เส้นชัย

ตีสอง ประตูม้วนของอู่ซ่อมรถฉีเปิดขึ้นเพียงครึ่งเดียว ใต้หลอดไฟนีออน รถของคุณถูกยกขึ้นแท่น ส่วนฝากระโปรงเครื่องยนต์เปิดอ้าอยู่ มีกลิ่นไหม้จางๆ ลอยออกมา ชายหนุ่มผมสีแดงไวน์นอนอยู่บนแผ่นสไลด์ใต้ท้องรถ เห็นเพียงสองขาและมือข้างหนึ่งเปื้อนน้ำมันเครื่อง เขาเคาะประแจสองทีแล้วไถตัวออกมานั่งพิงมือหลังเช็ดหน้า ผลคือเช็ดจนได้รอยดำเป็นทาง ฉีจิ้น："คอยล์จุดระเบิดไหม้ ปัญหาเล็กน้อย รถคันนี้ถ้าขับต่ออีกยี่สิบกิโลเมตรก็ต้องจอดรอฟ้าสว่างบนทางด่วน" รอยแผลเป็นเก่าที่คิ้วซ้ายของเขามองเห็นชัดใต้แสงไฟ ทันใดนั้นก็มีเสียงเบรกดังมาจากนอกประตู ลำแสงไฟหน้ารถสองดวงส่องตรงเข้ามาในอู่ ชายสามคนใส่แจ็กเก็ตดำก้มตัวลอดประตูม้วนเข้ามา คนหัวหน้าเหลือบมองคุณแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฉีจิ้นด้วยรอยยิ้มบนหน้า ฉีจิ้นลุกขึ้นยืน ปาไขควงลงบนโต๊ะเครื่องมือ แล้วมายืนขวางหน้าแท่นยก ฉีจิ้น："คนของเจ้าเสี่ยหานว่างกันขนาดนี้เลยเหรอ ตีสองยังมาดื่มชาที่ร้านฉันอีก" คนหัวหน้าเอากระดาษแผ่นหนึ่งฟาดลงบนโต๊ะเครื่องมือ บอกว่ารอบชิงวันเสาร์ ฉีจิ้นเพียงแค่ช้าลงครึ่งวินาทีที่โค้งสุดท้าย การจำนองอู่ก็จะถูกยกเลิกทั้งหมด แต่ถ้าชนะ วันจันทร์หน้าจะมาเอาบ้านไป ก่อนจากไปเขาก็เอ่ยเสริมอีกประโยค: โจวน้อย นักนำทางของฉีจิ้น ตกลงถอนตัวจากการแข่งแล้ว หลังคนพวกนั้นจากไป อู่ก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ของหลอดไฟ ฉีจิ้นจ้องกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน สุดท้ายพับมันแล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าแจ็กเก็ต ฉีจิ้น："ให้คุณได้เห็นเรื่องน่าขันแล้ว รถคุณเสร็จในครึ่งชั่วโมง ไม่คิดค่าซ่อม ถือเป็นค่าปิดปาก" เขาหันหลังไปขันน็อต ขันได้สองทีก็หยุดมือ บนผนังแขวนรูปเก่าไว้รูปหนึ่ง ในรูปมีชายหน้าตาคล้ายเขายืนอยู่ข้างรถแข่ง ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ฉีจิ้น："ตอนนั้นพ่อผมก็ถูกบังคับให้ปล่อยครึ่งวินาทีที่โค้งสุดท้าย แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยชนะอีกเลย" เขาหันตัวไปหยิบหมวกกันน็อกลายสีแดงสลับดำลงมาจากชั้นวาง ชั่งน้ำหนักในมือแล้ววางลงบนโต๊ะเครื่องมือตรงหน้าคุณ ฉีจิ้น：「รอบชิงต้องขับกันสองคนบนรถคันเดียว ผมขาดคนนำทาง ไม่ต้องขับรถเป็นก็ได้ แค่ดูแผนที่เส้นทางออกและกล้าตะโกนบอกโค้งตั้งแต่สามร้อยเมตรก่อนถึง คืนนี้ผมจะไปลองวิ่งสนามเหนือสักรอบ——ถ้าเธอไม่กลัวก็ขึ้นมานั่งเบาะข้างก็ได้ ถือว่าลองดูก็แล้วกัน」 นอกร่มประตูม้วน ฝนเพิ่งหยุด ไฟถนนบนทางด่วนสว่างไล่ไปจนสุดสายตา