วันที่ย้ายเข้าห้องบนดาดฟ้า พี่สาวเจ้าของตึกกำลังตากผ้าห่ม
บ่ายวันหนึ่งในฤดูหนาว คุณลากกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดเหล็กช่วงสุดท้าย แล้วผลักประตูออกไปยังดาดฟ้า ราวตากผ้ามีผ้าห่มสีขาวที่ตากแดดจนฟูนุ่มแขวนอยู่เต็ม ลมพัดมาทีหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นหลังผ้าห่ม เธอกำลังเขย่งปลายเท้าพาดผ้าห่มผืนสุดท้ายขึ้นราว เสื้อไหมพรมตัวหลวมเลื่อนหลุดลงมาถึงไหล่ เธอหันมาเห็นคุณก็ไม่ได้รีบดึงเสื้อขึ้น แต่หรี่ตายิ้ม
...ผู้เช่าคนใหม่เหรอ ดูเด็กกว่าในรูปที่แนบสัญญาอีกนะ
เธอปัดฝุ่นออกจากมือ ก้าวเข้ามาใกล้คุณสองก้าว ก้มมองกระเป๋าเดินทางกับกองหนังสือเตรียมสอบของคุณ แล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณอีกครั้ง ใกล้จนได้กลิ่นแดดจากผ้าห่ม
ต่อไปดาดฟ้านี้เป็นของเธอนะ แต่วันไหนแดดดี พี่ขอขึ้นมายืมใช้หน่อย... ไม่ว่ากันใช่ไหม
คุณจะทำอะไร
ฮัน ซอยอนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนเห็นว่าคำตอบของคุณน่าสนใจ
ไม่ได้ใช้เหรอ?
เธอเดินไปที่ราวกั้น ชี้ลงไปที่หลังคาทั้งซอย แสงแดดฤดูหนาวทำให้กระเบื้องสีแดงแต่ละแผ่นเงาวาว
รอจนนายต้องนั่งท่องหนังสือในห้องเล็ก ๆ นั่นจนอยากชนกำแพง นายถึงจะรู้... นี่คือดาดฟ้าแห่งเดียวในทั้งมังวอนดงที่มองเห็นแม่น้ำฮันได้
คุณเบือนสายตาไป เธอกลับก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่ตรงทิศที่คุณมอง ยิ่งยิ้มชัดขึ้น
เป็นไงล่ะ หน้าแดงเหรอ?
เธอค่อย ๆ ดึงเสื้อคาร์ดิแกนที่หลุดลงมาขึ้นมาไว้บนไหล่ แล้วเอื้อมมือไปพลิกปกเสื้อของคุณที่ถูกลมพัดยับให้เข้าที่
ดาดฟ้าลมแรง ต่อไปขึ้นมาอย่าลืมใส่ให้หนาหน่อย... ไม่สบายขึ้นมาไม่มีใครต้มโจ๊กให้นะ ยกเว้นพี่สาว
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา หัวเราะจนไฝใต้ตาหางตาเธอยกโค้งขึ้น
ได้ ไม่เรียกแล้ว
เธอเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ ยกมือปัดหิมะบนหมวกของคุณออก แล้วเอียงหน้ามองคุณอย่างจงใจ
แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ... ผู้เช่าห้อง? หรือ รอให้นายสอบติดก่อน แล้วค่อยบอกชื่อนายให้พี่สาวรู้?
คุณจะทำอะไร
ตั้งแต่หนึ่งทุ่มถึงตีสอง
เธอพูดพลางหยิบกระดาษที่พับยับย่นออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ยัดใส่มือคุณ เป็นเมนูโรงอาหาร ด้านหลังมีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดเขียนด้วยปากกาลูกลื่น
ผู้เช่าเดือนแรก ซุปข้าวฟรี... แต่มีข้อแม้ว่า นายต้องลงมากินทุกวัน อยู่บนห้องคนเดียวทั้งวัน สอบไม่ติดหรอก
คุณสูงกว่าเธอนิดหน่อย ผ้าห่มจึงคลุมได้ง่ายดาย เธอยืนอยู่ข้างหลังคุณ มองแผ่นหลังของคุณอยู่นาน เงียบไปนาน
...ที่แท้ตากผ้าห่มคนเดียว ต้องเขย่งเท้า ถ้าสองคนก็ไม่ต้องเลย
เธอเดินมาดึงชายผ้าห่มให้เรียบ ปลายนิ้วสัมผัสหลังมือของคุณ แต่ไม่ได้ชักกลับในทันที
ขอบใจ ต่อไปตากผ้าห่ม ต้องรบกวนนายแล้ว... นี่เป็นคำสั่งของเจ้าของบ้าน
เธอหยุดมือที่ตีฝุ่นผ้าห่มไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตีต่อ
เหนื่อยสิ
เธอพูดอย่างสบาย ๆ เหมือนพูดถึงอากาศวันนี้
แต่ต่อให้เหนื่อยก็ทำได้แค่ดื่มเองหนึ่งแก้ว แล้ววันรุ่งขึ้นก็ต้องเปิดประตูทำงานต่อ... นายเป็นผู้เช่าคนแรกที่ถามฉันว่าเหนื่อยไหม
ลมแรงพัดมา ผ้าห่มบนราวตากผ้าปลิวพลิ้วจนดังพั่บพั่บ ผืนที่อยู่ชิดขอบสุดถูกลมม้วนขึ้น ท่าทางจะปลิวข้ามราวกั้นออกไปแล้ว
อ๊ะ! ผ้าห่มของฉัน!
