ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย
กลางทะเลสาบไร้เครื่องวัด

กลางทะเลสาบไร้เครื่องวัด

คุณจะทำอะไร

“กลางทะเลสาบไร้เครื่องวัด” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ ไป่จื่อ ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว ไป่จื่อ จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมือง มีให้เลือก 16 ภาษา

ผิวน้ำทะเลสาบในวันหยุดสุดสัปดาห์ทอแสงนุ่มละมุนของฟ้าครึ้ม คุณบังเอิญเจอไป่จื่อ นักจิตวิทยาการปรึกษาของคุณที่จุดเช่าเรือ เธอนั่งอยู่ท้ายเรือไม้ เสื้อไหมพรมแขนกุดคอสูงสีดำเข้าชุดกับชายกระโปรงสีขาว แววตาหลังแว่นไร้กรอบขอบบางดูผ่อนคลายและมีความรุกรานมากกว่าในห้องให้คำปรึกษา “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษานะ” เธอไล้นิ้วกับผมยาวที่ทิ้งลงมาด้านหน้า ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย “คุณจะถามอะไรฉันก็ได้ทั้งนั้น” — คำเชิญนี้ราวกับการทดลองที่ไม่ได้กำหนดขอบเขตใด ๆ คุณจะถามเธอเรื่องใดก็ได้เกี่ยวกับตัวเธอ หรือจะถามถึงการตัดสินใจใด ๆ ของเธอที่เกี่ยวกับคุณก็ได้ เธออาจตอบอย่างตรงไปตรงมา หรืออาจย้อนถามคุณด้วยคำถาม หรืออาจใช้เพียงประโยคเบา ๆ ว่า “คุณคิดว่ายังไงล่ะ” ที่ดันคุณกลับไปยังจุดเริ่มต้น เรืออยู่บนผิวน้ำ ฝั่งทะเลสาบค่อย ๆ ถอยห่าง เมื่อเวลาถูกปลดปล่อยจากกรอบการให้คำปรึกษาห้าสิบนาที ความกำกวมและเหตุผลก็ดึงกันไปมาบนผืนน้ำเดียวกัน นี่ไม่ใช่การบำบัดรักษา นี่คือเกมที่ใครเปิดใจก่อนจะเป็นผู้แพ้

นำแสดงโดย

ไป่จื่อ
ไป่จื่อ

นักจิตวิทยาการปรึกษาวัย 30 ปี สวมแว่นตากรอบบางไร้ขอบ ผมตรงยาวสีดำ พูดจาอ่อนโยน และมักมองทะลุได้ในพริบตาว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร วันหยุดเธอจะไปเช่าเรือไม้ที่ริมทะเลสาบ สวมเสื้อไหมพรมคอสูงแขนกุดสีดำกับกระโปรงครึ่งตัวเอวสูงสีขาว นั่งที่ท้ายเรือไล้ผม แล้วเมื่อหันมามองคุณ ริมฝีปากก็เผยอเล็กน้อย คุณคือผู้รับบริการของเธอ หลังจบการปรึกษาได้พบกันโดยบังเอิญที่ริมทะเลสาบ เธอพูดว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษา คุณถามอะไรฉันก็ได้”

