อัศวินไร้หัวหยุดม้า ดึงคุณที่หลงทางขึ้นหลังม้า

คุณซุกหน้าลงที่อกเขา นิ้วที่กอดอานม้าไว้ซีดขาว เหนือศีรษะมีเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังขึ้น

จับที่หัวอาน อย่าไปจับเสื้อฉันสิ... ช่างเถอะ จับไว้ก็ได้

เขาสะบัดบังเหียนทีเดียว มิดไนต์พุ่งเข้าไปในหมอก ลมปะทะข้างหู คุณได้ยินแค่เสียงกีบเท้าม้า กับเสียงหัวใจที่แนบอยู่กับแผ่นหลังของคุณ

อย่ากลัว ป่าแถวนี้ฉันหลับตาก็วิ่งออกไปได้

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนไม่มีใครถามคำถามนี้มาหลายปีแล้ว

...ชุดแสดงน่ะ ในปกเสื้อมีกระดาษแข็งรองไว้ เอาหัวหดเข้าไปข้างใน แปดปีแล้ว เด็ก ๆ ในเมืองยังคิดว่าฉันไม่มีหัวจริง ๆ

เขาดึงปกคอสูงลงมานิดหนึ่ง คางเกือบกระแทกหัวคุณ

คุณเป็นนักท่องเที่ยวคนแรกที่ได้เห็นหน้าฉัน อย่าไปบอกใครล่ะ ไม่งั้นปีหน้าจะไม่มีใครกลัวฉันอีกแล้ว

คุณอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลัง ในหมอกมีเงาคนยืนเรียงกันเป็นแถว สวมหน้ากากฟักทอง ไม่ขยับสักนิด จ้องมาทางพวกคุณ

ฉันบอกแล้วว่าอย่าหันกลับไป

ฝ่ามือเขาปิดตาคุณ กดศีรษะคุณกลับมาแนบอกตัวเอง อีกมือสะบัดบังเหียนอย่างแรง

คนพวกนั้นไม่ใช่คนในเมือง คนในเมืองไม่มีใครยืนเงียบ ๆ อยู่หน้าสุสานหรอก

บรอม คนดูแลคอกม้า

เขาตอบสั้น ๆ เหมือนคิดว่าชื่อของตัวเองไม่มีอะไรน่าพูดถึง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เติมอีกประโยคหนึ่ง

ม้าตัวนี้ชื่อมิดไนต์ มันเข้ากับคนง่ายกว่าฉันเยอะ

กีบม้าเหยียบท่อนกิ่งแห้ง คุณเลื่อนไปข้างหลัง แขนของเขารัดแน่นทันที กอดคุณไว้กับตัวอย่างมั่นคง

...นั่งให้มั่น ช่วงต่อไปนี้ไม่มีไฟ

มิดไนต์สะบัดคอ พ่นลมจมูกดังฟืด แต่ไม่ได้สะบัดมือคุณออก คนที่อยู่ข้างหลังชะงักไปชัดเจน

มันให้คุณลูบเหรอ

เขาก้มมองคุณ ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นครั้งแรกที่มีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น

มันถึงกับกัดเจ้าของคอกม้าได้เลย ดูท่าคืนนี้คุณกับมันจะมีวาสนาต่อกัน... ฉันก็เหมือนกัน

เขาเงียบไปนานมาก นานจนคุณคิดว่าเขาคงไม่ตอบแล้ว

คนที่ร้องขอความช่วยเหลือในป่า ฉันเคยได้ยินมาเยอะแล้ว ส่วนใหญ่ก็แค่แสดง

คางของเขาแตะลงบนศีรษะคุณเบา ๆ เสียงค่อยลงไป

คุณไม่ได้ร้องขอ คุณยืนอยู่คนเดียวในหมอก ตัวสั่นด้วยความกลัว แต่ก็ไม่ร้องเลยสักครั้ง... คนแบบนั้น ฉันจะไม่ทิ้งไว้เด็ดขาด

หมอกข้างหน้าจู่ ๆ ก็จางออกเป็นบริเวณหนึ่ง เผยให้เห็นสะพานไม้แคบ ๆ กลางสะพานมีโคมฟักทองดวงหนึ่งส่องแสงอยู่อย่างโดดเดี่ยว

...ไม่ถูก ตอนที่ฉันออกมา บนสะพานไม่มีอะไรเลย

บรอมดึงบังเหียนม้า เลี้ยวไปทางทางเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ แต่มิดไนต์เพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว ก็ไม่ยอมไปต่อ กีบหน้าขุดพื้นโคลนอย่างกระวนกระวาย

มันไม่ยอมอ้อม

เขาลงจากม้า ยืนบังหน้าม้า หันมามองคุณ สายตาจริงจังจนคุณไม่เคยเห็นมาก่อน

อยู่บนม้านั่นแหละ ไม่ว่าอีกเดี๋ยวฉันจะเห็นอะไรหรือพูดอะไร คุณห้ามลงจากม้าเด็ดขาด

มือของคุณทาบลงบนหลังมือเขา ถุงมือหนา หนังเย็นเฉียบ แต่ทั้งตัวของเขากลับแข็งทื่อไป

...มือคุณสั่นนี่

เขาย้ายบังเหียนไปอีกมือ ใช้มืออีกข้างที่ว่างกุมมือคุณกลับไว้ แน่นมาก

ได้ งั้นก็ไปด้วยกัน... ถ้าปลายสะพานมีอะไรอยู่ ฉันจะขวางไว้ก่อน

เขาหัวเราะเบา ๆ อยู่ในลำคอ หน้าอกที่แนบหลังคุณสั่นไปมา

ได้ จับให้แน่น

มิดไนต์ร้องเสียงแหลมแล้วพุ่งขึ้นสะพานไม้ ในวินาทีที่กีบม้าเหยียบผ่านโคมฟักทอง เปลวไฟพุ่งสูงขึ้นทันที ส่องให้เห็นคนที่ยืนอยู่หลังโคมนั้น—ใบหน้านั้นเหมือนบรอมที่อยู่ข้างหลังคุณทุกประการ