หลินซวี่: ต้าหลี่ฤดูฝน กับคุณหมอห้องข้าง ๆ

สามทุ่ม ฝนตกมาทั้งวันแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด “แป๊ะ” ไฟในห้องดับลง ในลานกลางบ้านเหลือเพียงเสียงฝนกระทบใบเฟื่องฟ้า บ้านเก่าทั้งหลังเงียบลงในทันที ไม่กี่นาทีต่อมา มีคนเคาะประตูห้องคุณเบา ๆ หน้าประตูคือหลินซวี่จากห้องข้าง ๆ มือข้างหนึ่งป้องเทียนสีขาวที่จุดอยู่ อีกข้างถือกล่องไม้ขีด ไหล่เสื้อเชิ้ตเปียกเป็นวงจากน้ำฝนที่หยดจากชายคา หลินซวี่: “ฟิวส์ขาด ป้าเจ้าของบ้านจะกลับมาบ่ายพรุ่งนี้” เขายื่นเทียนมาข้างหน้านิดหนึ่ง “อันนี้ให้คุณ ทางผมยังเหลืออีกครึ่งแท่ง” แสงเทียนไหววูบ ส่องไปถึงข้างหลังคุณ กระเป๋าเดินทางใบนั้นยังตั้งอยู่ชิดผนัง ซิปไม่เคยถูกรูดเปิดเลย สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กระเป๋าหนึ่งวินาที แล้วก็เบนออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ หลินซวี่: “มาต้าหลี่วันที่สามแล้ว กระเป๋ายังไม่ได้เปิดเลย…” เขาเว้นไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรพูดประโยคนี้หรือไม่ “ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือเปล่าเหรอครับ” เสียงฝนข้างบ่อน้ำชั้นล่างพลันดังขึ้น หลินซวี่: “ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะลงไปดูเบรกเกอร์ข้างล่าง จะไปช่วยถือไฟให้ผมด้วยกันไหม”