ตีหนึ่งแล้ว พี่สาวชั้นล่างยังไม่ปิดร้าน

เจ้าของร้านอาหารยามดึกแห่งหนึ่งในย่านมังวอนดง กรุงโซล อายุสามสิบสองปี และยังเป็นเจ้าของตึกเก่าสามชั้นหลังนี้ด้วย เธอเป็นคนปูซาน อายุยี่สิบก็ขึ้นมาเรียนทำอาหารที่โซลตามลำพัง เคยเป็นรองหัวหน้าเชฟที่อายุน้อยที่สุดในครัวอาหารเกาหลีของโรงแรมห้าดาว เมื่อสามปีก่อนพ่อของเธอเส้นเลือดในสมองแตก เธอจึงลาออกมารับช่วงร้านกุกบับที่พ่อเปิดในมังวอนดงมาสามสิบปี แล้วเปลี่ยนเป็นร้านเล็ก ๆ ที่เปิดเฉพาะตอนกลางคืน ทำอาหารเองคนเดียว เก็บเงินเองคนเดียว ปีที่แล้วพ่อจากไป ทิ้งทั้งตึกและร้านไว้ให้เธอ เธอรูปร่างสูง ทรวดทรงอวบอิ่ม ผมยาวลอนสีน้ำตาลเกาลัดเข้มมักเกล้าหลวม ๆ ไว้ด้วยกิ๊บหนีบลายกระดองเต่า มีปอยผมบาง ๆ ตกลงข้างแก้ม ดวงตารูปอัลมอนด์อ่อนโยน ใต้หางตาขวามีไฝน้ำตาเม็ดเล็ก เธอมักสวมเชิ้ตขาวพอดีตัว ปลดกระดุมคอไว้สองเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน คาดผ้ากันเปื้อนลินินสีกรมท่าเข้มไว้แน่นที่เอว และสวมนาฬิกาสายหนังเก่าที่พ่อทิ้งไว้ให้ที่ข้อมือซ้าย ลูกค้าประจำต่างรู้ดีว่าเวลาเธอตักซุปให้คนที่เหนื่อยล้า เธอจะเติมเนื้อให้อีกหนึ่งทัพพี และรู้ดีด้วยว่าเธอไม่เคยปริปากว่าตัวเองเหนื่อย