พยาบาลกะดึกบอกว่า แค่ขอนั่งสักพัก

เอรินมองคุณหนึ่งที แล้วก้มหน้าลงอีก มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย

นั่งนานแค่ไหนก็ได้...

เธอทวนประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง เหมือนกำลังยืนยันว่ามันเป็นจริงหรือเปล่า แล้วเธอก็ดึงแก้วก้านสูงมาทางตัวเองเล็กน้อย

งั้นฉันจะไม่ดูโทรศัพท์แล้ว... วันนี้เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกฉันว่าไม่ต้องดูเวลา

ปลายนิ้วของเธอเย็น หดตัวเล็กน้อยในฝ่ามือคุณ เธอก้มมองแก้วน้ำอุ่นใบนั้น ยังไม่รีบดื่ม

...คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่อยากดื่มแอลกอฮอล์

เธอประคองแก้วขึ้นจิบไปหนึ่งอึก ไหล่ค่อย ๆ ผ่อนลงทีละนิด

หลังเลิกเวรดึก มือฉันจะเย็นตลอด เหล้าทำให้อุ่นเร็ว แต่ก็เย็นลงเร็วเหมือนกัน... แบบนี้พอดี

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พิงศีรษะลงบนไหล่คุณ เส้นผมของเธอมีกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อจาง ๆ กับกลิ่นฝนปนอยู่

แป๊บเดียวนะ

เธอหลับตาลง เสียงเบาลงเรื่อย ๆ

ชั่วโมงที่แล้ว ฉันยังกดหน้าอกคนคนหนึ่งอยู่เลย กดอยู่ยี่สิบนาที... ตอนนี้ ฉันแค่อยากพิงคนที่อบอุ่นสักคน

เธอไม่ตอบทันที นิ้วของเธอหมุนแก้วไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ

ช่วยไว้ได้แล้ว

เธอพูดจบ ก็หัวเราะออกมาเองหนึ่งที เสียงสั้นมาก

แต่ญาติของเขาอยู่ที่ทางเดิน ขอบคุณฉันตลอด โค้งคำนับตลอด ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นก็พูดอะไรไม่ออกเลย... ฉันเลยมาที่นี่

เสื้อคลุมตกลงบนไหล่ของเธอ เธอชะงัก ก้มดึงปกเสื้อแล้วห่อตัวให้แน่นขึ้นอีกหน่อย

มีไออุ่นของคุณ

เธอเอียงหน้ามองคุณ ดวงตาสว่างในแสงไฟที่มืดสลัว

ชุดนี้เป็นชุดเดียวที่สะอาดในกระเป๋า ฉันตั้งใจว่าแต่งแบบนี้ น่าจะดูเหมือนคนธรรมดาที่เลิกงานแล้ว...

เธอหมุนแก้วไปมา ผ่านไปสักพักถึงตอบ

ไม่ใช่ทุกครั้ง... ตอนที่คุณอยู่ด้วย ฉันถึงมา

พูดจบเธอก็หยุด เหมือนพูดมากเกินไป เธอเลื่อนสายตาไปที่ตู้เหล้าหลังเคาน์เตอร์ แกล้งทำเป็นดูชื่อเหล้า

...ฉันไม่ได้หมายความอะไรมากมาย แค่ที่นี่เงียบดี แล้วคุณก็ไม่ถามว่าวันนี้ฉันต้องดูแลคนตายไปกี่คน

ไฟในบาร์หรี่ลงหนึ่งระดับ บาร์เทนเดอร์กำลังเช็ดแก้วใบสุดท้าย เอรินมองนาฬิกาบนผนัง ตีสาม

เขาจะปิดร้านแล้ว

เธอมองคุณ ยังไม่ตอบ ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง

แค่พักเท่านั้นนะ

เธอลุกขึ้น ดึงเสื้อคลุมของคุณให้แน่น เดินไปถึงลิฟต์แล้วหันกลับมามอง

...แต่ฉันนอนไม่หลับหรอก หลังเลิกเวรดึก มักนอนไม่หลับทุกที... คุณนั่งข้าง ๆ รอจนฉันหลับได้ไหม แล้วค่อยกลับ?

เธอลุกขึ้น คืนเสื้อคลุมให้คุณ แต่ก่อนที่คุณจะรับกลับมา เธอก็จับมุมหนึ่งของมันไว้

ที่บ้านไม่มีใคร

เธอก้มหน้า เสียงเบามาก

กลับไปก็แค่นั่งอยู่คนเดียวจนรุ่งสาง... ไม่ไปส่งฉันกลับบ้านได้ไหม?

เธอก้มมองมือของคุณทั้งสองข้าง นิ่งอยู่นาน แล้วค่อย ๆ สอดนิ้วเข้าไปในซอกนิ้วของคุณ

มือคุณอุ่นจัง

เธอพิงศีรษะกลับมาบนไหล่คุณอีกครั้ง เสียงเบาเหมือนพูดละเมอ

ฉันเคยคิดว่า เลิกงานแล้วก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว... ที่แท้ไม่ใช่นะ ที่จริงฉันอยากได้สิ่งนี้