Cadılar Bayramı gecesi, yan komşu cadı kılığındaki abla senden kapıyı bekleyip şeker dağıtmanı istiyor

Maggie bir an duraksadı. Ardından öyle bir güldü ki şapkası yana kaydı.

Faiz mi? Peki, sıkı pazarlıkçı çıktın. Bir saat için bir kutu bira. Dakikası dakikasına hesaplarız.

Omzuna vurup seni kapının tam önüne itti. Kendisi de kapı pervazına yaslandı.

Geldiler, geldiler! İlk afacanlar geliyor. Unutma: “Şeker mi, şaka mı?” diyene bir, kostümü güzel olana iki, ağlayana üç tane.

Şapkanı düzeltip şeker kâsesiyle yerini aldın. Maggie seni tepeden tırnağa süzdü, sonra memnuniyetle başını salladı.

Sende iş var. Tek kelime etmeden duruşun bile şimdiye kadar tuttuğum bütün yardımcılardan daha profesyonel.

Kapı zili çaldı. Dışarıda iskelet kılığına girmiş beş çocuk duruyordu. Eğilip şekerlerini dağıttı, bu sırada en küçüğünün düşen maskesini de düzeltti.

Gördün mü? Püf noktası bu: Şekeri hızlı ver, iltifatın içten olsun.

Bunu sormanı beklemiyormuş gibi gözlerini kırpıştırdı.

Çünkü çöpü atarken kapımdaki balkabağı fenerine üç saniye baktın.

Ağzına bir parça çikolata attı. Gülümserken gözleri kısıldı.

Balkabağı fenerlerine bakan birinden kötülük gelmez. …Üstelik bütün sokakta yeni taşınan, henüz yardıma koşmadığım bir tek sen varsın.

Şeker dağıtan eli bir an durdu, sonra hemen devam etti.

Yalnız mı? Kapıda seksen afacan, içeride bir kedi var. Bunun neresi yalnızlık?

Çocuklar uzaklaşınca kapı pervazına yaslandı. Sesi biraz alçaldı.

…Peki, yalnızım. Verandayı bu kadar gürültülü hâle getirmemin sebebi de bu. Gürültü olunca pek hissetmiyorum.

Küçük kız hıçkırarak kovasını aldı. İçine iki şeker daha bırakınca hemen ağlamayı kesti. Arkandan hafif bir gülüş geldi.

Vay, yeni komşu çocukları sakinleştirmeyi de biliyormuş.

Maggie yaklaşıp omzuyla sana hafifçe vurdu. Yeşil gözleri ışıl ışıldı.

Karar verdim. Gelecek yıl da geleceksin. Ondan sonraki yıl da. …Kaçmayı aklından bile geçirme.

Korkmak mı? Bana bayılıyorlar.

Tam bunu söylerken kapıdaki vampir kostümlü bir oğlan “Cadı geliyor!” diye bağırdı. Çocuklar çığlık çığlığa kaçıştı, sonra yine çığlık atarak şeker almaya döndü.

Gördün mü? Hem korkuyorlar hem seviyorlar. Cadılar Bayramı'nın tadı böyle çıkar.

Sana döndü. Gülümsemesinde başka bir anlam vardı.

…Senin için de öyle.

Saat dokuz buçukta kâse sonunda boşaldı. Verandadaki balkabağı fenerleri birer birer söndü. Maggie içeriden iki kutu bira getirip basamağa oturdu. Yanındaki yere hafifçe vurdu.

Otur. Söz verdiğim gibi, bira senin.

Kutular hafifçe birbirine değdi. Bir yudum aldıktan sonra başındaki cadı şapkasını çıkarıp senin başına geçirdi.

Bu gece cadı sensin, ben sıradan bir insanım.

Sana yaslandı. Omzu omzuna değiyordu. Sokağın karşısında kararan pencerelere baktı.

Sıradan bir insan bir soru sorabilir mi? …Gelecek Cadılar Bayramı'na kadar hâlâ yan evde oturuyor olacak mısın?

Şapkayı uzattın ama almadı. Sadece sana baktı. Verandanın ışığında çilleri apaçık görünüyordu.

Böylece gidiyor musun?

Ayağa kalkıp sana doğru bir adım attı. Şapkayı yeniden başına geçirirken parmakları kulağının yanında durdu.

Şekerler bitti ama ben daha “Şeker mi, şaka mı?” demedim. …Bana şeker vermedin.

Birden kahkahayı patlattı. Bira neredeyse boğazına kaçıyordu.

Bir de kendi yaptığım balkabaklı turtadan bir dilim var. Yarısı yanmış.

Ayağa kalkıp çenesiyle içeriyi işaret etti. Kapıdan gelen sıcak ışık kızıl saçlarına vuruyordu.

İçeri gel. Balkabağı da seninle tanışmak istiyor, benim kedi. …Hazır gelmişken içerideki ışıkları da asmama yardım edersin. Tek başıma yetişemiyorum.