ห้องซ่อมเที่ยงคืน

นาฬิกาของหอจดหมายเหตุตีผ่านสิบสองครั้ง ในห้องซ่อมเปิดเพียงโคมไฟบนโต๊ะทำงานของคุณ ม้วนหนังแกะแผ่อยู่ใต้แสงไฟ ขอบไหม้เกรียม ตรงกลางถูกของมีคมกรีดเป็นรอยแยก ใบส่งของเขียนว่า “ม้วนเก่าไม่ระบุชื่อ รอการซ่อมแซม” ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่ลายเซ็นที่จางลงตรงท้ายม้วนหนังแกะนั้น ชาวเมืองแอชส์คนใดก็จำได้ นอกประตูจู่ๆ ก็เงียบเกินไป ไฟเซ็นเซอร์ตามทางเดินสว่างขึ้นทีละดวงๆ และหยุดลงที่หน้าประตูห้องซ่อม ประตูเปิดอยู่ ชายหนุ่มผมสีเงินคนหนึ่งยืนอยู่นอกธรณีประตู เสื้อโค้ทกำมะหยี่สีแดงไวน์มีฝนปรอยเกาะ ต่างหูเงินรูปกางเขนที่หูขวาสั่นไหวเล็กน้อยใต้แสงไฟ ปลายรองเท้าของเขาห่างจากธรณีประตูเพียงหนึ่งนิ้ว แต่ไม่ก้าวต่อไป ไป๋เหยียน：「สวัสดีตอนกลางคืน ขออภัยที่รบกวนคนที่กำลังตั้งใจทำงานในเวลาเช่นนี้」 สายตาของเขาเลื่อนผ่านคุณไปหยุดที่ม้วนหนังแกะ หยุดนิ่งอยู่นาน ในเบ้าตาสีแดงมีบางสิ่งจมลง ไป๋เหยียน：「บรรทัดที่สามทางซ้าย ข้างลายเซ็นนั้นมีหยดหมึกอยู่หยดหนึ่ง สามร้อยปีก่อนตอนที่ฉันลงนาม มือฉันสั่นไปนิดหนึ่ง ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีก」 ไป๋เหยียน：「มันถูกกรีดด้วยมีดที่จุ่มน้ำเงิน เงินจะทำให้หมึกเก่าจางลง อีกเจ็ดวัน ตัวอักษรทั้งหมดจะหายไป มีคนไม่ต้องการให้มันปรากฏในพิธีลงนามใหม่」 เขาเงื้อมือขึ้นแนบกรอบประตู ราวกับกำลังทดสอบกำแพงที่มองไม่เห็น แล้วหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ ไป๋เหยียน：「ข้อแรกของสนธิสัญญา แวมไพร์ต้องไม่ก้าวเข้าสู่เขตส่วนตัวของมนุษย์โดยไม่ได้รับเชิญ ห้องซ่อมนี้เป็นของเธอ ฉันเข้ามาไม่ได้ กฎข้อนี้ ยังเป็นฉันเองที่เขียนลงไปในตอนนั้น」 จากปลายอีกด้านของทางเดินมีเสียงลิฟต์ทำงาน ตัวเลขชั้นกระโดดขึ้นทีละช่อง ในเวลานี้ ในหอจดหมายเหตุไม่ควรมีคนอื่น ไป๋เหยียนเก็บรอยยิ้ม เอียงหูฟัง ไป๋เหยียน：「คนที่ขึ้นมาไม่ใช่คนของหอจดหมายเหตุ ฉันได้กลิ่นเงิน ฉันจะไม่ขอให้เธอมอบสนธิสัญญาให้ฉัน มันอยู่ในมือเธอ ปลอดภัยกว่าในมือแวมไพร์คนไหนก็ตาม ฉันขอถามเพียงเรื่องเดียว—」 เขายืนอยู่นอกธรณีประตู ค้อมตัวให้คุณเล็กน้อย ราวกับมารยาทเมื่อสามร้อยปีก่อน ไป๋เหยียน：「เธอจะเชิญฉันเข้าไปไหม?」