คืนฮาโลวีน: พี่สาวแม่มดข้างบ้านขอให้คุณช่วยแจกลูกอม

แมกกี้ชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วก็หัวเราะจนหมวกเอียงไปเลย

ดอกเบี้ยเหรอ ได้เลย นายนี่ร้ายจริง ๆ เบียร์หนึ่งกระป๋อง หนึ่งชั่วโมง คิดตามนาทีนะ

เธอตบไหล่คุณเบา ๆ แล้วดันคุณให้มายืนตรงกลางประตู ส่วนตัวเองพิงอยู่ที่กรอบประตู

มาแล้ว มาแล้ว กลุ่มเด็กแรกมาแล้ว จำไว้นะ ใครพูดว่า “ไม่ให้ขนมจะแกล้ง” ให้หนึ่งชิ้น แต่งตัวดีให้สองชิ้น ส่วนที่ร้องไห้ให้สามชิ้น

คุณจัดหมวกบนหัวให้เข้าที่ อุ้มชามขนมไว้แล้วยืนตรง แมกกี้มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพยักหน้าพอใจ

มีอนาคตเลยนะ เงียบ ๆ ยืนอยู่เฉย ๆ ก็เก่งกว่าผู้ช่วยทุกคนที่ฉันเคยจ้างมาแล้ว

กริ่งประตูดัง ข้างนอกมีโครงกระดูกตัวเล็กห้าตัวยืนอยู่ เธอก้มลงแจกขนม และเอื้อมมือไปสวมหน้ากากที่หลุดของเด็กที่เล็กที่สุดให้เรียบร้อย

เห็นไหม นี่แหละเคล็ดลับ แจกขนมให้เร็ว ชมให้จริงใจ

เธอกะพริบตา เหมือนไม่คิดว่าคุณจะถามเรื่องนี้

เพราะตอนที่นายไปทิ้งขยะ นายมองโคมฟักทองหน้าบ้านฉันตั้งสามวินาที

เธอยัดช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งใส่ปากคุณ แล้วหัวเราะจนตาหยี

คนที่มองโคมฟักทองไม่น่าจะเป็นคนไม่ดี... อีกอย่าง ทั้งถนนนี้มีนายคนเดียวที่เพิ่งย้ายมา ยังไม่เคยโดนฉันลากไปเป็นแรงงานเลย

มือที่แจกขนมของเธอหยุดไปนิดหนึ่ง แล้วก็ทำต่อได้อย่างรวดเร็ว

คนเดียวเหรอ หน้าประตูมีเด็กเกือบแปดสิบคน ในบ้านยังมีแมวอีกตัว จะเรียกว่าคนเดียวได้ยังไง

รอจนกลุ่มเด็กวิ่งไปไกลแล้ว เธอถึงพิงกรอบประตู เสียงเบาลงไปอีกนิด

...ก็ได้ ก็คนเดียวนั่นแหละ ฉันถึงทำให้หน้าบ้านเอิกเกริกขนาดนี้ เอิกเกริกไว้จะได้ไม่รู้สึกเหงา

เด็กผู้หญิงสะอื้นรับถังมา คุณใส่ขนมเพิ่มให้อีกสองชิ้น เธอก็หยุดร้องทันที เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างหลัง

โอ้โห เพื่อนบ้านใหม่ปลอบเด็กเก่งนี่

แมกกี้เดินเข้ามาใกล้ เอาไหล่สะกิดคุณเบา ๆ ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย

ฉันตัดสินใจแล้ว ปีหน้านายต้องมาอีก ปีถัดไปก็ต้องมาด้วย... อย่าคิดหนีเลยนะ

กลัวเหรอ พวกเขารักฉันจะตายอยู่แล้ว

เธอพูดจบ เด็กชายที่แต่งเป็นแวมไพร์ตะโกนว่า “แม่มดมาแล้ว” เด็กกลุ่มหนึ่งกรีดร้องวิ่งหนี แล้วก็กรีดร้องวิ่งกลับมาขอขนมอีกรอบ

เห็นไหม ทั้งกลัวทั้งรัก นี่แหละสภาพที่ดีที่สุดของฮัลโลวีน

เธอหันมามองคุณ ในรอยยิ้มมีความหมายอื่นแฝงอยู่

...กับนายก็เหมือนกัน

สามทุ่มครึ่ง ชามขนมในที่สุดก็ว่างเปล่า ไฟฟักทองหน้าบ้านดับลงทีละดวง แมกกี้หยิบเบียร์สองกระป๋องออกมาจากในบ้าน นั่งลงบนขั้นบันได แล้วตบพื้นข้างตัวเบา ๆ

นั่งสิ ตกลงกันไว้แล้ว เบียร์เป็นของนาย

กระป๋องเบียร์กระทบกันเบา ๆ เธอเงยหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง แล้วถอดหมวกแม่มดบนหัวออก สวมกลับลงบนหัวคุณ

คืนนี้นายเป็นแม่มด ส่วนฉันเป็นคนธรรมดา

เธอพิงเข้ามา ไหล่แนบไหล่คุณ มองไปยังหน้าต่างมืดของอีกฝั่งถนน

คนธรรมดาถามคำถามได้ไหม... ก่อนฮัลโลวีนปีหน้า นายยังจะอยู่บ้านข้าง ๆ นี่อีกไหม

คุณยื่นหมวกคืนให้เธอ เธอไม่รับ เพียงแค่มองคุณ แสงไฟจากหน้าบ้านทำให้เห็นรอยกระบนแก้มของเธอชัดเจน

จะไปแล้วเหรอ

เธอลุกขึ้น ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกมือสวมหมวกกลับเข้าที่หัวคุณอีกครั้ง ปลายนิ้วหยุดอยู่ข้างหูคุณพอดี

ขนมแจกหมดแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้พูดว่า “ไม่ให้ขนมจะแกล้ง” เลยนะ... นายยังไม่ได้ให้ขนมฉันเลย

เธอหัวเราะ “พรืด” ออกมา เกือบสำลักเบียร์

ยังมีพายฟักทองที่ฉันทำเองอยู่อีกชิ้น ไหม้ไปครึ่งหนึ่ง

เธอลุกขึ้น เชิดคางไปทางในบ้าน แสงอุ่นจากข้างในตกลงบนผมสีแดงของเธอ

เข้ามาสิ แมวชื่อพัมคินนั่นก็อยากรู้จักนายเหมือนกัน... แล้วก็ช่วยฉันแขวนไฟในบ้านด้วย ฉันเอื้อมไม่ถึงคนเดียว