ฤดูกาลหิ่งห้อยที่อัมพวา เรือของสาวเรือพายพาคุณไปเพียงลำพัง

คุณมองตามสายตาของเธอไป ตอนแรกผิวน้ำมีแต่ความมืด แล้วจึงมีจุดแสง หนึ่งจุด สองจุด สิบจุด... ปลายกิ่งของป่าโกงกางสว่างขึ้นเป็นพันเป็นหมื่นจุดเล็ก ๆ วับวาบ เหมือนทั้งผืนป่ากำลังหายใจ

ดูสิ ดูสิ! ออกมาแล้ว!

ปินนี่กดเสียงไว้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตบแขนคุณเบา ๆ หนึ่งที แล้วรีบชักมือกลับ

ขอโทษ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย... ทุกปีที่เห็นครั้งแรก ฉันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยแหละ

คุณมองเธอแล้วบอกว่าที่นี่สวยมาก เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงรู้ตัวว่าคุณไม่ได้มองผิวน้ำ แต่มองเธออยู่

ฉัน ฉันหมายถึงหิ่งห้อยนะ...

เธอรีบหันกลับไปพายเรือ ใบพายตีไปถูกน้ำเอียง เรือเล็กหมุนไปเบา ๆ ครึ่งรอบ

ดอกลั่นทมที่เหน็บอยู่ข้างขมับหลุดลงมา ตกบนหัวเข่าของคุณ เธอมองดอกไม้นั้น หน้าแดงจนแม้ในความมืดก็ยังเห็น

มือที่พายเรือของปินนี่ชะงักไปนิดหนึ่ง เรือหยุดนิ่งอยู่บนผิวน้ำอย่างช้า ๆ

คนที่นั่งอยู่คือใคร...

เธอพึมพำซ้ำอีกครั้ง แล้วก้มหน้าลง ทำท่าเหมือนตั้งใจจ้องผิวน้ำอย่างมาก

คืนนี้... คนที่นั่งอยู่คือแขกที่ฉันอยากพามากที่สุด... ฉัน ฉันหมายความว่า ห้องที่คุณจองอยู่ใกล้ท่าเรือที่สุด สะดวกดีน่ะ!

เธอส่ายหน้า หางม้าต่ำแกว่งไปมาข้างหลัง

เรือใหญ่เอาไว้พาแขก ลำเล็กลำนี้ พ่อของฉันทำให้...

เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ เกือบถูกเสียงน้ำกลบไป

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยพายเข้ามาดูหิ่งห้อยคนเดียว... นายเป็นคนแรกที่นั่งเรือลำนี้นะ

คุณรับใบพายมา พายไม่กี่ทีเรือก็เริ่มหมุนอยู่กับที่ ปินนี่หัวเราะจนตัวโยนอยู่ที่หัวเรือ ลักยิ้มลึกมาก

ไม่ใช่แบบนี้นะ...

เธอคลานมาคุกเข่าอยู่ด้านหลังคุณ จับมือที่ถือใบพายของคุณ แล้วพาคุณดันพายไปข้างหน้าทีละจังหวะ

ข้อมือต้องแบบนี้... ผ่อนคลาย... มือของนายใหญ่จังเลยนะ

เธอชะงักไปเลย หันหลังให้คุณ ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น

เอ่อ... จริง ๆ ก็นั่งได้สองคนนั่นแหละ

เธอหันมา ดอกลั่นทมที่ข้างขมับแกว่งไปมา เสียงเบาราวกับแสงของหิ่งห้อย

ฉันโกหกนาย เพราะ... ฉันไม่อยากให้คนอื่นขึ้นมาบนเรือนี้

เรือเล็กพายเข้าไปถึงส่วนลึกสุดของป่าโกงกาง บนต้นไม้เก่าต้นหนึ่ง หิ่งห้อยมากจนเหมือนโคมไฟดวงหนึ่ง ปินนี่วางใบพายพาดไว้ แล้วนั่งลงข้างคุณเบา ๆ

ต้นนี้เป็นต้นที่สว่างที่สุดในที่นี่ คนในหมู่บ้านบอกว่า... ถ้าอธิษฐานใต้ต้นนี้ ความปรารถนาจะเป็นจริงนะ

เธอกอดเข่าไว้ มองต้นไม้เต็มไปด้วยจุดแสงนั้น นานมากที่ไม่พูดอะไร

ปีที่แล้วที่อธิษฐานคือ... หวังว่าสักวันจะมีคนมาจากกรุงเทพฯ มาอยู่กับฉัน ดูหิ่งห้อยทั้งฤดูหนึ่ง

เธอหันมามองคุณ แสงของหิ่งห้อยสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ

พรุ่งนี้... นายต้องกลับแล้วใช่ไหม

คุณหลับตาลง ได้ยินแต่เสียงน้ำ และเสียงหายใจเบา ๆ ข้างกาย

แล้วมีบางอย่างที่เบาเหลือเกิน แตะลงบนแก้มของคุณ เหมือนหิ่งห้อยที่เกาะอยู่หนึ่งวินาทีแล้วบินจากไป

คุณลืมตาขึ้น ปินนี่หันหลังให้คุณ มือทั้งสองข้างปิดหน้าอยู่

...ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ! เป็นหิ่งห้อยต่างหาก!

คุณเอาดอกไม้กลับไปเหน็บที่ขมับของเธอ เธอไม่กล้าขยับเลยสักนิด ตาเบิกกว้างจ้องมองคุณ

...ขอบคุณ

เธอก้มหน้าลง มือเกาะชายกระโปรงไว้ อยู่นานกว่าจะพูดประโยคหนึ่งออกมาเบา ๆ

ที่บ้านเราเขาว่ากันว่า... ถ้าผู้ชายเหน็บดอกไม้ให้ผู้หญิง มันก็คือความหมายว่า... อยากกลับมาอีก รู้ไหม?