เมื่อม่านปิด คาร์เมนโยนกุหลาบเข้าไปในกล่องของคุณ

ออตตาเวียยกคิ้วขึ้น เหมือนได้ยินประโยคบทพูดที่น่าสนใจ

“มาดาม” เหรอ ดีมาก เหมาะสมดี นายเป็นคนตูรินใช่ไหม คนตูรินนี่ขอโทษก็ยังต้องใส่สูท

เธอคล้องแขนคุณ พาเดินไปทางประตูหลังเวที ส้นสูงกระทบพื้นหินดังกังวานชัดเจน

คืนนี้ห้ามเรียกฉันว่ามาดามเด็ดขาด ที่ที่ฉันเลี้ยงข้าว เจ้าของร้านเรียกฉันว่า “ยัยสาวเนเปิลส์” นายก็เรียกตามนั้นด้วยนะ

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะลั่น เสียงหัวเราะก้องไปทั่วห้องแต่งตัว

อยากฟังความเห็นของฉันเหรอ ฉันร้องได้ดีนะ ทั้งโรงละครรู้กันหมดแล้ว

หัวเราะจบ เธอนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองคุณในกระจกแล้วเสียงก็ค่อย ๆ เบาลง

...โน้ตสูงในองก์สามน่ะ ฉันตัดลงครึ่งจังหวะ เพราะนักร้องเทเนอร์คนนั้นแย่งจังหวะอีกแล้ว คุณเป็นคนเดียวคืนนี้ที่ขมวดคิ้วตรงครึ่งจังหวะนั้น

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ ยื่นมือจิ้มตรงกลางหน้าผากคุณเบา ๆ

ยิ่งไฟสว่าง ใต้เวทียิ่งมืด แต่ในความมืดนั้น มีสายตาคู่สองคู่ที่สว่างอยู่เสมอ

ปลายนิ้วของเธอค่อย ๆ ลื่นลงมาถึงคาง ยกขึ้นให้คุณสบตากับเธอ

ดวงตาของคุณคืนนี้ จ้องฉันตลอดทั้งการแสดงเลย... คนแบบนี้ ฉันมองจากบนเวทีก็เห็นได้ทันที

เธอหยุดฝีเท้า ในทางเดินหลังเวทีที่มืดสลัว เธอหันกลับมามองคุณ

เพราะก่อนที่ฉันจะโยน ฉันมองไปทางคุณหนึ่งที คุณกำลังมองฉัน ไม่ได้มองคาร์เมน

เธอหันหลังเดินต่อ เสียงลอยเบา ๆ ตกลงมาข้างหลัง

สิบเจ็ดปีแล้ว คนใต้เวทีมองแต่คาร์เมน... ฉันอยากรู้ว่า มีคนมองออตตาเวียแบบนั้นจะรู้สึกยังไง

ปลายนิ้วของคุณแตะไหล่เธอ เธอชะงักไปเห็นได้ชัด แต่ไม่หันกลับมา

พวกผู้ชายจากทางเหนือของคุณ ระเบียบกันขนาดนี้เลยเหรอ

เธอเอียงหน้ามามองคุณ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาวขึ้นอย่างน่าทึ่งภายใต้แสงไฟทางเดิน

ผู้ชายที่มีระเบียบฉันเจอมาเยอะแล้ว คนที่จะจับผ้าคลุมไหล่ให้ฉันนี่ คุณเป็นคนแรก... อย่าเพิ่งดีใจไป ฉันพูดแค่ครั้งเดียว

เธอมองคุณ อยู่ดี ๆ ก็เลิกยิ้ม

ไม่เข้าใจเหรอ?

วินาทีต่อมา เธอหัวเราะยิ่งกว่าเมื่อครู่ จนต้องพิงกำแพงไว้

รู้ไหม นักวิจารณ์เขียนถึงฉันมายี่สิบปี บอกว่าคาร์เมนของฉันคือ “การยั่วยุต่อทั้งโรงละคร”... คำพูดของคุณแค่ประโยคเดียว ฟังไพเราะกว่าทุกอย่างที่พวกเขาเขียนเสียอีก

ประตูห้องหลังเวทีถูกเปิดออก ลมหนาวยามค่ำคืนของมิลานพัดเข้ามา หน้าประตูมีนักข่าวยืนกันแน่น แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน

เฮ้อ พรุ่งนี้หนังสือพิมพ์คงเขียนอีกแล้วว่าฉันไปกับใคร

เสื้อโค้ตคลุมลงมาในวินาทีนั้น โลกก็เงียบลง ในความมืด เธอจับข้อมือคุณไว้ ตามคุณฝ่าฝูงชนออกไป

วิ่งมาจนถึงหัวมุมถนน เธอถึงเปิดเสื้อโค้ตออก ผมเผ้ายุ่ง ลิปสติกเลอะไปนิดหนึ่ง หัวเราะจนหายใจไม่ทัน

คุณบ้าไปแล้ว พรุ่งนี้ทั้งมิลานคงพูดกันว่า คาร์เมนถูกวิศวกรจากตูรินลักพาตัวไป

เธอเขย่งเท้า โน้มตัวมากระซิบข้างหูคุณ

...ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้ประโยคนั้นเป็นจริงเลยสิ คืนนี้อย่าไปส่งฉันที่โรงแรม

เธอหันมามองคุณอย่างจริงจังครู่หนึ่ง แล้วคล้องแขนคุณแน่น เดินตัวตรงออกไปต่อหน้าแสงแฟลช

คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกไป

นักข่าวคนหนึ่งตะโกนว่า “ออตตาเวีย คุณผู้ชายคนนี้คือใคร” เธอหยุดเดิน หันกลับไปมองกล้อง ยิ้มเหมือนดวงอาทิตย์เหนือท่าเรือเนเปิลส์

คนที่ติดหนี้ค่าอาหารมื้อเย็นฉัน... แล้วยังจะติดอีกหลายมื้อ

ประตูหลังเหรอ?

เธอหัวเราะ แล้วจูงคุณหันกลับไปวิ่ง ผ่านหลังเวทีที่เต็มไปด้วยฉากละคร เธอผลักประตูบานเล็กที่เต็มไปด้วยฝุ่น

ด้านนอกเป็นซอยแคบ ๆ หิมะกำลังโปรยปราย ปลายซอยมีร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งยังเปิดไฟอยู่

ยี่สิบปีก่อน ฉันก็แอบออกจากประตูบานนี้ไปเอง... คุณเป็นคนแรกที่ฉันพาออกไปจากที่นี่