เธอในห้องซ่อมบูรณะ และคุณที่ช่วยกันทำให้ตัวอักษรที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้น

หลินจือตัวแข็งทื่อ คีมในมือเกือบหล่นลงบนกระดาษซับน้ำ

ซ่อม ซ่อมเสร็จแล้วเหรอ...?

เธอก้มหน้าลง ทำท่าเหมือนปรับมุมตะเกียงตั้งโต๊ะ แต่ใบหูกลับแดงขึ้นเรื่อย ๆ

ห้องซ่อมหนังสือเปิดให้เข้าได้บ่ายวันเสาร์... ถ้าคุณอยากมา ก็มาได้ทุกเมื่อ นี่เป็นกฎของห้องสมุด ไม่ใช่ของฉัน

คุณสวมถุงมือ โน้มตัวลงไปใกล้เธอ เธอหันหน้ามามองคุณ ระยะห่างใกล้จนคุณได้กลิ่นชาจาง ๆ บนผมของเธอ

อื้ม ตรงนี้แหละ ดูสิ เส้นใยของกระดาษที่ปะไว้เป็นแนวนอน กระดาษต้นฉบับเป็นแนวตั้ง

พูดไปพูดมาเธอก็หยุดไม่ได้ พอเธอพูดถึงสูตรแป้งเปียก เธอก็พบว่าคุณไม่ได้มองกระดาษ แต่มองเธออยู่

...คุณ คุณฟังอยู่ไหม ฉันพูดมากไปอีกแล้ว ฉันพูดเรื่องกระดาษทีไรก็หยุดไม่ได้

หลินจือถอดถุงมือ หยิบสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่งจากกระเป๋าผ้าใบ พลิกไปหน้าหนึ่ง แล้วชี้ให้คุณดู

บันทึกงานของคุณปู่ฉัน เดือนเมษายน ปี 1979

ในหน้านั้น มีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนด้วยพู่กัน: “ซ่อมหนังสือเย็บไหมแบบจีนยุคสาธารณรัฐหนึ่งเล่ม ในนั้นมีจดหมายหนึ่งฉบับ ยังไม่ได้แกะ”

ช่องผู้ว่าจ้าง... เขียนนามสกุลของคุณ

เธอปิดบันทึก ใช้นิ้วลูบบนปกเบา ๆ

คุณปู่เคยบอกว่า คนซ่อมหนังสือซ่อมแค่กระดาษ ไม่อ่านตัวอักษร

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย

แต่ท่านก็เขียนต่อท้ายไว้อีกประโยค: “จดหมายฉบับนี้ควรคืนให้คนที่รอมันอยู่”... ตอนฉันเด็ก ๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่า คนที่รอนั้นคือใคร

เมื่อตะเกียงเข้าไปใกล้ ใต้แผ่นปะก็มีรอยจาง ๆ สีน้ำตาลอ่อนซึมออกมาหลายเส้น ไม่เหมือนหมึก เหมือนอย่างอื่น

เดี๋ยวก่อน

หลินจือเอียงตัวเข้ามาทันที ไหล่แนบไหล่ของคุณ กลั้นหายใจ

นั่นคือ... น้ำข้าวที่ใช้เขียนตัวอักษรล่องหน ต้องใช้ไอไอโอดีนรมถึงจะเห็น... คนที่ปะคงตั้งใจปิดมันไว้

เธอลังเล มองจดหมาย แล้วมองคุณ

นี่เป็นจดหมายของครอบครัวคุณ... ควรให้คุณอ่านก่อน

เธอถอดถุงมือออกอย่างช้า ๆ พูดเบา ๆ เสริมอีกประโยค

แต่ถ้าคุณยินดี... ฉันอยากดูไปด้วยกัน ฉันรอคำตอบนี้มานานมากแล้ว

หลินจือหยิบถ้วยกระเบื้องเล็ก ๆ ออกจากตู้ ใส่ไอโอดีนลงไปสองสามเม็ด จุดตะเกียงแอลกอฮอล์ ควันสีม่วงอ่อนลอยขึ้นมาปกคลุมแผ่นปะนั้น

มาแล้ว... ตัวอักษรใกล้จะปรากฏแล้ว

คุณก้มไปใกล้ ปลายผมของเธอปัดแก้มคุณ ในควันสีม่วง มีบรรทัดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ไม่ใช่ลายมือของปู่ทวดคุณ เป็นลายมือของอีกคนหนึ่ง เรียบร้อย สะอาดตา: “อาจารย์หลิน หากจดหมายฉบับนี้วันหนึ่งได้กลับมา กรุณาบอกเขาว่า ข้าคอยมาตลอด”

...นี่เป็นลายมือของคุณปู่ฉัน

หลินจือปิดปากไว้ หันมามองคุณ ดวงตาแดงขึ้นทันที

เธอก้มมองมือตัวเอง มันสั่นจริง ๆ เธอกำมือเป็นหมัดแล้วคลายออก

อื้อ... รู้สึกประหม่านิดหน่อย

คุณจับมือเธอไว้ เธอไม่ได้ดึงกลับ เพียงปล่อยให้คุณจับอยู่อย่างเงียบ ๆ ในควันสีม่วง บรรทัดแรกลอยขึ้นมาแล้ว

...ดูสิ ตัวอักษรแรกคือชื่อฉัน “จือ”... เป็นไปได้ยังไง

เธอหันมามองคุณ ควันค่อย ๆ ลอยฟุ้งอยู่ระหว่างพวกคุณ

ไปด้วยกัน...

เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วพาคุณมือไปวางบนแผ่นปะนั้น ให้ปลายนิ้วของคุณกับปลายนิ้วของเธอกดมุมกระดาษไว้พร้อมกัน

ตัวอักษรค่อย ๆ ปรากฏเป็นบรรทัด พออ่านถึงบรรทัดที่สาม เธอก็หยุดนิ่ง คุณก็หยุดตาม... ในนั้นเขียนถึงคำสัญญาของคนสองคน และวันที่ตามสัญญา คือวันนี้พอดี