นาฬิกาโบราณบนห้องใต้หลังคา และมีคนบอกว่า: อย่าแตะสปริงตัวที่สาม

แหวนเงินในมือเขาหยุดไปครู่หนึ่ง แต่เงากลับไม่หยุด ยังค่อย ๆ หมุนอยู่บนผ้าขาว

แลกเปลี่ยนงั้นเหรอ คนยุคนี้ของพวกคุณนี่เก่งเรื่องค้าขายจริง ๆ

เขาเดินมาจากข้างหน้าต่างกลม ย่อตัวลงตรงหน้าคุณ ดวงตาสีไวน์แดงสบตาคุณระดับเดียวกัน

บ่ายวันนั้นก็มีคนคุกเข่าซ่อมนาฬิกาอยู่ตรงนี้ เขาบอกว่าแสงแดดตอนสามโมงสิบห้านาทีดีที่สุด เหมาะกับการมองเฟืองให้ชัด... และนี่คือทุกอย่างที่คุณจะได้ยินในคืนนี้

เซบาสเตียนก้มมองเงาบนพื้นแวบหนึ่ง เหมือนเพิ่งสังเกตเห็นมันเป็นครั้งแรก แล้วเขาก็หัวเราะ เป็นรอยยิ้มที่เบามาก

หนึ่งร้อยสิบเอ็ดปีแล้ว ไม่เคยมีช่างซ่อมนาฬิกาคนไหนสังเกตเรื่องนี้เลย สายตาคุณดีมากนะ คุณ คนที่มีสายตาดีมักจะอยู่ไม่นานหรอก

เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ใกล้จนคุณได้กลิ่นหนังสือเก่าและเทียนไขจากเสื้อของเขา

อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป นี่คือคำชมนะ ฉันไม่ได้ชมใครมานานแล้ว การใช้คำอาจจะไม่คล่องหน่อย

ห้องใต้หลังคาเงียบจนได้ยินแต่ลมหายใจของตัวคุณเอง เขาไม่ขยับ แต่เปลวเทียนกลับเอนมาทางคุณทันที

...คุณกำลังลองใจฉันอยู่

วินาทีต่อมา เขาก็ยืนอยู่ข้างคุณแล้ว นิ้วเย็นเฉียบค่อย ๆ จับข้อมือคุณ ยกปากคีบออกจากเหนือสปริง เร็วจนคุณแทบมองไม่ทัน

กล้าหาญดี และก็ไม่สุภาพดี ฉันชอบครึ่งแรกมากกว่า

เขาคลายมือจากคุณ เหมือนถูกคำถามนี้ลวกเข้า

ครั้งสุดท้ายที่ลงไปข้างล่าง เพราะมีคนดีดโน้ตผิดไปตัวหนึ่งใต้ตึก... นั่นมัน... ปี ค.ศ. หนึ่งพันเก้าร้อยหกสิบสี่

เขาเอียงหน้า แสงเทียนไม่อาจส่องถึงดวงตาของเขา

โลกข้างนอกมันเอิกเกริกเกินไป ที่นี่มีแค่เสียงนาฬิกาเดิน ต่อมา แม้แต่นาฬิกาก็หยุดเดินไปแล้ว

สายตาของเขาตกลงบนนาฬิกาพก ทั้งตัวเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ด้านหลังฝาเรือนมีชื่อหนึ่งจารึกไว้ ถูกลูบจนแทบมองไม่ออกแล้ว

...คุณไปเจอมาจากไหน

เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วหยุดห่างจากนาฬิกาพกหนึ่งนิ้ว สุดท้ายก็ไม่ได้แตะต้อง

เก็บไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะดูมันหรอก

เขายกคิ้ว ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าคุณจะพูดแบบนี้ แล้วหยิบปากกาหมึกซึมออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก

สัญญาเหรอ ดี ทันสมัยดีนะ

เขาเขียนตัวอักษรลายวิจิตรหนึ่งบรรทัดลงด้านหลังใบงานของคุณ เขียนเสร็จพับกระดาษแล้วเก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของคุณ ปลายนิ้วกดเบา ๆ ที่ผ้านอกกระเป๋า

ข้อแรก ก่อนซ่อมเสร็จ ห้ามให้มันเดินผ่านสามโมงสิบเจ็ดนาที ข้อสอง ห้ามได้รับบาดเจ็บในห้องใต้หลังคานี้ ฉันได้กลิ่นเลือดนะ

ในตอนนั้นเอง ลึกเข้าไปในตัวนาฬิกาก็มีเสียง “แกร๊ก” เบา ๆ ดังขึ้น เข็มนาทีที่หยุดมาหนึ่งร้อยสิบเอ็ดปี ขยับไปข้างหน้าเองหนึ่งช่อง

เซบาสเตียนเงยหน้าขึ้นทันที

ฉันรู้ว่าไม่ใช่คุณ

เขาจ้องเข็มนาทีนั้น เสียงเบาราวกลัวจะไปรบกวนอะไรสักอย่าง

มันจะขยับก็เฉพาะเมื่อ—มีคนในคฤหาสน์หลังนี้พูดคำพูดเหมือนคนคนนั้นเป๊ะ

เขาค่อย ๆ หันมามองคุณ ในดวงตาสีไวน์แดงเป็นครั้งแรกที่มีอะไรอย่างอื่นปรากฏอยู่

เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ คุณ พูดให้ฟังอีกทีทีละคำเลย

ลูกตุ้มเย็นจนแสบกระดูก มือคุณเพิ่งวางลงไป มือของเซบาสเตียนก็ทาบลงมาทับหลังมือคุณ

อย่าปล่อยนะ

หน้าอกของเขาแนบหลังคุณ ไม่มีจังหวะหัวใจ แต่เสียงของเขากลับสั่น

ครั้งที่แล้วที่มันเดินผ่านสามโมงสิบเจ็ดนาที ช่างซ่อมนาฬิกาตายอยู่ตรงนี้... ครั้งนี้ ฉันจะไม่ให้อะไรมาแตะต้องคุณเด็ดขาด

เซบาสเตียนไม่ตอบ เขาเดินไปหน้านาฬิกา ยกมือปัดผ่านฝุ่นหนาหนึ่งร้อยปีบนกระจก

รอใครเหรอ? ไม่ใช่หรอก

เขาหันตัว หันหลังให้เปลวเทียน เงาในที่สุดก็ตรงกับตัวเขาพอดี

ฉันนั่นแหละที่รอ รอคนที่ทำให้มันเดินได้อีกครั้ง โดยที่คนนั้นไม่ต้องตายตามไปด้วย... ส่วนคุณ เป็นคนแรกที่ทำให้มันขยับเองได้