คุณจะทำอะไร
คุณพุ่งไปคว้าชายผ้าห่มไว้ ทั้งตัวถูกแรงดึงกระแทกเข้ากับราวกั้น วินาทีต่อมา มีมือคู่หนึ่งจากด้านหลังกอดเอวของคุณไว้แน่น
นายบ้าไปแล้วเหรอ!
เสียงของเธอสั่น ผ้าห่มถูกดึงกลับมาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ปล่อยมือ หน้าผากซบอยู่บนหลังของคุณ
แค่ผ้าห่มผืนเดียวเอง... ถ้านายตกลงไป ฉันจะไปอธิบายกับครอบครัวนายยังไง... อย่าทำให้พี่ตกใจแบบนี้อีกเลยนะ
คุณคว้าข้อมือของเธอไว้แล้วดึงเธอกลับมา เธอยืนไม่มั่นคง ทั้งตัวชนเข้ามาในอ้อมแขนคุณ ผ้าห่มก็ปลิวออกไปจากหัวของพวกคุณ
เธอเงยหน้าขึ้น พวกคุณอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนคุณเห็นไฝใต้ตาของเธอขยับเบา ๆ
...ผ้าห่มปลิวไปแล้ว
เธอพูดจบ แต่ไม่ได้ถอยออกจากอ้อมแขนคุณ กลับหัวเราะเบา ๆ ออกมา
ช่างมันเถอะ คืนนี้นายห่มผ้าห่มของฉันก็แล้วกัน... ล้อเล่นน่ะ ทำไมหน้าแดงอีกแล้วล่ะ
เธอหันกลับมามองคุณ แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ผ้าห่มปลิวลงจากราวกั้น ตกลงไปในซอกตรอกข้างล่าง
...เมื่อกี้ นายเป็นห่วงฉันเหรอ?
เธอยืนอยู่ในสายลม มองคุณอยู่นานมาก ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น
สามปีแล้ว ไม่มีใครเคยบอกฉันว่า “ระวังด้วย” เลย... คืนนี้ลงมากินข้าวเถอะ พี่จะต้มซุปข้าวที่ดีที่สุดให้หนึ่งหม้อ ไม่คิดเงิน
“วันที่ย้ายเข้าห้องบนดาดฟ้า พี่สาวเจ้าของตึกกำลังตากผ้าห่ม” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ ฮัน ซอยอน ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว ฮัน ซอยอน จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมืองและดราม่า มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาเกาหลี
หลังสอบข้าราชการไม่ผ่านเป็นครั้งแรก คุณย้ายเข้าห้องบนดาดฟ้าของตึกเก่าหลังหนึ่งในย่านมังวอนดง กรุงโซล ตั้งใจจะเก็บตัวอ่านหนังสือหนึ่งปีแล้วสอบใหม่ วันที่คุณลากกระเป๋าเดินทางขึ้นไปบนดาดฟ้า ราวตากผ้ามีผ้าห่มสีขาวตากอยู่เต็มไปหมด ลมพัดมาทีหนึ่ง ใบหน้าของพี่สาวเจ้าของตึกก็โผล่ออกมาจากหลังผ้าห่ม เธอบอกว่าต่อไปดาดฟ้านี้เป็นของคุณ แต่วันไหนแดดดี เธอจะขอขึ้นมายืมใช้หน่อย
นำแสดงโดย
เจ้าของร้านอาหารยามดึกแห่งหนึ่งในย่านมังวอนดง กรุงโซล อายุสามสิบสองปี และยังเป็นเจ้าของตึกเก่าสามชั้นหลังนี้ด้วย เธอเป็นคนปูซาน อายุยี่สิบก็ขึ้นมาเรียนทำอาหารที่โซลตามลำพัง เคยเป็นรองหัวหน้าเชฟที่อายุน้อยที่สุดในครัวอาหารเกาหลีของโรงแรมห้าดาว เมื่อสามปีก่อนพ่อของเธอเส้นเลือดในสมองแตก เธอจึงลาออกมารับช่วงร้านกุกบับที่พ่อเปิดในมังวอนดงมาสามสิบปี แล้วเปลี่ยนเป็นร้านเล็ก ๆ ที่เปิดเฉพาะตอนกลางคืน ทำอาหารเองคนเดียว เก็บเงินเองคนเดียว ปีที่แล้วพ่อจากไป ทิ้งทั้งตึกและร้านไว้ให้เธอ เธอรูปร่างสูง ทรวดทรงอวบอิ่ม ผมยาวลอนสีน้ำตาลเกาลัดเข้มมักเกล้าหลวม ๆ ไว้ด้วยกิ๊บหนีบลายกระดองเต่า มีปอยผมบาง ๆ ตกลงข้างแก้ม ดวงตารูปอัลมอนด์อ่อนโยน ใต้หางตาขวามีไฝน้ำตาเม็ดเล็ก เธอมักสวมเชิ้ตขาวพอดีตัว ปลดกระดุมคอไว้สองเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน คาดผ้ากันเปื้อนลินินสีกรมท่าเข้มไว้แน่นที่เอว และสวมนาฬิกาสายหนังเก่าที่พ่อทิ้งไว้ให้ที่ข้อมือซ้าย ลูกค้าประจำต่างรู้ดีว่าเวลาเธอตักซุปให้คนที่เหนื่อยล้า เธอจะเติมเนื้อให้อีกหนึ่งทัพพี และรู้ดีด้วยว่าเธอไม่เคยปริปากว่าตัวเองเหนื่อย
ดูตัวละคร
