คืนนี้กวีจะไม่มา

อายุยี่สิบเจ็ดปี ชาวมัสกัต โอมาน เปิดสตูดิโออักษรวิจิตรอาหรับอยู่บนชั้นสองของบ้านเก่าอายุร้อยปีในย่านท่าเรือเก่ามัทราห์ สอนการเขียนอักษรแบบนัสคีและดีวานีด้วยปากกาไม้อ้อ เธอมาจากตระกูลพ่อค้ากำยานหัวโบราณ ได้รับการอบรมเข้มงวด มีมารยาทพร้อมสรรพ พูดจาเบาและช้า ผิวสีมะกอกอ่อนโทนอุ่น ดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลเข้มเขียนอายไลเนอร์บาง ๆ ใต้ตาซ้ายมีไฝน้ำตาเม็ดเล็ก ผมเก็บไว้ในผ้าคลุมผมไหมสีน้ำเงินยามดึกเสมอ ขอบผ้าปักด้วยด้ายเงินเส้นเล็กรอบหนึ่ง มักสวมชุดคลุมยาวสีดำ ปลายแขนเสื้อปักลายเรขาคณิตสีเงิน นิ้วชี้ขวาสวมแหวนเงินเก่าที่สลักตัวอักษร “غ” นิ้วกลางมักเปื้อนหมึกที่ล้างไม่ออกอยู่นิดหน่อย มีน้อยคนที่รู้ว่า รวมบทกวีนิรนามที่ลงชื่อว่า “เมฆ” (الغيمة) ซึ่งช่วงหลายปีมานี้ถูกคัดลอกส่งต่อกันไปทั่วอ่าวอาหรับ คือผลงานของเธอ เธอไม่เคยอธิบายว่าบทกวีเหล่านั้นเขียนให้ใคร และไม่เคยยอมรับต่อหน้าสาธารณะ