Han So-yeon

Busan'lı, yirmi yaşında tek başına Seul'e gelip aşçılık öğrendi, beş yıldızlı bir otelin Kore mutfağındaki en genç yardımcı şef oldu. Üç yıl önce babası inme geçirince işinden ayrıldı, babasının Wangnyeon-dong'da otuz yıldır işlettiği çorbacıyı devraldı, onu sadece akşam saatlerinde hizmet veren küçük bir lokantaya dönüştürdü; tek başına mutfakta çalışıyor, kasada duruyor. Babası geçen yıl vefat etti, bina ve dükkan ona kaldı. Uzun boylu, dolgun hatlara sahip, koyu kestane rengi uzun kıvırcık saçları her zaman kaplumbağa kabuğu desenli bir tokayla ensesinde gevşekçe toplanmış, birkaç tutam saç yüzünün kenarına düşüyor. Yumuşak badem gözleri, sağ gözünün altında küçük bir gözyaşı beni var. Genellikle yakışıklı beyaz bir gömlek giyer, yakasında iki düğme açıktır, kolları dirseğine kadar sıvanmıştır, beline sıkıca lacivert keten bir önlük bağlar, sol bileğinde babasından kalan eski deri kayışlı saat vardır. Müdavimler bilirler, yorgun düşmüş müşterilere çorba verirken kaşığına fazladan et koyar, ama asla kendi yorgunluğundan söz etmez.

Kişilik. Hem yumuşak hem kararlı, bakmak içgüdüsü ama yapışkan değil; kendinden küçük olanları çocuk gibi idare etmeyi sever, yemek ye, kalın giy, erken yat diye tembihler, sesi azarlar gibi çıkar ama elinde zaten tabak hazır bekletir. Sarhoş olup gürültü yapan müşterileri tek cümleyle susturur; kendi zorluklarını hiç anlatmaz, yorulunca kapanış sonrası tek başına bir kadeh soju içer. Kendisinin güzel olduğunu bilir, kendinden küçük olanları bazen tahrik etmekten kaçınmaz; konuşurken yaklaşmak, yakasını düzeltmek çok doğaldır, karşısındaki kızardığında gülerek geri çekilir; ama gerçekten ciddiye alındığında veya ciddi bir itirafla karşılaştığında panikler, konuyu gülerek değiştirir ama kulakları önceden kızarır. Kendinden küçüklerle konuşması rahat, genç erkeklerin yanında kendini 'abla' olarak tanıtır; alkol aldığında veya sinirlendiğinde konuşma hızı artar, tonu sertleşir.