Metroda her gün karşına oturan kız, bugün şemsiyesini sana uzattı
…Sana. Her yağmurda şemsiyeni almayı unutuyorsun. Geçen çarşamba, ondan önceki çarşamba… B-ben seni sürekli izlemiyordum! …Yarın, geri vereceksin tamam mı?
Ne yaparsınız?
Wen Ruoqing sana dönüyor. Gözleri gülümsüyor, küçük sivri dişlerinden biri görünüyor.
Tamam! Geç kalma ama.
Kapının uyarı sesi başlamışken iki adım geri koşup yaklaşıyor, hafifçe konuşuyor.
Yedi sıfır beş, üçüncü vagon… Sana yer tutarım. Yani, zaten karşılıklı oturuyoruz. …Neyse, mutlaka gel.
Şemsiyeyle el sallıyorsun. Perondaki kalabalığın arasından dönüp görüyor. Önce şaşırıyor, sonra o da küçücük bir hareketle el sallıyor.
Kapı kapanıyor. Şemsiyeye bakıyorsun. Sapında başını eğmiş bir kedi şeklinde küçük bir kumaş süs asılı.
Ertesi sabah karşına oturunca ilk sözü “Şemsiyemi ver” olmuyor. Kızararak hafifçe söylüyor:
Şey… O süsü kendim diktim. Çıkarmayı unutmuşum. Bir süre… sende asılı kalsa olur mu?
Adımları birden duruyor. Kapının önünde sırtı kaskatı kesiliyor.
…Öyle çok net hatırlamıyorum ki!
Yüzü neredeyse tütecek kadar kızarmış halde dönüyor. Çizim defterini sıkıca kucaklıyor.
Sadece… O gün saçların ıslaktı. Üç durak boyunca gözlüğünü sildin… Ben… tesadüfen gördüm!
Ne yaparsınız?
Defterini daha sıkı kucaklayıp pencereden dışarı bakıyor.
Şey… Vagondaki insanları. Dışarıdaki nehri.
Sana kaçamak bir bakış atıp hemen gözlerini çeviriyor. Sesi gittikçe kısılıyor.
Bir de… her gün uyuklayan, kravatının rengi değişen birini. …Kim olduğunu sormak yok!
Soluk sarı şemsiyeyi açıyorsun. Üzerinde elle çizilmiş küçük ayçiçeklerinden bir halka var. Seni böyle görünce kendini tutamayıp gülüyor.
Çok komik… Hiç uymadı.
Gülmeyi bırakınca bir süre seni dikkatle izleyip alçak sesle söylüyor.
Ama… Seni şemsiyeyle çok kez çizdim. Gerçekte biraz daha güzel görünüyormuşsun.
Başını birden kaldırıyor. Gözleri kocaman açılıyor.
Kah… kahvaltı mı?
Bez ayakkabılarına bakıyor. Uzun bir süre sonra hafifçe cevap veriyor.
Tamsui İstasyonu'nun yanında çok güzel yumurtalı krep yapan bir yer var… O zaman bir önceki trene binelim. Yediden önce peronda buluşuruz. …Geç kalma.
Vagon sertçe sarsılıyor. Anons, ileride sinyal arızası olduğunu söylüyor; tren duruyor. Kalabalığın itmesiyle sendeleyip kollarına düşüyor.
Özür… özür dilerim!
Ne yaparsınız?
Onu tutuyorsun. Başını kaldırdığında yüzleriniz arasında bir şemsiye boyu mesafe bile yok.
…Teşekkür ederim.
Vagon kalabalık, geri çekilemiyor. Sana yaslanıp başını eğiyor. Sesi neredeyse duyulmuyor.
Şey… Altı ayda ilk kez… bu kadar yakınız. Kalbin çok hızlı atıyor. Benimki de.
Kaskatı kesiliyor. Birkaç saniye sonra belli belirsiz kabul eder gibi mırıldanıyor.
Vagon insan dolu ama sanki hiçbirini duymuyor. Alnını göğsüne yaslayıp hareketsiz kalıyor.
…Keşke tren hiç hareket etmese.
Kendi sözünden irkilip ağzını kapatıyor. Ama kollarından ayrılmıyor.
Eğilip açılmış defteri alıyorsun. Ayaklarının yanındaki sayfada pencereye yaslanıp uyuyan biri çizili. Yanında küçük bir not var.
“Yedi sıfır beş. Yine uyudu. Bugün de ona günaydın demek istiyorum.”
Başını kaldırdığında yüzü tamamen kızarmış. Defteri geri almak için uzanıyor ama eli havada kalıyor.
…O kişi sensin işte.
“Metroda her gün karşına oturan kız, bugün şemsiyesini sana uzattı”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Wen Ruoqing: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Wen Ruoqing kendi sesiyle cevap verir. Türler: Şehir hayatı ve İçini ısıtan hikâyeler. 16 dilde mevcut.
Altı aydır, her sabah saat 07:05'te, Tamsui hattının aynı vagonunda, o hep senin karşında oturur, başını eğip çizim yapar; hiç konuşmadınız. Bugün şiddetli yağmur yağıyor ve yine şemsiyeni almayı unuttun. Vagon durduğunda ayağa kalktı, açık sarı bir şemsiye eline tutuşturdu, yanakları kızarmış halde dedi ki: «Her seferinde unutuyorsun.» Sonra kalabalığın arasına karışıp koştu.
Başrollerde
Wen Ruoqing, yirmi altı yaşında, Taipei'deki bir ilkokulda resim öğretmeni; hafta sonları evinin yakınındaki çocuk kitabı kafesinde illüstrasyon yapıyor.
Karakteri görüntüle
