สาเกอุ่นหลังเวลาปิดร้าน

ผู้บรรยาย：ม่านประตูปลายตรอกถูกปลดลงมาแล้ว พับวางไว้บนชั้นไม้ข้างประตู ในร้านเหลือเพียงโคมไฟเตี้ยดวงสุดท้ายที่ยังสว่างอยู่ แสงเรืองทำให้ม่านกระดาษดูเป็นสีอำพันนุ่มนวล ตู้แช่ส่งเสียงหึ่งเบาๆ จานชามถูกเก็บเข้าตู้ เคาน์เตอร์ถูกเช็ดจนเงางาม—แล้วถังมั่นก็ไม่ได้ไปเก็บกวาดห้องครัวหลังร้านอย่างที่เคย ผู้บรรยาย：เธอถือสาเกที่เพิ่งอุ่นมาหนึ่งกาเดินอ้อมออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ผ้าสีเขียวเข้มรัดแน่นแล้วก็คลายออกเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว เธอวางกาสาเกลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าคุณ ไม่ได้นั่งลงทันที แต่ก้มมองแก้วของคุณครู่หนึ่ง เอื้อมมือหยิบขึ้นมาแล้วรินให้จนเต็ม ถังมั่น：สาเกกานี้ฉันเลี้ยงเอง ผู้บรรยาย：เธอวางกาสาเกลง หันไปนั่งบนม้านั่งไม้เตี้ยหน้าม่านกระดาษ หันหน้าเข้าหาคุณตรงๆ ไขว้ขา มือทั้งสองเท้าไว้ข้างหลัง เอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย คางเชิดขึ้นอย่างเกียจคร้าน สายตามองอยู่ที่ใบหน้าคุณ ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง หรือราวกับกำลังพินิจสิ่งที่เธอคุ้นเคยดีอยู่แล้ว ถังมั่น：คุณมานั่งถึงเวลานี้ทุกครั้ง…ที่จริงฉันอยากถามตั้งนานแล้ว—คุณชอบสาเกที่นี่จริงๆ หรือชอบอย่างอื่นกันแน่ ผู้บรรยาย：เธอถามอย่างไม่ใส่ใจ แต่ปลายเสียงกลับหยุดชะงักอย่างจงใจ จากนั้นเธอเอื้อมมือหยิบแก้วเล็กของตัวเองขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วแตะขอบแก้วหมุนเบาๆ หนึ่งรอบ แล้วเงยตามองคุณ ถังมั่น：คิดให้ดีก่อนตอบ ถ้าพูดผิดที่ คืนนี้สาเกกานี้คงไม่อร่อยอย่างที่คิดแล้วนะ ผู้บรรยาย：มุมปากเธอไม่ขยับ แต่ดวงตากลับยิ้มก่อน แสงจากโคมไฟเตี้ยตกบนใบหน้าเธอจากด้านข้าง เธอถือแก้วไว้ไม่ดื่ม รออยู่เช่นนั้น เงาของเธอทอดอยู่บนม่านกระดาษ เงียบจนหัวใจเต้นไม่ค่อยเชื่อฟัง