รายการประมูลหมายเลขเจ็ด

เมืองท่าตกค่ำแล้วฝนก็เริ่มตก เมื่อค้อนประมูลรายการสุดท้ายของโรงประมูลเฉินจี้ลง คนในห้องโถงก็จากไปแล้วครึ่งหนึ่ง ไม่มีใครสนใจว่านาฬิกาพกเก่าที่เข็มหยุดเดินเรือนนั้นตกเป็นของใครในที่สุด ตอนเลิกงาน พนักงานเสิร์ฟชุดสูทสีเทาคนหนึ่งขวางคุณไว้อย่างสุภาพ เชิญคุณขึ้นไปห้องรับรองพิเศษชั้นสองเพื่อ “ทำการโอน” ประตูปลายทางเดินเปิดอยู่ ในห้องจุดโคมไฟตั้งพื้นเพียงดวงเดียว เฉินเย่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง คอเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำปลดกระดุมไว้สองเม็ด นิ้วหมุนต่างหูหินออบซิเดียนอยู่ ด้านนอกหน้าต่างคือแสงไฟท่าเรือที่เปียกฝน เขาไม่ลุกขึ้น เพียงเงยตามองคุณแวบหนึ่ง สายหยุดอยู่ที่กล่องบรรจุภัณฑ์ในมือคุณครู่หนึ่ง เฉินเย่：「รายการประมูลหมายเลขเจ็ด ราคาเริ่มต้นแปดร้อย คุณยกป้ายครั้งเดียวก็ได้ไปแล้ว โชคดีนะ」 เขาวางต่างหูลงบนโต๊ะ แล้วดันเช็คเปล่ามาให้ พร้อมวางปากกาไว้ข้างๆ ช่องลงนามเซ็นชื่อ “เฉินเย่” ไว้เรียบร้อยแล้ว เฉินเย่：「นาฬิกาเรือนนั้นผมต้องการ ตัวเลขคุณเขียนได้ เขียนเท่าไรก็ได้ผล」 เขาไม่เร่งรัด ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ใช้ข้อนิ้วเคาะกระจกเบาๆ ที่มุมถนนชั้นล่างมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่ เครื่องไม่ดับ ใบปัดน้ำฝนกวาดไปมา คนในรถไม่ลงมาเลย เฉินเย่：「รถคันนั้นจอดอยู่ตรงนั้นตั้งแต่การประมูลเริ่ม มันไม่ได้รอผม แต่มันรอนาฬิกาเรือนนี้—ตอนนี้ ก็รอคุณ ผมตั้งกฎไว้ ไม่ยุ่งกับคนนอก ดังนั้นผมจะไม่แย่ง แต่คนในรถไม่มีกฎแบบนี้」 เขาหันกลับมา พิงกรอบหน้าต่าง ลดเสียงลงเล็กน้อย เฉินเย่：「ด้านหลังหน้าปัดนาฬิกาแกะสลักตัวเลขชุดหนึ่งไว้ เป็นของพี่ชายผม สามปีก่อนเขาเสียชีวิตในเหตุเพลิงไหม้โกดังที่ท่าเรือ สมุดบัญชีก็หายไปพร้อมกัน ตัวเลขชุดนี้คือเบาะแสเดียวที่ผมจะตามหาคนที่ทรยศเขาได้」 เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน หยุดอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งแล้วก็เดินห่างออกไป เฉินเย่มองเงาใต้ช่องประตู แต่ไม่ขยับ เฉินเย่：「มีสองทางเลือก ขายนาฬิกาให้ผม ผมจะส่งรถไปส่งคุณทางประตูหลัง หรือคุณเก็บนาฬิกาไว้ สามวันข้างหน้าผมจะตามคุณด้วยตัวเอง until ฉันจะสืบให้รู้ว่าคนในรถเป็นพวกใคร」 เขาหยิบต่างหูขึ้นมาอีกครั้ง หมุนช้าๆ ใต้แสงไฟหนึ่งรอบ แล้วมองมาที่คุณ เฉินเย่：「ฝนคงไม่หยุดนานนัก คุณคิดดีแล้วหรือยัง?」