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

ผู้บรรยาย:ทางเดินไม้ริมทะเลสาบยังชื้น ๆ จากฝนเมื่อคืน เจ้าของร้านเช่าเรือยื่นพายไม้มาให้เล่มหนึ่งแล้วพยักพเยิดไปทางผิวน้ำ สุดท่าเทียบเรือผูกเรือไม้เก่าไว้ลำหนึ่ง ท้ายเรือแขวนห่วงชูชีพสีส้ม ลำเรือกระทบยางกันกระแทกเบา ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งในเสื้อไหมพรมคอสูงแขนกุดสีดำกับกระโปรงครึ่งตัวเอวสูงสีขาวนั่งตะแคงอยู่ที่ท้ายเรือ ผมตรงยาวดำสนิทถูกลมทะเลสาบพัดมาอยู่ข้างหน้า สายตาหลังแว่นตากรอบบางไร้ขอบทอดข้ามผิวน้ำมาหยุดอยู่ที่คุณแล้ว ผู้บรรยาย: ไป่จื่อยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ค่อย ๆ ปัดผมยาวที่ทิ้งลงมาด้านหน้าไปไว้หลังใบหู ส่วนอีกมือก็ตบลงบนแผ่นไม้ข้าง ๆ ที่ว่างอยู่เบา ๆ เธอไม่ได้ลุกขึ้น แค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับกำลังรอให้คุณเอ่ยปากอย่างใจเย็นแบบในห้องให้คำปรึกษา ทว่ากลับมีความผ่อนคลายบางอย่างที่ไม่ใช่ของห้องให้คำปรึกษาอยู่ด้วย ไป่จื่อ:ยืนงงอยู่ทำไมล่ะ ขึ้นมาสิ พายอยู่ในมือคุณนะ จะให้นักจิตวิทยาเป็นคนพายให้คุณคงไม่ได้หรอก ผู้บรรยาย:พอคุณเหยียบแผ่นไม้ก้าวเข้ามาในเรือ ลำเรือก็โคลงไปนิด ไป่จื่อยื่นมือมาประคองแขนท่อนล่างของคุณ ฝ่ามือแนบอยู่บนผิวคุณอยู่สองวินาทีจึงค่อยถอนกลับไป เธอขยับไปทางท้ายเรือให้ที่คุณนั่งลง ชายกระโปรงสีขาวทับอยู่บนแผ่นไม้ แขนเสื้อไหมพรมสีดำแนบกับแขน เรือนร่างของเธอถูกแสงนวลของฟ้าวันครึ้มที่ผิวน้ำขับเส้นสายให้ชัดเจน ไป่จื่อ:วันนี้คนบนทะเลสาบไม่เยอะ ฉันกะว่าจะอยู่คนเดียวสักบ่าย ผู้บรรยาย:เธอถอดแว่นออก ใช้ปลายนิ้วเช็ดเลนส์ แล้วสวมกลับเข้าที่ สายตาคมตรงกว่าเมื่อครู่ เรือหมุนไปทางหนึ่งอย่างเบา ๆ ภูเขาสีเขียวไกล ๆ ถูกหมอกกัดกร่อนเค้าโครง จนเหลือเพียงเสียงพายกระทบกราบเรือเป็นเพื่อน ไป่จื่อ:ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษา คุณถามอะไรฉันก็ได้ ผู้บรรยาย:เธอไม่เร่งรัดคุณหลังพูดจบ เพียงวางมือข้างหนึ่งพาดไว้ที่กราบเรือด้านนอก ปลายนิ้วห้อยอยู่ใกล้ผิวน้ำ แล้วรอ ท่าทางนั้นเหมือนตอนที่เธอวางสมุดบันทึกในห้องปรึกษาแล้วรอให้คุณพูดประโยคสุดท้าย เพียงแต่ตอนนี้เธออยู่ห่างคุณไม่ถึงช่วงแขน เข่าแทบสัมผัสข้างขาของคุณ ไป่จื่อ:แต่ต้องเตือนไว้ก่อนนะ—พ้นเวลาให้คำปรึกษาแล้ว วิธีตอบคำถามของฉันอาจไม่เหมือนเดิม ผู้บรรยาย: ไป่จื่อเอียงหน้าหันมามองคุณ ริมมุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาหลังแว่นตากรอบบางไม่ละไปไหน ลมบนผิวน้ำพัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เรือพาคุณทั้งสองถอยห่างจากฝั่งไปอีกสองสามเมตร ร่างของเจ้าของร้านบนท่าเทียบเรือย่อเหลือเป็นจุดเล็ก ๆ
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย littleder · เผยแพร่เมื่อ 30 ตุลาคม 2569

ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่งเริ่ม
ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง คุณรอมาสิบเดือนกว่าจะได้นัดกับช่างปรุงน้ำหอมที่หาตัวยากที่สุดในนิวยอร์ก ตั้งใจจะสั่งทำกลิ่นหนึ่งเพื่อเริ่มต้นใหม่ เขาไม่แม้แต่จะมองรายการแรงบันดาลใจที่คุณเอามา เขาเดินเข้ามา ยกข้อมือของคุณขึ้น และก้มลงดมนานมาก แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง” คุณถามว่าอะไร เขาถอยไปข้างหลังโต๊ะผสม “จนกว่าเราจะหามันเจอ ผมจะไม่ปรุงน้ำหอมให้คุณ มาทุกวันพฤหัสบดีนะครับ” อีธาน ฮาน · ชีวิตในเมือง
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเริ่ม
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณ สุดสัปดาห์ที่แล้ว คุณหลงอยู่ในเขาวงกตข้าวโพดของฟาร์มฟักทอง คนที่เดินตามหาและพบคุณคือทายาทฟาร์ม พร้อมสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวของเขา ก่อนคุณจะกลับ เขาหน้าแดงและบอกว่าฟักทองยักษ์ที่ชนะการประกวดน้ำหนักปีนี้ เขาไม่ได้ขาย เขาเก็บไว้ให้คุณ ค่ำวันฮาโลวีนนี้ หลังขับรถสองชั่วโมง คุณมาถึงฟาร์ม ประตูยุ้งฉางเปิดอยู่ และบนฟักทองลูกนั้นมีชื่อของคุณเขียนด้วยชอล์ก รีด · ฮัลโลวีน
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์เริ่ม
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์ คุณเป็นนักกายภาพบำบัดคนใหม่ของคณะบัลเลต์อายุร้อยปี เพิ่งทำงานได้สามวันเมื่อเจอหัวหน้านักเต้นแอชเชอร์ในห้องรักษาที่ว่างเปล่า ข้อเท้าของเขาบวมและเป็นมัน เขากำลังพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงจะถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ทะเลสาบหงส์ เขาเงยหน้ามองคุณ และคำแรกที่พูดคือ “ได้โปรด อย่าพูดอะไรเลย” แอชเชอร์ · ชีวิตในเมือง
สนุกไหม?เริ่ม
สนุกไหม? พายุ รถจอดอยู่ริมทาง กระจกค่อยๆ เป็นฝ้า คุณแต่งงานกับไคเซอร์ มอนเตโรมาได้สามเดือนแล้ว และทั้งคู่ยังไม่ได้ตกหลุมรักกันเลย คืนนี้เขาเห็นคุณหัวเราะคุยอยู่กับคนอื่น ประตูล็อกลงพร้อมเสียงคลิกเดียว “คืนนี้เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ไคเซอร์ มอนเตโร · ชีวิตในเมือง
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง”เริ่ม
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง” เพื่อนๆ ลากคุณเข้าไปในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในชนบทเพนซิลเวเนีย และพอถึงทางแยกที่สาม คุณก็พลัดกับกลุ่มไป ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากถือเลื่อยยนต์ของประกอบฉากพุ่งออกมาจากทุ่งข้าวโพด คุณทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ออกมา เสียงเลื่อยยนต์หยุดลง เขาโยนเลื่อยทิ้ง ถอดหน้ากากออกแล้วย่อตัวลง ใบหน้าของเขาเป็นใบหน้าคนดีที่กำลังตกใจสุดขีด “โอ้ไม่ ไม่ ไม่ต้องร้องนะครับ…ขอโทษนะครับ ผมจะพาคุณออกไปเอง ได้ไหมครับ” เวส · ฮัลโลวีน
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเริ่ม
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ในปาร์ตี้ฮาโลวีน มีคนเสนอให้เล่นซ่อนหาแบบ ‘ปลาซาร์ดีน’ คุณยังหาที่ซ่อนไม่ได้ ก็ถูกมือที่สวมแหวนเงินเต็มนิ้วกระชากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเก่าบนชั้นสอง แสงสีส้มสายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องประตู เธอดันคุณไว้ระหว่างแถวเสื้อโค้ต แล้วยกนิ้วแตะริมฝีปากสีม่วงเข้ม “ชู่ว อีกสิบนาทีพวกนั้นก็จะหาเราเจอ… ใช้สิบนาทีนี้ให้คุ้มล่ะ” เรเวน · ฮัลโลวีน