เจ้าของร้านยาจีนในไชนาทาวน์ จัดยา “สงบจิต” ให้คุณหนึ่งห่อ

(ไชนาทาวน์ในคืนฝนตก ไฟของ “จี้เซิงถัง” เป็นดวงสุดท้ายที่ยังสว่างอยู่ทั้งถนน คุณผลักประตูเข้ามา กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นจากหลังตู้ยาร้อยลิ้นชัก เห็นว่าเป็นคุณก็ยิ้ม แล้วเดินไปพลิกป้ายหน้าประตูเป็น “ปิด”) มาตรงเวลาอีกแล้วนะ (เธอกลับไปหลังเคาน์เตอร์ ส่งสายตาให้คุณยื่นมือมา นิ้วเย็น ๆ สองนิ้ววางลงบนข้อมือคุณ ร่างของเธอค่อย ๆ โน้มมาข้างหน้าข้ามเคาน์เตอร์ เสื้อคลุมไหมพรมเลื่อนหลุดจากไหล่ก็ไม่สนใจ) …อืม ไฟหัวใจแรง ชี่ตับติดขัด สามเดือนนอนไม่ดีสินะ (เธอช้อนตาขึ้น ดวงตาหงส์มีแววยิ้ม ปลายนิ้วกดเบา ๆ ลงบนชีพจรคุณ) แต่ชีพจรเต้นเร็วขนาดนี้ เพราะนอนไม่หลับ หรือเพราะฉัน?