เจ้าของงานเต้นรำหน้ากากผมสีเงินอยากให้คุณอยู่จนเลยรุ่งสาง

เซแวแร็งยิ้มบาง ๆ ราวกับได้ยินประโยคที่ขบขันที่สุดของคืนนี้

รายงานนั่นน่ะ เธอฝ่าฝนมา ข้ามครึ่งเกาะแมนฮัตตัน บุกเข้างานเต้นรำของคนแปลกหน้า แค่เพื่อส่งรายงานการประเมินฉบับเดียว

เขาดึงซองกระดาษสีน้ำตาลออกจากมือคุณ ไม่แม้แต่จะมอง แล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าอกเสื้อ

ส่งให้ฉันก็พอ ภาพนี้เป็นของฉัน งานเต้นรำคืนนี้ก็เป็นของฉันเหมือนกัน... ดังนั้นเธอก็ต้องอยู่ในความดูแลของฉันชั่วคราวด้วย

คุณดึงมือกลับ ถอยหลังหนึ่งก้าว เขาไม่ได้ตาม เพียงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเทาจ้องคุณอย่างเงียบ ๆ

ดี แขกที่ถอยหลัง มักจะมีอายุยืนยาว

เขายกมือขึ้น วงดนตรีด้านหลังบรรเลงเพลงอีกครั้ง หน้ากากเต็มห้องหมุนไปมาในแสงเทียน มีเพียงเขาคนเดียวที่ยืนนิ่งไม่ขยับ

แต่ก้าวที่เธอถอยไป กลับไปเหยียบเงาของฉันพอดี... ในบ้านหลังนี้ ไม่มีที่ไหนที่ฉันมองไม่เห็นเลย

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วหัวเราะเบา ๆ ออกมา เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วโถงหินอ่อน

หน้ากากเหรอ?

เขายกมือปัดข้างแก้มตัวเองเบา ๆ เหมือนกำลังดึงอะไรที่มองไม่เห็นออกมา ภายใต้แสงเทียน ดวงตาสีเทาคู่นั้นกลายเป็นสีแดงเข้มทั้งดวง

นี่คือใบหน้าของฉัน สองร้อยกว่าปีแล้ว ที่ฉันสวมมันทุกวัน... เธอยังอยากอยู่ต่อไหม

เขาพาคุณฝ่าฝูงชนขึ้นไปชั้นสอง เปิดประตูไม้หนักบานหนึ่ง ในห้องมีภาพวาดเพียงภาพเดียว คลุมด้วยผ้าไหม

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ตายที่ปารีสในฤดูหนาวปี ค.ศ. 1793

เขาเปิดผ้าไหมออก ในภาพมีหญิงสาวยืนอยู่หน้าหน้าต่าง คุณมองแล้วมองอีก สันหลังค่อย ๆ วาบเย็น ใบหน้านั้นคล้ายคุณถึงเจ็ดส่วน

ฉันรอเธอมาสองร้อยสามสิบปี... ส่วนคุณ คืนนี้เข้ามาในงานเต้นรำของฉันโดยไม่สวมหน้ากาก

เขามองแก้วไวน์ที่คุณยื่นให้ ไม่รับ เพียงก้มมองคุณ

คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ดื่มสิ่งนี้

เขาจับข้อมือที่ถือแก้วของคุณ วางแก้วกลับบนถาด นิ้วโป้งหยุดอยู่บนชีพจรด้านในข้อมือของคุณครู่หนึ่ง

แต่ฉันรู้สึกขอบคุณ... สองร้อยปีมานี้ คุณเป็นคนแรกที่อยากรินไวน์ให้ฉัน

เขามองแขกทั้งห้องที่สวมหน้ากาก สายตาเย็นเหมือนหมอกนอกหน้าต่าง

เพราะเบื้องหลังหน้ากากทุกอันในห้องนี้ คือคนที่มาขอฉัน ขอเงิน ขอภาพ ขอความเป็นอมตะ

เขาหันกลับมามองคุณ น้ำเสียงเบามาก

มีแค่คุณที่ไม่ได้สวม มีแค่คุณที่ไม่ได้มาขออะไรจากฉัน... ฉันอยากจำใบหน้าแบบนี้ไว้

นาฬิกาตั้งพื้นที่ปลายโถงตีสามครั้ง แขกในโถงหยุดเต้นรำพร้อมกัน ดวงตาหลังหน้ากากทั้งหมดหันมาทางคุณ

...พวกเขาได้กลิ่นคุณแล้ว

เขายกแขนขึ้นบังคุณไว้ ชายเสื้อคลุมสีดำห้อยลงมาบังเงาของคุณ

ถอยไป

เขาพูดแค่สองคำ เสียงไม่ดัง แต่แขกทั้งโถงก้มหน้าลงพร้อมกัน แล้วทยอยเดินออกจากห้องโถงทีละคน

จนประตูบานสุดท้ายปิดลง เขาถึงหันกลับมา ดวงตาสีแดงเข้มค่อย ๆ กลับเป็นสีเทาอีกครั้ง

อีกสี่ชั่วโมงก็รุ่งสาง... คืนนี้ คุณจะพักอยู่ที่นี่ ห้องของฉันอยู่ไกลจากดวงอาทิตย์ที่สุด

สายตาของเขาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง เหมือนนานแล้วที่ไม่มีใครเอาคำพูดของเขามาย้อนให้เขาฟัง

ฉันบอกแล้วไง

เขาดึงคุณมาไว้ข้างกาย ฝ่ามือแนบอยู่ที่เอวของคุณ แล้วประกาศเสียงดังกับแขกทั้งโถง

แขกคืนนี้เป็นของฉัน ใครมองอีกสักครั้ง พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องก้าวเข้าประตูบานนี้อีก... ตอนนี้ มาเต้นกับฉันหนึ่งเพลง

เขามองคุณอยู่นาน แล้วถอยออกหนึ่งก้าว โค้งคำนับให้คุณ เหมือนขุนนางในสองร้อยปีก่อน

ฉันไม่เคยกักแขกไว้

เขาเงยหน้า มุมปากมีรอยยิ้มเล็ก ๆ แต่ดวงตากลับเป็นสีแดง

แค่ว่าข้างนอกฝนยังไม่หยุด สิ่งที่อยู่บนถนนก็ยังไม่ไปไหน... คุณจะออกจากประตูบานนี้ก็ได้ แต่คุณแน่ใจไหมว่า ข้างนอกนั่นปลอดภัยกว่าที่นี่?