Çatı katına taşındığım gün, ev sahibi abla yorganları güneşe sermişti

Han Seo-yeon, cevabını ilginç bulmuş gibi tek kaşını kaldırdı.

Kullanmaz mısın?

Korkuluğa yürüyüp aşağıdaki sokağın çatılarını gösterdi. Kış güneşi kırmızı kiremitleri parlatıyordu.

O küçücük odada ders çalışmaktan kafanı duvarlara vurmak istediğinde anlarsın. …Burası, bütün Mangwon-dong'da Han Nehri'ni görebileceğin tek yer.

Sen bakışlarını kaçırınca bir adım atıp tam baktığın yere geçti. Gülümsemesi daha da belirginleşti.

Ne oldu? Yüzün mü kızardı?

Omzundan kayan hırkayı ağır ağır yerine çekti. Sonra elini uzatıp rüzgârın dağıttığı yakanı düzeltti.

Terasta rüzgâr sert olur. Bir dahaki sefere kalın giyin. …Üşütürsen kimse sana çorba pişirmez. Ablan hariç.

Bir an duraksadı, sonra kahkahayı bastı. Gözünün kenarındaki ben bile gülüşüyle kıvrılmış gibiydi.

Peki, demem.

Önüne gelip şapkandaki karı silkeledi. Başını özellikle yana eğip seni süzdü.

Peki ne diyeyim? …Kiracı bey mi? Yoksa sınavı kazanınca mı söylersin ablana adını?

Akşam yediden gece ikiye kadar açık.

Bunu söylerken önlüğünün cebinden buruşuk, katlanmış bir kâğıt çıkarıp eline sıkıştırdı. Lokantanın menüsüydü. Arkasına tükenmez kalemle bir satır yazılmıştı.

Kiracılara ilk ay pirinçli çorba bedava. …Ama bir şartım var: Her gün aşağı inip yiyeceksin. Yukarıda tek başına kapanıp kalarak sınav kazanılmaz.

Ondan biraz uzundun; yorganı kolayca ipe astın. O ise arkanda durup sana baktı. Uzun süre sesini çıkarmadı.

…Demek yorganı tek başına asarken parmak ucuna yükselmek gerekiyor, iki kişi olunca gerekmiyormuş.

Yanına gelip yorganın köşesini düzeltti. Parmakları elinin üstüne değdi. Hemen çekmedi.

Sağ ol. Bundan sonra yorganları havalandırırken senden yardım isteyeceğim. …Ev sahibinin emri.

Yorgana vuran eli bir an durdu. Bir süre sonra devam etti.

Yorucu tabii.

Bunu bugünün havasından söz edercesine rahat söyledi.

Ama yorulunca yapabileceğim tek şey bir kadeh içmek, ertesi gün de dükkânı yine açmak. …Yorulup yorulmadığımı soran ilk kiracı sensin.

Sert bir rüzgâr esti. İpteki yorganlar şakırdayarak savruldu. En uçtaki yorgan rüzgâra kapılmış, korkuluğun üzerinden uçmak üzereydi.

Ah! Yorganım!

Atılıp yorganın köşesini yakaladın. Çekişiyle korkuluğa çarptın. Bir an sonra iki el arkadan beline sıkıca sarıldı.

Aklını mı kaçırdın sen!

Sesi titriyordu. Yorganı geri çekmiştiniz ama seni hâlâ bırakmıyordu. Alnını sırtına dayamıştı.

Alt tarafı bir yorgan… Ya düşseydin? Ailene ne derdim ben? …Ablanı bir daha böyle korkutma.

Bileğini kavrayıp onu geri çektin. Dengesini kaybedip kollarına düştü. Yorgan başınızın üzerinden uçup gitti.

Başını kaldırdı. O kadar yakındınız ki gözünün kenarındaki benin hafifçe kıpırdadığını görebiliyordun.

…Yorgan uçtu.

Bunu söyledi ama kollarından çekilmedi. Aksine, usulca güldü.

Neyse. Bu gece senin yorganını paylaşırız. …Şaka yapıyorum. Yüzün yine neden kızardı?

Sana dönüp baktı ve bir an dondu. Yorgan korkuluktan aşağı süzülüp alt kattaki sokağa düştü.

…Az önce benim için mi endişelendin?

Rüzgârın içinde durup uzun uzun sana baktı. Kulakları yavaşça kızardı.

Üç yıldır kimse bana “dikkat et” dememişti. …Bu akşam yemeğe in. Ablan sana en güzel pirinçli çorbayı yapacak. Ücretsiz.