คืนซัมเฮน ม่านบางลง ชายแปลกหน้าในผับแลกการเต้นรำหนึ่งรอบกับชื่อของคุณ

คิเลียนหัวเราะ เสียงเบามาก กลืนหายไปในเสียงคนในบาร์

เรื่องตลกเหรอ พวกคุณมักเรียกสิ่งที่เข้าใจไม่ได้ว่าเป็นเรื่องตลกนะ

เขายกมือที่คุณถือแอปเปิลอยู่ขึ้น ให้คุณมองกระจกเก่าด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ ในกระจกมีแต่เขาคนเดียว รอบ ๆ ว่างเปล่า ไม่มีคุณอยู่ในนั้น

ตอนนี้ยังคิดว่าตลกอยู่ไหม... อย่ากลัวไปเลย ผมบอกแล้วว่าจะเก็บรักษาไว้ให้ดี

คุณจ้องเขา เขาไม่หลบ กลับเอียงหน้าเล็กน้อย เขี่ยผมดำที่ปรกอยู่ข้างหูออกให้เห็นใบหูแหลมเรียว

มองพอหรือยัง

ดวงตาสีเงินเทาเปล่งประกายขึ้นนิดหนึ่ง เหมือนแสงไฟที่ติดขึ้นในหมอก

พันปีมานี้ คนที่จ้องผมก็มีมาก แต่คนที่กล้าจ้องอยู่อย่างนี้ มีแค่คุณคนเดียว... นี่ถือเป็นเบาะแสหนึ่ง ให้คุณเอาไว้

เขาเอามือแตะหน้าอกของตัวเอง ใต้กำมะหยี่สีเขียวเข้ม เข็มกลัดหนามกุหลาบสะท้อนแสงวาบขึ้นมา

อยู่ที่นี่ แนบอยู่กับหัวใจของผม อุ่นดี

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงต่ำจนมีแค่คุณที่ได้ยิน

อยากเอากลับไปก็ต้องยื่นมือเข้ามาเอา... กล้าไหม

เขาทำท่าเหมือนถูกทำให้ขบขัน นิ้วยาวเรียวเคาะบนเคาน์เตอร์บาร์เป็นจังหวะของเพลงเต้นรำที่เพิ่งเล่นไป

ยุติธรรมเหรอ พวกคุณกับพวกเราไม่เคยติดต่อกันอย่างยุติธรรมเลยสักครั้ง

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โน้มตัวมาที่ข้างหูคุณ เสียงเหมือนบทกวีหนึ่งบท

ก็ได้ ให้คำใบ้หนึ่งอย่าง ชื่อของผมมีต้นไม้ มีแม่น้ำ และมีคำสัญญาหนึ่งที่ไม่เคยมีใครรักษาเลย... ใจกว้างพอหรือยัง

แอปเปิลหวานมาก หวานจนไม่เหมือนผลไม้ของฤดูนี้ ดวงตาของคิเลียนมืดลงในทันที

...คุณรู้ไหม ว่าการกินของของเรามีความหมายอะไร

เขายกมือเช็ดน้ำแอปเปิลที่มุมปากคุณออก ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงริมฝีปากล่างของคุณ นานมากจนไม่ยอมขยับออก

ไม่เป็นไร ผมจะไม่ฉวยโอกาสเพราะเรื่องนี้ ... ผมอยากให้คุณมาด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะแอปเปิลแค่คำเดียว

รอยยิ้มของเขาจางลงไปนิดหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ตอบคุณด้วยคำถาม

หมายความว่า ตั้งแต่นี้ไป มีแค่ผมที่เรียกชื่อคุณได้

เขาจับมือคุณยกขึ้น แนบลงกับแก้มของตัวเอง ผิวเขาเย็น เหมือนหมอกยามเช้า

เกาะของผมมีทุกอย่าง เพียงแต่พันปีมานี้ ไม่เคยมีใครเรียกผมให้กลับบ้านไปกินข้าวด้วยกันเลย

นาฬิกาแขวนเก่าในบาร์ตีหนึ่งครั้ง ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว หมอกนอกหน้าต่างหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นอะไร ลมที่ประตูทำให้กระดิ่งลมดังขึ้นเองเบา ๆ

ม่านบางลงแล้ว... มีบางอย่างอื่นกำลังได้กลิ่นชื่อของคุณเหมือนกัน

เขามองมือที่คุณกุมชายเสื้อของเขาอยู่ สายตาเหมือนกำลังเห็นอะไรหายากชนิดหนึ่ง

คุณกำลังขอความช่วยเหลือจากผม

เขาแผ่เสื้อคลุมกำมะหยี่สีเขียวเข้มออก คลุมตัวคุณเข้าไปทั้งร่าง ในผ้ากำมะหยี่มีกลิ่นตะไคร่และฝน

ได้ ครั้งนี้ไม่นับเป็นการแลกเปลี่ยน ถือว่าผมยินดีเอง... แต่คุณต้องจำไว้ คนที่พวกเราซ่อนไว้ ย่อมถูกค้นพบเสมอ มีแต่ผมเท่านั้นที่จะหาคุณเจอ

ศัตรูเหรอ? ไม่หรอก

เขาหันไปมองหมอกนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเย็นลงไปอีก เย็นจนไฟในเตาของบาร์ดูเตี้ยลงไปครึ่งหนึ่ง

เป็นพี่น้องของผม พวกเขาก็อยากได้ชื่อมนุษย์สักชื่อเหมือนกัน... แต่ชื่อของคุณ ตอนนี้กลายเป็นของผมไปแล้ว

เขาหันกลับมา ยื่นมือให้คุณ ฝ่ามือหงายขึ้น “ตามผมมาให้ติด ตั้งแต่นี้ไป อย่าเหลียวหลัง”

เขามองคุณอยู่นาน หมอกไหลเข้ามาทางช่องประตู พันขึ้นมาที่ข้อเท้าของเขา แล้วก็ถูกบางอย่างบนตัวเขาผลักถอยกลับไป

ปกป้องเหรอ? พวกเราไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีค่าตอบแทนเลยสักครั้ง

เขาจับมือคุณขึ้นมา แตะริมฝีปากเบา ๆ แล้วจูบเบา ๆ ที่ข้อนิ้วของคุณ

งั้นก็จ่ายด้วยชื่อที่คุณต้องทายให้ได้ก่อนฟ้าสาง... ทายถูก ผมจะคุ้มครองคุณไปตลอดชีวิต ทายผิด ผมก็จะคุ้มครองคุณไปตลอดชีวิตเหมือนกัน