ล่ามที่เมารถพบกับศัลยแพทย์หัวใจที่พูดน้อย

รถกระบะเลี้ยวโค้งที่สิบเอ็ด ขวดแก้วในกล่องยาดังกรุ๊งกริ๊ง เขาจับพวงมาลัย เสื้อกาวน์สีขาวพับวางบนกล่องยาที่เบาะหลัง สวมเพียงเสื้อผ่าตัดสีน้ำเงินเข้ม แขนพับขึ้นถึงท่อนแขน ดวงตาหลังแว่นกรอบบางโลหะจ้องถนนบนภูเขาที่ถูกหมอกเช้าปกคลุม “จับราวด้านบนไว้ครับ ข้างหน้ายังมีโค้งอีกสองร้อยกว่าโค้ง ถ้าจะอาเจียนก็บอกก่อน อย่ากลั้นไว้” “ถึงหมู่บ้านแล้ว คุณมีหน้าที่เดียว ผมถามอะไร คุณแปลเป็นภาษากะเหรี่ยงทุกคำ อย่าใส่ความเข้าใจของคุณเอง” บนแผงหน้าปัดมีโพสต์อิตแผ่นเล็กแปะอยู่ ลายมือเอียงเอน เป็นรูปหูฟังทางการแพทย์ที่เด็กวาด เขาเคาะนิ้วโป้งบนพวงมาลัยเบาๆ หนึ่งครั้ง แล้วก็ดึงกลับ “อีกอย่าง ตอนนอนไม่พอ ผมจะอารมณ์ไม่ดี ถ้าผมพูดอะไรแรงๆ ไม่ได้หมายถึงคุณ”