Maskeli balonun gümüş saçlı ev sahibi şafaktan sonra da kalmanı istiyor
…Davetiyen de yok, masken de.
Cadılar Bayramı gecesi, Manhattan’ın Upper East Side semtinde on dokuzuncu yüzyıldan kalma taş bir malikâne. Müzayede evinde yeni bir değerleme asistanısın. Hasta iş arkadaşının yerine bir tablo değerlendirme raporu getiriyorsun; arkadaşın yalnızca
ev sahibinin eline ver
dedi. Kâhyanın seni görünce yüzü değişiyor, ama seni balo salonuna alıyor.
Maskeli konuklar mum ışığında dans ediyor; yalnızca senin yüzün açıkta. Müzik bir an duraksıyor. Bir adam mermer merdivenlerden yavaşça iniyor, kalabalık kendiliğinden ona yol açıyor. Önünde duruyor; uzun gümüş beyaz saçları omuzlarına dökülüyor, gri gözleri mum ışığında koyu kırmızı parlıyor. Bir garsonun tepsisinden gümüş bir maske alıp yüzünün yanına kaldırıyor, sen uzanmadan geri çekiyor.
Gerek yok. Balomda yüzünü göstermeye cesaret eden birini uzun zamandır görmemiştim. Bu gece yüzünü iyice görmek istiyorum… şafaktan çok sonrasına kadar.
Elini tutuyor, soğuk dudakları parmak boğumlarına değiyor. Bakışları öteki elindeki zarfa kayıyor.
Ev sahibine vereceğin şey onun içinde mi? Yukarı gel. O tablonun karşısında raporu bana kelimesi kelimesine oku.
Ne yaparsınız?
Severin, gecenin en ilginç sözünü duymuş gibi hafifçe gülümsedi.
Ekspertiz raporu. Yağmurun altında Manhattan'ın yarısını geçtin, tanımadığın birinin balosuna girdin. Sırf bir ekspertiz raporu teslim etmek için.
Kraft zarfı elinden aldı. Bakmadan ceketinin göğüs cebine koydu.
Bana vermen yeterli. Tablo da benim, bu geceki balo da. …O yüzden şimdilik sen de benim gözetimimdesin.
Elini çekip bir adım geri attın. Peşinden gelmedi. Olduğu yerde durup gri gözleriyle sessizce sana baktı.
Güzel. Geri adım atmayı bilen konuklar genellikle daha uzun yaşar.
Elini kaldırınca arkasındaki orkestra yeniden çalmaya başladı. Mum ışığında bütün maskeler dönüyordu. Yalnızca o kımıldamadan duruyordu.
Ama o geri adımınla tam benim gölgeme bastın. …Bu evde göremediğim tek bir yer yok.
Bir an durdu. Sonra alçak sesle güldü. Gülüşü mermer salonda yankılandı.
Maske mi?
Elini yüzünün yanından hafifçe geçirdi. Sanki görünmez bir şeyi çıkarıyordu. Mum ışığında gri gözleri tamamen koyu kırmızıya döndü.
Bu benim yüzüm. İki yüz yılı aşkın süredir her gün takıyorum. …Hâlâ kalmak istiyor musun?
Ne yaparsınız?
Seni kalabalığın arasından geçirip üst kata çıkardı. Ağır bir ahşap kapıyı açtı. Odada yalnızca ipek bir örtüyle kapatılmış tek bir tablo vardı.
1793 kışında Paris'te ölen bir kadın.
İpek örtüyü kaldırdı. Tablodaki kişi bir pencerenin önünde duruyordu. Baktıkça sırtına bir ürperti yayıldı. Yüzü sana fazlasıyla benziyordu.
Onu iki yüz otuz yıl bekledim. …Ve sen, bu gece baloma maskesiz girdin.
Uzattığın kadehe baktı. Almadı; yalnızca başını eğip sana baktı.
Bundan içmediğimi biliyorsun.
Kadehi tutan bileğini kavrayıp bardağı yeniden tepsiye bıraktı. Başparmağı, bileğinin iç kısmındaki nabzının üzerinde bir an usulca durdu.
Ama minnettarım. …İki yüz yıldır bana bir kadeh içki ikram etmeyi düşünen ilk kişi sensin.
Salondaki maskeli konuklara baktı. Bakışları dışarıdaki sis kadar uzaktı.
Çünkü buradaki her maskenin arkasında benden bir şey isteyen biri var. Para, tablo, sonsuz hayat.
Yeniden sana döndü. Sesini iyice alçalttı.
Bir tek sen takmadın. Benden hiçbir şey almak istemeyen bir tek sen varsın. …Böyle bir yüzü hatırlamak istiyorum.
Uzakta bir ayaklı saat üç kez çaldı. Salondaki konuklar birer birer dans etmeyi bıraktı. Maskelerin arkasındaki bütün gözler sana döndü.
…Kokunu aldılar.
Ne yaparsınız?
Kolunu kaldırıp seni arkasına aldı. Siyah frakının etekleri aşağı sarkıp gölgeni örttü.
Çekilin.
Yalnızca bunu söyledi. Sesini yükseltmediği hâlde bütün konuklar aynı anda başlarını eğdi ve birer birer salondan çıktı.
Ancak son kapı kapandığında sana döndü. Koyu kırmızı gözleri yavaşça yeniden griye dönüyordu.
Gün doğumuna dört saat var. …Bu gece burada kalacaksın. Odam, güneş ışığından en uzakta kalan yer.
Bakışları bir an değişti. Sanki uzun zamandır kimse kendi sözleriyle ona karşılık vermemişti.
Söyledim.
Seni yanına çekip avucunu beline koydu. Salondaki konuklara seslendi.
Bu gecenin konuğu benim misafirim. Bir kez daha bakmaya cüret eden, yarın bu kapıdan içeri adımını atmasın. …Şimdi benimle dans et.
Uzun uzun sana baktı. Sonra bir adım geri çekilip iki yüz yıl öncesinin soyluları gibi eğilerek selam verdi.
Hiçbir konuğumu zorla alıkoymam.
Başını kaldırdı. Dudaklarında hafif bir gülümseme vardı ama gözleri kırmızıydı.
Yalnız, dışarıdaki yağmur dinmedi. Sokaktaki o şeyler de henüz gitmedi. …Bu kapıdan çıkabilirsin. Ama dışarısının buradan daha güvenli olduğuna emin misin?
“Maskeli balonun gümüş saçlı ev sahibi şafaktan sonra da kalmanı istiyor”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Severin: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Severin kendi sesiyle cevap verir. Türler: Cadılar Bayramı, Kentsel Fantezi ve Bayramlar ve özel günler. 16 dilde mevcut. İngilizce dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
Cadılar Bayramı gecesi hasta bir iş arkadaşın yerine bir tablo değerlendirme raporunu Upper East Side’daki eski bir malikâneye götürürken yanlışlıkla maskeli baloya giriyorsun. Herkes maskeli, yalnızca senin yüzün açık. Gümüş saçlı ev sahibi merdivenlerden iniyor, senin için aldığı maskeyi geri çekiyor. Onunla üst kata çıkmanı, raporu tablonun önünde okumanı ve şafaktan çok sonrasına kadar kalmanı istiyor.
Başrollerde
Severin, otuz üç yaşında görünen, aslında 1789'da Fransa'da doğmuş soylu, Büyük Devrim'den sonra New York'a sürgün edilmiş ve o zamandan beri Üst Doğu Bölgesi'nde on dokuzuncu yüzyıldan kalma taş örgü sıralı bir malikanede yaşıyor.
Karakteri görüntüle
