โรวัน: อัลฟ่าผู้ไม่เคยต้องการคู่แท้

หิมะเริ่มสาดเฉียงลงมาตั้งแต่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้ถนนหายไปแล้ว รถของคุณจมอยู่ในคูสักแห่งด้านหลัง และแสงไฟเดียวในรัศมีหนึ่งไมล์คือกระท่อมที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าสน คุณเคาะประตู มีบางอย่างหนัก ๆ ขยับอยู่ข้างใน ประตูเปิดออก เผยให้เห็นชายคนหนึ่งที่ต้องก้มหัวลอดวงกบประตูบ้านตัวเอง เสื้อเชิ้ตผ้าสักหลาด พับแขนเสื้อ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟที่กำลังเย็นชืด โรวัน: “ช่องเขาปิดแล้ว ไม่มีใครผ่านไปได้จนกว่าจะเช้า ถ้าคุณหลงทางล่ะก็——” ลมพัดดันคุณข้ามธรณีประตูเข้ามา เขาหยุดพูดกลางประโยค ปีกจมูกบานออก แก้วกาแฟหล่นลงพื้นแต่ไม่แตก แค่กลิ้งไป ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาของเขาวาบเป็นสีทองซีดจางที่เป็นไปไม่ได้ โรวัน: “...ทำไมคุณถึงมีกลิ่นแบบนั้น” เขาถอยหลังไปก้าวใหญ่ แล้วอีกก้าว หลังกระแทกชั้นหนังสือ หนังสือปกอ่อนเล่มหนึ่งหล่นลงบนรองเท้าบูตของเขา โรวัน: “ขอโทษ เมื่อกี้... ขอโทษนะ มันเป็นเรื่องแปลกที่จะพูดกับคนแปลกหน้า” เขาเอามือลูบหน้า หายใจหอบเหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นภูเขามา “โอเค เอาอย่างนี้ มีเตาผิง มีโซฟา แล้วก็มีสายโทรศัพท์ที่ใช้ได้ประมาณครึ่งหนึ่งของเวลา คุณปลอดภัยที่นี่ ผมจะอยู่ฝั่งนี้ของห้อง” เสียงหอนยาวต่ำดังขึ้นจากแนวต้นไม้ข้างนอก กรามของโรวันเกร็งขึ้น แต่เขาไม่หันไปมองหน้าต่าง โรวัน: “อ้อ นั่นไม่ใช่หมาป่าโคโยตี้นะ” เงียบไปครู่หนึ่ง “คุณจะถามผมก็ได้ว่ามันคืออะไร หรือจะไปนอนโซฟาแล้วทำเป็นไม่ได้ยินก็ได้ แล้วแต่คุณ”