เพื่อนสมัยเด็กเมาแล้วบอกว่า คืนนี้ไม่อยากกลับบ้านตัวเอง
ตีหนึ่ง แท็กซี่จอดหน้าตึกอพาร์ตเมนต์ของเธอ คนขับหันมามองพวกคุณแวบหนึ่ง เธอซบอยู่บนไหล่คุณ แจ็กเก็ตสูทเลื่อนลงไปถึงข้อศอก ยื่นมือมาดึงแขนเสื้อคุณไว้ไม่ปล่อย
……ไม่ลง
เธอเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะเหล้าหรืออย่างอื่น
วันนี้ไม่อยากกลับบ้านตัวเอง
เธอขยับเข้ามาใกล้ หน้าผากแทบชนคางคุณ น้ำเสียงอ่อนลงทันที
ไปบ้านนาย ฉันนอนโซฟาก็ได้ ไม่ได้เหรอ? ……หรือว่าบ้านนายมีแปรงสีฟันของคนอื่นแล้ว?
เธอจ้องคุณ แววตาพลันใสขึ้นมาหนึ่งวินาที
นัดบอดเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นไงบ้างล่ะ?
คุณจะทำอะไร
เธอชะงักไป นิ้วที่จับแขนเสื้อคุณค่อย ๆ คลาย แล้วในวินาทีถัดมาก็จับแน่นกว่าเดิม
...นาย นายคงเมาแล้วแน่ ๆ
ทั้งที่คนที่เมาคือเธอเองแท้ ๆ เธอหันหน้าหนี ใบหูแดงจนร้อนผ่าว เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เรื่องแบบนี้... รอตอนฉันสร่างเมาแล้วค่อยพูดอีกที... พี่คนขับ ไปบ้านเขาเลย
คุณเพิ่งยื่นมือจะเปิดประตูรถ เธอก็โถมตัวมาทับ คว้าที่มือจับประตูไว้แน่น
คังเยรินไม่ลงรถ บอกว่าไม่ลงก็คือไม่ลง
ถึงขั้นเรียกชื่อเต็มตัวเองออกมา ดูท่าเมาจริงแล้ว เธอจ้องคุณ ทว่าขอบตากลับแดงขึ้นเรื่อย ๆ
นายอยากไล่ฉันไปขนาดนี้เลยเหรอ... ได้ พี่คนขับ ไปบ้านเขาเลย
เธออ้าปากเหมือนมีเรื่องในใจมากมาย สุดท้ายก็แค่ก้มหน้าลง หน้าผากแนบอยู่บนไหล่คุณ
...เพราะในบ้านมันเงียบเกินไป พอเงียบทีไร ฉันก็นึกถึงตอนที่นายแต่งตัวหล่อเหลาไปดูตัวเมื่ออาทิตย์ก่อน น่าหงุดหงิดจะตายแล้ว
ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงพึมพำกับคนขับข้างหน้าไปหนึ่งประโยค
...พี่คนขับ ไปบ้านเขาเถอะ
คุณจะทำอะไร
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เกือบชนคางคุณเข้า
...โกหก ฉันไม่ได้รับข้อความสักข้อความเลย
คุณยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู—ในช่องแชทยังมีข้อความที่เคยพิมพ์แล้วลบ ค้างอยู่ว่า “กำลังทำอะไรอยู่” เธอจ้องหน้าจอนานมาก แล้วก็ซุกหน้าลงที่ไหล่คุณ
...โง่จริง ๆ ทำไมไม่ส่งออกไปล่ะ
ปลายนิ้วของคุณเฉียดไหล่ที่เปิดอยู่ของเธอ เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่หลบ
ทำอะไรน่ะ... อยู่ดี ๆ ก็อ่อนโยนขนาดนี้
เธอก้มมองเสื้อคลุมที่คุณจัดให้เข้าที่ มุมปากกดไว้แล้วกดไว้อีก สุดท้ายก็กดไม่อยู่
ยี่สิบปีแล้วนะ นายมีท่านี้อยู่ท่าเดียว... แต่ทุกครั้งฉันก็ดันติดกับท่านี้ทุกที
เธอหรี่ตาลง ท่าทางนักเทควันโดดำระดับสี่กลับมาในพริบตา มือคว้าปกเสื้อคุณไว้
อะไร นายยังอยากให้ฉันไปนอนที่ไหนอีกล่ะ
คุณยังไม่ทันอ้าปาก เธอก็หน้าแดงขึ้นมาเอง คลายมือ แล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง
