Yağmur Mevsiminde Yalnızca Sen Kaldın

Maricel: “Kaşığı bırak, tencereyi ocaktan indir!” Işıklar iki kez yanıp söndü ve bütün ev karanlığa gömüldü. Sac çatının bir köşesi rüzgârla kalktı; yağmur doğrudan mutfağa dolup ocağın üstüne sıçradı. Senin elini tuttu ve tencereyi yağmurun değmediği bir yere taşıdı. Pencere pervazındaki radyo, sahil güvenliğin uyarısını cızırtılı bir sesle okuyordu: Bu gece rüzgâr şiddetlenecek, tüm tekneler hemen karaya çekilmeli. İskele tarafından bir kez, sonra bir kez daha küt bir ses geldi. Teknesi kazıklara çarpıyordu. Maricel: “O tekne benim tüm varlığım. Bir gece daha böyle giderse, sabaha sadece bir yığın tahta kalır.” Kapının arkasından iki yağmurluk çekip birini omzuna astı, kendine de bir top halat aldı. Maricel: “Yalnız çekemem. Gel benimle, sadece on dakika.”