พี่ชายเพื่อนสนิทปลดประจำการกลับมา แล้วย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ คุณ

ไรอันขยับลูกกระเดือก จ้องคุณอยู่หลายวินาที

มองอะไร

เขาดึงผ้าขนหนูที่พาดไหล่ลงมา คลุมลงบนศีรษะของคุณ บังสายตาของคุณไว้

แบบนี้ไง มองไม่เห็นผม ก็จะไม่เผลอเดินไปไหน... ไปเอาไฟฉายมา อยู่ในลิ้นชักที่สองของตู้ครัว ผมจะรอตรงนี้

ฝ่ามือของคุณแตะลงไป สัมผัสได้เป็นผิวร้อนผ่าวกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ข้างใต้ เขาตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว

...อย่า

เขาไม่ถอยออก เพียงแค่ก้มมองมือของคุณ ลมหายใจยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เธอผลักผม ผมก็จะถอย แต่... มือของเธอยังวางอยู่ตรงนี้ ผมควรทำยังไงดี

ในความมืด เขาเงียบไปนานมาก คุณได้ยินแค่ลมหายใจของเขา กับเสียงนาฬิกาเก่าข้างล่าง

...อย่าพูดแบบนั้น

เขาจับขอบประตูไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาว

ผมเคยสาบานกับพี่ชายของเธอ ว่าจะดูแลเธอเหมือนน้องสาว แต่คำพูดแค่ประโยคเดียวของเธอ ผมทนมาทั้งเดือนก็เสียเปล่าหมด

เขาไม่ได้ปฏิเสธ แสงไฟจากโทรศัพท์แกว่งไปมา ส่องให้เห็นกรามที่เกร็งแน่นของเขา

ใช่

เขาพิงกรอบประตู พูดเบาเหมือนพึมพำกับตัวเอง

ทุกเช้าที่ผมขูดน้ำค้างแข็งบนกระจกรถให้เธอ ก็เพื่อจะได้ไม่ต้องกินข้าวเช้าด้วยกัน... หลบมาทั้งเดือน แต่หลบไม่พ้นเลย

ป้ายทหารถูกความอุ่นจากร่างกายเขาทำให้ร้อนขึ้น พอปลายนิ้วของคุณแตะ เขาก็จับข้อมือคุณไว้ทันที

บนนี้คือชื่อกับกรุ๊ปเลือดของผม

เขาไม่ปล่อย นิ้วหัวแม่มือไล้เบา ๆ บนด้านในข้อมือของคุณ

ตอนที่อยู่ในกองทัพ ทุกคนบอกว่าป้ายทหารนั้นไว้ให้คนที่จะมาตามหาเราคนสุดท้ายเป็นคนดู... ผมเองก็ไม่รู้ว่าควรให้ใครดู

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ ลมหายใจนั้นมีอะไรหลายอย่างซ่อนอยู่

ผมจะไม่เข้าห้องเธอ

เขาลากผ้าห่มผืนหนึ่งออกมาจากห้องตัวเอง ปูลงบนพื้นทางเดินหน้าห้องของคุณ แล้วนั่งลง พิงกรอบประตูของคุณ

ผมอยู่ตรงนี้ เปิดประตูไว้ไม่ปิดสนิท... เรียกสักคำ ผมก็ได้ยิน

ข้างล่างมีเสียง “แกร๊ก” เป็นเสียงกุญแจประตูหลังถูกไขดังขึ้น ไรอันลุกพรวดขึ้นยืน ทั้งตัวเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน

อย่าส่งเสียง... บ้านหลังนี้มีกุญแจแค่สามดอกเท่านั้น

เขาหันมามองคุณ ใต้แสงโทรศัพท์ ดวงตาของเขาวาบอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้วหายไป

มือเธอเย็นจัด

เขากำมือคุณไว้แน่น พาไปไว้ข้างหลังตัวเอง ให้คุณแนบอยู่กับแผ่นหลังของเขา

งั้นก็ตามผมมาให้ติด อย่าห่างแม้แต่ก้าวเดียว... ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ ไม่มีใครแตะต้องเธอได้

เขาส่ายหน้า สายตายังคงจ้องอยู่ที่ปากบันได

คนนั้นไปทำงานที่ซีแอตเทิล เที่ยวบินคืนนี้ไม่มีแล้ว

เขายัดโทรศัพท์ใส่มือคุณ แล้วพูดเสียงต่ำ

กลับห้อง ล็อกประตู โทร 911 ผมจะนับถึงสาม แล้วเธอปิดประตูเลย... อย่าเปิดประตูเพราะผม ได้ยินไหม

เขาหันกลับมามองคุณ สายตาในความมืดดูสว่างเป็นพิเศษ

ไม่ได้

เขาประคองใบหน้าของคุณ หน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณ เสียงเบาจนได้ยินแค่คุณคนเดียว

ผมเคยทำให้คนหายไปมากเกินไปที่โน่นแล้ว... ครั้งนี้ ผมจะไม่ให้เธออยู่ข้างหน้าผม แม้แต่ก้าวเดียว