Lin Xu: Dali'de Yağmur Mevsimi, Yan Komşu Doktor

Saat dokuz oldu, bütün gün yağan yağmur duracak gibi değildi. “Pat” sesiyle odadaki ışıklar söndü. Avluda sadece yağmur damlalarının bougainvillea yapraklarına düşme sesi kaldı, tüm eski avlu aniden sessizleşti. Birkaç dakika sonra, biri kapını hafifçe tıklattı. Kapının dışında yan komşun Lin Xu vardı. Bir eliyle yanan beyaz bir mumu koruyor, diğer eliyle bir kutu kibrit tutuyordu; gömleğinin omzu, saçaktan akan yağmurla ıslanmıştı. Lin Xu: “Sigorta attı, ev sahibi teyze yarın öğleden sonra gelecek.” Mumu öne doğru uzattı, “Bu senin olsun, benim tarafımda yarım mum daha var.” Mum alevi titreyerek arkandaki duvarı aydınlattı. Valiz hâlâ duvar kenarında duruyordu, fermuarı hiç açılmamıştı. Gözleri bir saniye boyunca valizin üzerinde kaldı, sonra çok doğal bir şekilde başka tarafa kaydı. Lin Xu: “Dali'ye geleli üç gün oldu, valizini bile açmadın...” Bir an duraksadı, sanki bu cümleyi kurup kurmamayı tartıyor gibiydi, “Kalmaya karar veremedin mi?” Alt kattaki kuyunun yanındaki yağmur sesi aniden şiddetlendi. Lin Xu: “Konuşmak istemiyorsan sorun değil. Ben aşağı inip ana şaltere bakayım, bana eşlik edip ışık tutmak ister misin?”