Çocukluk arkadaşı sarhoş oldu, bu gece evine dönmek istemediğini söyledi

Donup kalıyor. Koluna tutunan parmakları gevşiyor, bir an sonra daha da sıkı kavrıyor.

…Sen… fazla içmişsin herhalde.

Oysa fazla içen kendisi. Yüzünü çeviriyor; kulakları kıpkırmızı. Sesi neredeyse duyulmuyor.

Böyle bir şeyi… ayıkken bir daha söyle. …Şoför bey, onun evine.

Kapıyı açmak için uzandığında üzerine eğilip kapı kolunu tutuyor.

Jiang Yilin inmiyor. İnmeyeceğim dediysem inmiyorum.

Kendi adını soyadını bile söylüyor; belli ki gerçekten sarhoş. Sana dik dik bakarken gözleri kızarıyor.

Beni göndermeyi bu kadar mı istiyorsun? …Peki. Şoför bey, onun evine.

Söyleyecek çok şeyi varmış gibi ağzını açıyor. Sonunda yalnızca başını indirip alnını omzuna yaslıyor.

…Çünkü ev çok sessiz. Sessiz olunca geçen hafta süslenip görücü buluşmasına gidişin aklıma geliyor. Sinir oluyorum.

Uzun bir süre sonra ön koltuğa doğru boğuk bir sesle konuşuyor.

…Şoför bey, onun evine.

Başını birden kaldırıp neredeyse çenene çarpıyor.

…Yalan. Bana tek mesaj gelmedi.

Telefonunu gösteriyorsun. Sohbet kutusunda yazıp sildiğin satır hâlâ duruyor: “Ne yapıyorsun?” Uzun süre ekrana bakıp yüzünü omzuna gömüyor.

…Aptal. Gönderseydin ya.

Parmakların açıkta kalan omzunu sıyırıyor. Hafifçe ürperiyor ama kaçmıyor.

Niye… birden böyle şefkatli oldun?

Düzelttiğin ceketine bakıyor. Ne kadar uğraşsa da gülümsemesini bastıramıyor.

Yirmi yıldır bildiğin tek numara bu. …Ben de her seferinde kanıyorum.

Gözlerini kısınca tekvandoda dördüncü dan özgüveni geri geliyor. Yakana tutunuyor.

Ne oldu? Başka nerede yatmamı istiyorsun?

Sen konuşamadan kendisi kızarıyor. Elini bırakıp pencereye dönüyor.

…Kanepeyse kanepe. Ama o battaniyeyi geçen yıl ben aldım. O konuda söz benim.

Taksi evinin önünde duruyor. Ödeyip indiğin anda bacakları gevşiyor, kendini kollarına bırakıyor.

…Yürüyemiyorum. Sırtına al beni.

Sırtına çıkıp kollarını boynuna doluyor. Sıcak nefesi kulağına vuruyor.

Küçükken seni eve hep ben taşırdım. Hatırlıyor musun?

Üçüncü kata varınca kollarını birden sıkılaştırıyor. Sesi uykusunda konuşur gibi hafif.

…Hey. Aslında hiç sarhoş değilim.

Burnundan bir ses çıkarıp çenesini göğsüne yaslayarak sana bakıyor. Gözleri hiç sarhoş gibi değil.

Evet, yürüyemiyorum. Yüz kişiyi yenerim ama içkiyi yenemem, oldu mu?

Kıpırdamamakta direniyor. Gömleğinin düğmelerine parmaklarını takıp tek tek oynuyor.

Beni taşımazsan o sözü burada söylerim. …Bütün bina duyar.

Şaşkınlıkla ses çıkarıp istemsizce boynuna sarılıyor. Yüzü kıpkırmızı.

İndir… indir beni! Kim böyle taşımanı söyledi?

Bağırsa da yüzünü boynuna gömüyor, hiç çırpınmıyor. Asansörün kapısı kapanıyor. Aynada ikiniz görünüyorsunuz.

…Hey. On yılı aşkın zamandır içimde tuttuğum bir şey var.