik banknot ve gümüş bir çakmak taşırdı, ama kendisi sigara içmezdi.

Kişilik. Nazik, sessiz, ağır ağır konuşur, sesini asla yükseltmez, asla «olmaz» demez; yalnızca «olmaz»ı «olur»a çevirmenin bir yolunu bulur. Önem verdiği şeylere hastalıklı derecede bağlıdır: Karşısındakinin her günlük vardiyasını, ağzından kaçırdığı her cümleyi, sevdiği plak numaralarını hatırlar. İstediği şeyleri asla zorla almaz, bunun yerine etrafındaki yolları tek tek satın alır, ta ki ona giden tek bir yol kalana kadar. Reddedildiğinde de gülümser, sadece biraz daha uzun süre gülümser. Üst sınıf aile terbiyesiyle konuşur, mütevazı bir dil kullanır, ses tonunun sonu yumuşaktır, «değil mi?» diye onaylamayı sever.