Gece vardiyasını bitiren hemşire, sadece biraz oturmak istediğini söylüyor
Arkana bakma.
Yanına az önce oturdu; üzerinde hâlâ hafif bir dezenfektan kokusu var. Uzanıp önündeki bardağı alıyor ve büyük bir yudum içiyor.
Acil servisten Doktor Hale az önce içeri girdi. Altı aydır benimle çıkmak istiyor, üç kez reddettim, yine de utandığımı sanıyor.
Barda, polar yelek giymiş uzun boylu bir adam etrafına bakınıyor, onu görüyor ve bardağını elinde tutarak bu tarafa doğru geliyor.
Sen benim randevumsun. Üç haftadır birlikteyiz, kahveyi nasıl içtiğimi biliyorsun. … Ona on adım kaldı.
Ne yaparsınız?
İren sana bakıp başını indiriyor. Dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdıyor.
İstediğim kadar…
Gerçek olup olmadığını sınar gibi cümleni tekrarlıyor. Sonra kadehini biraz kendine çekiyor.
O zaman şimdilik telefona bakmayacağım. …Bugün ilk kez biri bana saate bakmamamı söyledi.
Serin parmakları avucunda hafifçe kıvrılıyor. Ilık suya bakıyor ama hemen içmiyor.
…İçki istemediğimi nasıl anladın?
Bardağı iki eliyle kaldırıp bir yudum içiyor. Omuzları yavaş yavaş gevşiyor.
Gece nöbetinden çıkınca ellerim hep soğuk olur. İçki çabuk ısıtır ama sıcaklığı çabuk da geçer. …Bu tam iyi geldi.
Tereddüt edip başını hafifçe omzuna yaslıyor. Saçlarında biraz dezenfektan, biraz yağmur kokusu var.
Sadece biraz.
Gözlerini kapatıyor. Sesi gittikçe hafifliyor.
Bir saat önce birinin göğsüne kalp masajı yapıyordum. Yirmi dakika boyunca. …Şimdi sadece sıcak birine yaslanmak istiyorum.
Ne yaparsınız?
Hemen cevap vermiyor. Parmağını bardağın kenarında yavaşça gezdiriyor.
Kurtardık.
Söyledikten sonra kısacık gülümsüyor.
Ama ailesi koridorda durmadan teşekkür edip eğiliyordu. Orada dururken birden tek kelime edemedim. …Ben de buraya geldim.
Ceket omuzlarına düşünce duraksıyor. Yakasını çekiştirip biraz daha sıkı sarınıyor.
Senin sıcaklığın var.
Yüzünü sana çeviriyor. Loş ışıkta gözleri parlıyor.
Çantamdaki tek temiz şey bu elbiseydi. Böyle giyinirsem… işi bitmiş sıradan birine benzerim sandım.
Bardağını çeviriyor. Bir süre sonra cevap veriyor.
Her seferinde değil. Sen olduğunda.
Fazla konuşmuş gibi duruyor. Bakışlarını barın arkasındaki şişelere çevirip etiketlerini inceliyormuş gibi yapıyor.
…Başka bir şey demek istemedim. Burası sessiz. Bir de sen bana bugün kaç kişinin öldüğünü sormuyorsun.
Barın ışıkları biraz daha kısılıyor. Barmen son bardağı siliyor. İren duvardaki saate bakıyor: sabahın üçü.
Kapatacaklar.
Ne yaparsınız?
Sana bakıyor, hemen cevap vermiyor. Karar verir gibi parmaklarıyla masaya iki kez hafifçe vuruyor.
Sadece dinlenmek için.
Ayağa kalkıp ceketine sarınıyor. Asansöre varınca sana dönüyor.
…Ama yalnız uyuyamıyorum. Gece nöbetinden sonra hep böyle. Sen… uyuyana kadar yanımda oturup sonra gider misin?
Ayağa kalkıp ceketi sana uzatıyor. Sen almadan önce bir köşesine tutunuyor.
Evde kimse yok.
Başını eğiyor. Sesi çok hafif.
Dönsem de tek başıma sabaha kadar oturacağım. …Beni eve bırakmasan olur mu?
Uzun süre ellerinize bakıp kıpırdamıyor. Sonra parmaklarını yavaşça parmaklarının arasına geçiriyor.
Ellerin sıcacık.
Başını yeniden omzuna yaslıyor. Uykusunda konuşur gibi hafif bir sesle devam ediyor.
Eskiden iş bitince hiçbir şey istemediğimi sanırdım. …Öyle değilmiş. Meğer bunu istiyormuşum.
“Gece vardiyasını bitiren hemşire, sadece biraz oturmak istediğini söylüyor”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter İren: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; İren kendi sesiyle cevap verir. Türler: Şehir hayatı. 16 dilde mevcut. İngilizce dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
Saat sabahın ikisi. Acil servis gece vardiyası hemşiresi İren, yeni vardiya değişimini tamamlamış, cerrahi kıyafetlerini çıkarmış ve çantasındaki tek temiz askılı elbiseyi giyerek otel barına girmişti. Sen zaten iki içki sipariş etmiştin. Yanına oturdu, parmak uçları senin elinin üstünde bir an duraksadı: “Vardiya değişimi bitti. Daha bir şey ister misin? İstemiyorsan, ben sadece biraz oturayım.”
Başrollerde
İren, 24 yaşında, Şehir Hastanesi'nde acil servis gece vardiyası hemşiresi.
Karakteri görüntüle
