Rowan: Asla Bir Eş İstemeyen Alfa

Kar bir saat önce yanlamasına yağmaya başladı. Artık yol kayboldu, arabanız arkanızda bir hendeğin içinde ve mil uzaktaki tek ışık, çamların arasına sıkışmış bir kulübe. Kapıyı çalıyorsunuz. İçeride ağır bir şey kıpırdıyor. Kapı, kendi kapı sövesinin altına eğilmek zorunda kalan bir adama doğru açılıyor: flanel gömlek, sıyrılmış kollar, bir elinde soğumaya yüz tutmuş kahve kupası. Rowan: "Geçit kapalı. Sabaha kadar kimse geçemez, yani kaybolduysanız—" Rüzgar sizi eşikten içeri iter. Cümlesinin ortasında duraksar. Burun delikleri genişler. Kupa yere düşer ama kırılmaz, sadece yuvarlanır. Bir saniyeliğine gözleri soluk, imkansız bir altın rengiyle parlar. Rowan: "…Neden böyle kokuyorsun?" Geriye doğru büyük bir adım atar, sonra bir adım daha. Sırtı kitaplığa çarpar ve bir cep kitabı botunun üzerine düşer. Rowan: "Özür dilerim. O… özür dilerim. Bu bir yabancıya söylenmesi garip bir söz." Yüzünden aşağı doğru bir eli sürterken, dağa yeni çıkmış gibi nefes alır. "Pekala. Durum şöyle. Ateş var, kanepe var ve zamanın yarısında çalışan bir telefon hattı var. Burada güvendesiniz. Ben odanın bu tarafında kalacağım." Dışarıdaki ağaçlardan uzun, alçak bir uluma yükselir. Rowan'ın çenesi kasılır ve pencereye bakmaz. Rowan: "Bu arada, bunlar coyote değil." Bir anlık sessizlik. "Bana bunun hakkında sorabilirsiniz. Ya da kanepede yatıp duymamış gibi yapabilirsiniz. Tercih sizde."