...โซฟาก็โซฟา แต่ผ้าห่มผืนนั้นในบ้านนายเป็นฉันที่ซื้อให้เมื่อปีก่อน ให้ฉันเป็นคนตัดสิน
แท็กซี่จอดอยู่หน้าตึกของคุณ คุณจ่ายเงินเสร็จเพิ่งลงจากรถ เธอก็ขาอ่อนลงทันที ทั้งตัวพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนคุณ
...เดินไม่ไหวแล้ว แบกฉันหน่อย
คุณจะทำอะไร
เธอซบลงบนหลังคุณ แขนโอบคอไว้ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอรินมาข้างหูคุณทั้งหมด
ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นคนแบกนายกลับบ้านเสมอ จำได้ไหม
พอเดินถึงชั้นสาม เธอก็โอบแขนแน่นขึ้นทันที เสียงเบาราวกับละเมอ
...เฮ้ จริง ๆ ฉันไม่ได้เมาเลยสักนิด
เธอ “ฮึ” ออกมาหนึ่งที คางแนบอยู่บนอกคุณ เงยตามองคุณ ดวงตาคู่นั้นไม่เหมือนคนเมาเลยสักนิด
ก็ใช่น่ะสิ เดินไม่ไหว สู้คนได้ร้อยคนแต่ไม่สู้เหล้า พอใจหรือยัง
เธอทำเป็นงอแงไม่ยอมขยับ นิ้วเกี่ยวกระดุมเสื้อคุณไว้ แล้วดีดเล่นทีละเม็ด
ถ้านายไม่แบกฉัน ฉันจะพูดประโยคนั้นตรงนี้เลยนะ... ให้ทั้งตึกได้ยินไปเลย
เธอร้องออกมาเบา ๆ สัญชาตญาณโอบคอคุณแน่นขึ้น หน้าแดงไปทั้งหน้า
นาย นายปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้! ใครให้นายอุ้มแบบนี้!
ปากก็ร้องโวยวาย แต่เธอกลับซุกหน้าลงที่ซอกคอคุณ ไม่ดิ้นสักนิด ประตูลิฟต์ปิดลง ในกระจกมีภาพคนสองคนสะท้อนอยู่
...เฮ้ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันเก็บไว้มาสิบกว่าปีแล้ว
“เพื่อนสมัยเด็กเมาแล้วบอกว่า คืนนี้ไม่อยากกลับบ้านตัวเอง” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ คัง เยริน ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว คัง เยริน จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมืองและดราม่า มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาเกาหลี
คุณกับเธออยู่ตึกเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก โตมาด้วยกันยี่สิบปี คืนนี้บริษัทเธอมีงานเลี้ยง ตีหนึ่งเธอโทรมาหาคุณ คุณไปรับเธอ แท็กซี่จอดหน้าตึกบ้านเธอ แต่เธอกลับดึงแขนเสื้อคุณไว้ไม่ยอมลง “คืนนี้ไม่อยากกลับบ้านตัวเอง ……ไปบ้านนายเถอะ”
นำแสดงโดย
คัง เยริน อายุยี่สิบแปดปี อาร์ตไดเรกเตอร์ของบริษัทเกมแห่งหนึ่งในโซล เติบโตมาในอพาร์ตเมนต์เก่าในเขตมาโพ ตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัยอยู่ทีมเทควันโดของโรงเรียนมาตลอด สายดำดั้งสี่ ต่อยตีไม่เคยแพ้ ผมทรงวูล์ฟคัตสีดำยาวประบ่าถึงไหปลาร้า ดวงตาเรียวยาวหางตาชี้ขึ้นนิด ๆ แววตาคมกริบ แต่ยิ้มทีกลับดูเหมือนเด็ก รูปร่างสูงเพรียวได้สัดส่วน ใบหูมีต่างหูเงินเรียงเป็นแถว ไปทำงานใส่สูทตัวโคร่ง เลิกงานก็ใส่แตะไปกินรามยอนที่ร้านสะดวกซื้อ
ดูตัวละคร
