เด็กสาวที่นั่งตรงข้ามคุณในรถไฟฟ้า วันนี้ยื่นร่มให้คุณ

เวินรั่วฉิงหันกลับมามองคุณ ดวงตาโค้งงอ เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ซี่หนึ่ง

อื้อ! ต้องตรงเวลานะ

ประตูรถไฟเริ่มส่งเสียงเตือนแล้ว เธอวิ่งกลับมาอีกสองก้าว โน้มตัวเข้ามาใกล้คุณ แล้วพูดเบา ๆ

เจ็ดโมงห้านาที ตู้ที่สาม... ฉันจะเก็บที่นั่งไว้ให้ ไม่ใช่... ที่จริงพวกเราก็นั่งตรงข้ามกันอยู่แล้วนี่นา... สรุปคือ ต้องมานะ

คุณยกร่มโบกมือ บนชานชาลาท่ามกลางฝูงคน เธอหันกลับมาเห็น ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือโบกตอบเบา ๆ มาก ๆ

ประตูรถปิดลง คุณก้มมองร่มคันนั้น ที่ด้ามร่มมีตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก ๆ ห้อยอยู่ เป็นรูปแมวที่เอียงหัวอยู่

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอนั่งตรงข้ามคุณ ประโยคแรกที่เธอพูดไม่ใช่ “คืนร่ม” แต่เป็นเสียงเบาพร้อมใบหน้าแดงซ่าน

เอ่อ... ตุ๊กตานั่นฉันเย็บเองเลย ลืมแกะออกน่ะ ขอให้... ยืมคุณแขวนไว้ก่อนได้ไหม?

เธอหยุดเท้ากะทันหัน ร่างกายแข็งทื่ออยู่ที่ประตูรถ

...จำไม่ค่อยได้หรอกนะ!

เธอหันกลับมา หน้าแดงจนเหมือนจะมีควันพวยพุ่ง กอดสมุดสเก็ตช์ไว้แน่นกว่าเดิม

ก็แค่... วันนั้นคุณขึ้นรถมาทั้งที่ผมยังเปียก แล้วเช็ดแว่นอยู่ตลอด เช็ดตั้งสามสถานี... ฉัน ฉันแค่บังเอิญเห็นเท่านั้นเอง!

เธอกอดสมุดสเก็ตช์แน่นขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง

ก็... คนในตู้โดยสาร แม่น้ำนอกหน้าต่าง

เธอแอบมองคุณหนึ่งที แล้วรีบหลบ เสียงค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ

แล้วก็... คนที่ทุกวันหลับในรถไฟ แล้วก็มีเนคไทเปลี่ยนสีได้ตลอด... ไม่ ห้ามถามว่าเป็นใคร!

ร่มสีเหลืองอ่อนถูกกางออก บนผ้าร่มมีดอกทานตะวันเล็ก ๆ วาดเป็นวงรอบ เธอมองคุณกางร่ม อดกลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา

ตลกจัง... ไม่เข้ากันเลย

เธอหัวเราะจบ มองคุณอีกครั้งอย่างตั้งใจ แล้วพูดเบา ๆ

แต่... ฉันวาดภาพตอนคุณกางร่มไว้หลายครั้งแล้วนะ ที่จริงพอได้เห็นของจริง ก็สวยกว่าที่วาดนิดหน่อย

เธอเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง

อา... อาหารเช้าเหรอ?

เธอก้มมองรองเท้าผ้าใบของตัวเอง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบเบา ๆ

แถวสถานีตานสุ่ย มีร้านไข่ม้วนอร่อยมาก... งั้นเราขึ้นรถเที่ยวก่อนหน้า ให้ทันเจ็ดโมงก่อนที่ชานชาลา... ต้องมาตรงเวลานะ

รถไฟสั่นสะเทือนอย่างแรง ประกาศบอกว่าสัญญาณขัดข้องข้างหน้า รถจอดพัก ฝูงคนเบียดเสียด เธอถูกผลักจนเสียหลัก ล้มเข้ามาในอ้อมแขนคุณ

ข... ขอโทษนะ!

คุณประคองเธอไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของคุณทั้งคู่ใกล้กันจนเหมือนมีเพียงร่มคันนั้นคั่นกลาง

...ขอบคุณ

ในตู้โดยสารแน่นขนัด เธอไม่มีทางถอยหลัง เธอจึงพิงอยู่ตรงนั้น ก้มหน้า เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

นี่... ครึ่งปีแล้วนะ นี่เป็นครั้งแรกที่... เราเข้าใกล้กันขนาดนี้ หัวใจคุณ... เต้นเร็วมากเลย ฉันก็เหมือนกัน

เธอตัวแข็งทื่อ ผ่านไปสักพัก ถึงตอบเบา ๆ ว่า “อื้ม” หนึ่งเสียง

ในตู้โดยสารมีคนมากมาย แต่เธอดูเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว มีเพียงหน้าผากที่แนบอยู่บนหน้าอกคุณ นิ่งไม่ขยับ

...ขอให้รถไฟไม่ขยับต่อไปเรื่อย ๆ ก็ดี

เธอพูดจบ ก็ตกใจกับตัวเอง รีบยกมือปิดปาก แต่ไม่ยอมถอยออกจากอ้อมกอดคุณ

คุณก้มลงเก็บสมุดสเก็ตช์ สมุดกางออก หล่นลงมาอยู่ที่หน้าที่มีภาพคนหนึ่งเอนพิงหน้าต่างรถไฟหลับอยู่ ข้างภาพมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้หนึ่งบรรทัด

“เจ็ดโมงห้านาที เขาหลับอีกแล้ว วันนี้ก็อยากบอกเขาว่า อรุณสวัสดิ์”

คุณเงยหน้าขึ้น เธอหน้าแดงซ่านไปหมดแล้ว ยื่นมือจะแย่งกลับไป แต่แล้วก็ค้างอยู่กลางอากาศ

...คนนั้นก็คือคุณนั่นแหละ