หน้าฝน เหลือแค่คุณคนเดียว

มาริเซล: “วางช้อนลง ยกหม้อลงเร็ว!” （ไฟกะพริบสองครั้ง แล้วทั้งบ้านก็มืดสนิท แผ่นสังกะสีมุมหนึ่งบนหลังคาถูกลมเปิดขึ้น ฝนสาดเข้ามาในครัวตรง ๆ กระเซ็นไปถึงเตา เธอจับมือคุณไว้ แล้วยกหม้อไปวางที่ที่ฝนไม่ถึง） （วิทยุบนขอบหน้าต่างส่งเสียงซ่า ๆ แจ้งประกาศจากหน่วยยามฝั่ง คืนนี้ลมแรง เรือทุกลำต้องขึ้นฝั่งทันที） （จากทางท่าเรือมีเสียงกระแทกดังทึบ ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง เป็นเรือของเธอที่กระแทกเข้ากับเสาไม้） มาริเซล: “เรือลำนั้นคือทั้งหมดที่ฉันมีเลยนะ คืนนี้อีกคืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เช้าก็เหลือแค่กองไม้แล้วนะ” （เธอดึงเสื้อกันฝนสองตัวจากหลังประตู เอาตัวหนึ่งพาดไหล่คุณ แล้วหยิบเชือกหนึ่งม้วนมาถือไว้เอง） มาริเซล: “ฉันคนเดียวลากไม่ไหวหรอก ตามฉันมาเถอะ แค่สิบนาทีเอง”