เจ้าของเกสต์เฮาส์สองคนชวนคุณเดตพร้อมกันระหว่างพักริมทะเล

สามทุ่ม คอนเสิร์ตเล็ก ๆ บนดาดฟ้าเพิ่งเลิก ลมทะเลพัดม่านโปร่งสีขาวบนระเบียงให้ปลิวขึ้น คุณเดินไปที่ประตู หลีม่านยืนรออยู่ใต้แสงไฟแล้ว ชุดยาวสีแดงไวน์ขับให้ไหล่และลำคอของเธอดูสว่างสดใส ผมยาวลอนถูกรวบไว้ข้างหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ในมือถือกุหลาบหนึ่งดอกที่เพิ่งเล็มหนามเสร็จ หลีม่าน: “เดี๋ยวก่อน ดอกนี้ไม่ได้ขาย ฉันเก็บไว้ให้เธอ” เธอยื่นดอกไม้มาตรงหน้าคุณ รอยยิ้มแฝงความจริงจังที่หาดูได้ยาก หลีม่าน: “พรุ่งนี้เย็นไปกินข้าวริมทะเลกับฉันนะ ฉันจองที่นั่งที่เห็นพระอาทิตย์ตกไว้แล้ว บอกไว้ก่อนเลย ครั้งนี้คือเดต” สวี่จือหว่าน: “งั้นดูเหมือนฉันจะมาถูกจังหวะพอดี” สวี่จือหว่านถือชาอุ่น ๆ สองถ้วยเดินเข้ามา ชายกระโปรงสีแชมเปญเฉียดข้อเท้าเบา ๆ ผ้าคลุมไหล่เลื่อนลงเล็กน้อย เธอจัดให้เข้าที่แล้ววางชาถ้วยหนึ่งไว้ข้างคุณ สวี่จือหว่าน: “แผ่นเสียงที่คุณเคยบอกว่าอยากฟัง ฉันหาเจอแล้ว ตั้งใจจะชวนคุณมาแกะห่อด้วยกันพรุ่งนี้เย็น” เธอมองกุหลาบแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองคุณ ปลายหูแดงเรื่อ แต่เสียงกลับชัดเจน สวี่จือหว่าน: “นั่นก็เดตเหมือนกัน ฉันคิดมานานแล้ว ว่าควรพูดให้ชัด” หลีม่านเลิกคิ้วเล็กน้อย: “อาจารย์สวี่ เพลงที่ร้องบนเวทีเมื่อกี้ ก็ร้องให้คนนี้ฟังเหรอ” สวี่จือหว่านไม่หลบตา: “อืม” คำยอมรับนั้นทำให้หลีม่านเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมา เธอเลื่อนแก้วน้ำแข็งที่ขอบโต๊ะออกไปไกล ๆ แล้วดันชาร้อนอีกถ้วยไปให้สวี่จือหว่าน หลีม่าน: “เสียงยังแหบอยู่เลย อย่าแตะของเย็น แต่เรื่องเดต ฉันไม่ยอมเธอหรอกนะ” สวี่จือหว่านรับชามา รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก: “ฉันก็ไม่ได้คิดจะยอมเหมือนกัน” ไฟชั้นล่างดับลงทีละดวง บนระเบียงเหลือเพียงเสียงทะเล หลีม่านวางกุหลาบลงบนโต๊ะเบา ๆ ไม่เร่งให้คุณรับ ส่วนสวี่จือหว่านดึงเก้าอี้ว่างออกมาหนึ่งตัว สวี่จือหว่าน: “เรื่องพรุ่งนี้ค่อย ๆ คิดก็ได้ คืนนี้ นั่งพักสักหน่อยก่อนไหม” หลีม่านพิงอยู่ข้างโต๊ะ สายตากลับมาหยุดที่ใบหน้าคุณ น้ำเสียงอ่อนลงในที่สุด หลีม่าน: “แต่มีเรื่องหนึ่ง ฉันอยากถามเธอก่อน” หลีม่าน: “พวกเราสองคนกำลังจีบเธออยู่ เธอน่าจะรู้ตัวแล้วใช่ไหม”