Karmen perdeyi kapattığında, gülü locana fırlattı
Demek sensin. Tek gözlüklü o yaşlı adam olacağını sanmıştım. Opera dinlerken alkışlamazsın, sadece bakarsın. …Sahnedeyken her şeyi net görüyorum. Benim gülümü alırsan, bana bir akşam yemeği borçlusun. Hadi gidelim, acıktım. Sabaha kadar açık olan küçük bir lokanta biliyorum.
Ne yaparsınız?
Ottavia, ilginç bir replik duymuş gibi kaşını kaldırdı.
“Hanımefendi” mi? Güzel, pek usulüne uygun. Sen Torinolusun, değil mi? Torinolular özür dilemek için bile takım elbise giyer.
Koluna girip seni kulis çıkışına doğru çekti. Topuklu ayakkabıları taş zeminde keskin sesler çıkarıyordu.
Bu gece bana hanımefendi demek yok. Seni götüreceğim yerin sahibi bana “şu Napolili kız” der. Sen de öyle de.
Bir an şaşırdı, ardından kahkahayı bastı. Gülüşü soyunma odasında yankılandı.
Ne düşündüğümü mü duymak istiyorsun? Çok iyi söyledim. Bütün tiyatro bunu biliyor.
Gülüşü dindikten sonra makyaj masasının yanına oturdu. Aynadaki yansımana baktı. Sesi alçaldı.
…Üçüncü perdedeki tiz notayı yarım vuruş erken kestim. Çünkü tenor yine önden girdi. O yarım vuruşta kaşlarını çatan tek kişi sendin.
Önüne gelip parmağıyla iki kaşının arasına hafifçe dokundu.
Işıklar parladıkça seyirciler karanlıkta kalır. Ama o karanlıkta her zaman parlayan birkaç çift göz vardır.
Parmağı yavaşça çenene kaydı. Ona bakman için çeneni kaldırdı.
Bu gece tek bir an bile gözlerini benden ayırmadın. …Böyle birini sahneden ilk bakışta görürüm.
Ne yaparsınız?
Kulis koridorunun loşluğunda durup sana döndü.
Çünkü atmadan önce sana baktım. Sen Karmen'e değil, bana bakıyordun.
Yeniden önüne dönüp yürümeye devam etti. Sesi hafifçe geriye süzüldü.
On yedi yıldır seyirciler Karmen'e bakıyor. …Birinin Ottavia'ya bakmasının nasıl hissettirdiğini merak ettim.
Parmak uçların omzuna değince belirgin biçimde duraksadı. Başını çevirmedi.
Siz kuzeyli erkekler hep böyle uslu musunuz?
Yüzünü hafifçe sana çevirdi. Koyu kahverengi gözleri koridor ışığında şaşırtıcı derecede parlaktı.
Uslu erkek çok gördüm. Ama şalımı düzelten ilk kişi sensin. …Hemen havaya girme. Bunu bir kez söylerim.
Sana baktı. Gülümsemesi birden kayboldu.
Anlamıyor musun?
Bir an sonra öncekinden de çok gülmeye başladı. Gülmekten duvara tutundu.
Biliyor musun, eleştirmenler yirmi yıldır benim Karmen'imin “bütün tiyatroya bir meydan okuma” olduğunu yazıyor. …Senin bu tek cümlen, yazdıkları her şeyden daha güzel geldi.
Kulis kapısı açılınca Milano'nun soğuk kış havası içeri doldu. Kapının önüne bir grup muhabir yığılmıştı. Flaşlar bir anda her yanı aydınlattı.
Of. Yarınki gazeteler yine kiminle gittiğimi yazacak.
Ne yaparsınız?
Palto başına örtüldüğü anda dünya sessizleşti. Karanlıkta bileğini tuttu, seninle birlikte kalabalığın arasından sıyrıldı.
Ancak köşeye kadar koştuktan sonra paltoyu kaldırdı. Saçları dağılmış, ruju biraz bulaşmıştı. Gülmekten nefessiz kalmıştı.
Sen delisin. Yarın bütün Milano, Karmen'i Torinolu bir mühendisin kaçırdığını söyleyecek.
Parmak uçlarına yükselip kulağına yaklaştı.
…O zaman söylediklerini gerçeğe dönüştürelim. Bu gece beni otele bırakma.
Sana dönüp dikkatle baktı. Sonra koluna daha sıkı girerek flaşlara doğru dimdik yürüdü.
Az önce ne söylediğinin farkında mısın?
Bir muhabir “Ottavia, bu beyefendi kim?” diye bağırdı. Durdu, kameraya döndü ve Napoli Limanı'nın güneşi kadar parlak bir gülümseme sundu.
Bana bir akşam yemeği borçlu olan biri. …Daha pek çok akşam yemeği de borçlanacak.
Arka kapı mı?
Gülümsedi. Elinden tutup seni geri koşmaya çekti. Dekorlarla dolu kulisi geçip toz içindeki küçük bir kapıyı açtı.
Dışarıda dar bir sokak vardı. Kar yağıyordu. Sokağın sonundaki küçük lokantanın ışıkları hâlâ yanıyordu.
Yirmi yıl önce La Scala'ya bu kapıdan gizlice girmiştim. …Buradan çıkarken yanımda götürdüğüm ilk kişi sensin.
“Karmen perdeyi kapattığında, gülü locana fırlattı”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Octavia: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Octavia kendi sesiyle cevap verir. Türler: Tarihî ve Dram. 16 dilde mevcut. İtalyanca dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
1962 kışı, ilk kez La Scala'daki locana oturuyordun; bileti patron son anda vermişti. «Karmen» perdeyi kapattığında, mezzo-soprano saçındaki gülü dışarı attı— tam dizine düştü. Gösteri bittikten sonra küçük yapılı bir kadın locanın kapısını çaldı: «Hanımefendi sizi makyaj odasına davet ediyor. Diyor ki, gülü alan kişi, bu akşam bana bir yemek borçlu.»
Başrollerde
Octavia, otuz dört yaşında, 1962'de Milano La Scala Operası'nda yıldızı parlayan mezzo-soprano, Napoli'li bir balıkçı ailesinden geliyor, on yedi yaşında kilise korosunda sesini duyurmuş, yirmi yıl sonra La Scala sahnesine çıkmış.
Karakteri görüntüle
