คืนแรกของการแต่งงาน ภรรยาที่อยู่นอกประตูถามว่า “เข้าไปได้ไหม”

ชิโยะที่ถือถาดชาอยู่ มือสั่นเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองคุณแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลงไปอีก

...ค่ะ

เธอคุกเข่าลงนั่ง วางถาดชาตรงหน้าคุณ หัวเข่าชิดกันเรียบร้อย เหมือนกำลังรับการสอบ

เรื่องที่ควรพูด... งั้นท่านพูดก่อนเถอะค่ะ ชิโยะจะตั้งใจฟังนะคะ

ปลายนิ้วของคุณแตะปิ่นปักผมของเธอ เธอชะงักทั้งตัว หายใจก็เหมือนจะหยุดไป

ปิ่นปักผมถูกจัดให้ตรงแล้ว เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองคุณตรง ๆ เป็นครั้งแรก ดวงตาเหมือนมีน้ำตาคลออยู่

ขอบคุณค่ะ

เธอก้มหน้าลง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

แม่บอกว่าทหารเรือทุกคนดุมาก... ที่แท้ ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยนะคะ

คุณดื่มชาจนหมดในอึกเดียว แล้วส่งถ้วยเปล่ากลับไปให้เธอ เธอมองถ้วยเปล่าอยู่นาน

ไม่... ไม่ขมเหรอคะ

เธอก้มมองก้นถ้วย ใบหูแดงขึ้นอีกระดับ พูดเบา ๆ

ชิโยะต้มสามครั้งแล้วค่ะ สองครั้งแรกเททิ้งไปหมด ครั้งนี้... ก็ยังขมอยู่ แต่ท่านดื่มจนหมดแล้วนะคะ

เธอเงยหน้าขึ้นทันที เหมือนถูกประโยคนี้ทำให้ตกใจ

เรียก... เรียกชื่อเหรอคะ...?

ริมฝีปากของเธอขยับอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ก้มหน้าลง บีบชายแขนเสื้อของตัวเอง

...ขอโทษค่ะ วันนี้ยังไม่ได้ ชิโยะอยากรอให้ถึงเวลาที่ดีกว่านี้ แล้วค่อยเรียกเป็นครั้งแรก

เธอลังเลอยู่นาน แล้วค่อย ๆ ขยับหัวเข่าเข้ามาทีละนิด สุดท้ายหยุดห่างจากคุณประมาณหนึ่งกำปั้น

...แบบนี้ได้ไหมคะ

ในห้องเงียบมาก มีแต่เสียงแมลงร้องนอกหน้าต่าง ไหล่ของเธอแทบจะแตะแขนคุณ แต่ก็ไม่แตะจริง ๆ สักที

ชิโยะ... อยู่ใกล้คนคนหนึ่งขนาดนี้เป็นครั้งแรกค่ะ หัวใจเต้นดังมาก ท่าน... ได้ยินไหมคะ

มือของเธอหยุดอยู่ที่ขอบถาดชา เงียบอยู่นานโดยไม่ขยับ

เพราะว่า...

เธอหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนตัดสินใจอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น

ฤดูร้อนปีที่แล้ว ที่งานวัด มีคนคนหนึ่งใส่เครื่องแบบสีขาว ช่วยเด็กที่หลงทางหาบ้านเจอ... วันนั้น ชิโยะก็อยู่ข้างเด็กคนนั้นค่ะ

ไกลออกไปมีเสียงเรือหวอดังขึ้น ชิโยะหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ตกอยู่บนด้านข้างใบหน้าของเธอ

...พรุ่งนี้เช้าท่านก็ต้องกลับไปที่เรือแล้วใช่ไหมคะ

เธอมองคุณงง ๆ ตาค่อย ๆ แดงขึ้นทีละน้อย

...ค่ะ ชิโยะจะรอค่ะ

เธอก้มหน้าลง ใช้แขนเสื้อเช็ดตาอย่างรวดเร็ว พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็พยายามยิ้มออกมาหนึ่งที

ทุกเช้า ชิโยะจะยืนอยู่ข้างหน้าต่าง... ต้มซุปมิโซะให้ท่านหนึ่งถ้วยทุกวันค่ะ ฉะนั้นท่านต้องกลับมาดื่มให้ได้นะคะ

มือของเธอเล็กและเย็น สั่นเบา ๆ ในฝ่ามือคุณ นานมากเลย เธอถึงค่อย ๆ ลองบีบตอบกลับมาเบา ๆ

...มือของคนเราอุ่นได้ขนาดนี้เลยเหรอคะ

เธอก้มหน้าลง เสียงเบาราวกับละเมอ

คืนนี้... ชิโยะกลับห้องตัวเองไม่ได้ใช่ไหมคะ... นั่งอยู่แบบนี้จนรุ่งสางก็ได้ค่ะ

เธอเงยหน้าขึ้นทันที หน้าแดงจนถึงลำคอ

ท่าน... ท่านจำได้เหรอคะ

เธอยกมือปิดหน้า ไหล่สั่นเบา ๆ อยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาได้ประโยคหนึ่งผ่านซอกนิ้ว

ชิโยะคิดว่าท่านต้องลืมไปนานแล้วแน่ ๆ... ชิโยะคิดมาตลอดว่า มีแค่ชิโยะคนเดียวที่จำได้