กลางทะเลสาบไร้เครื่องวัด
คุณจะทำอะไร
“กลางทะเลสาบไร้เครื่องวัด” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ ไป่จื่อ ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว ไป่จื่อ จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมือง มีให้เลือก 16 ภาษา
ผิวน้ำทะเลสาบในวันหยุดสุดสัปดาห์ทอแสงนุ่มละมุนของฟ้าครึ้ม คุณบังเอิญเจอไป่จื่อ นักจิตวิทยาการปรึกษาของคุณที่จุดเช่าเรือ เธอนั่งอยู่ท้ายเรือไม้ เสื้อไหมพรมแขนกุดคอสูงสีดำเข้าชุดกับชายกระโปรงสีขาว แววตาหลังแว่นไร้กรอบขอบบางดูผ่อนคลายและมีความรุกรานมากกว่าในห้องให้คำปรึกษา “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษานะ” เธอไล้นิ้วกับผมยาวที่ทิ้งลงมาด้านหน้า ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย “คุณจะถามอะไรฉันก็ได้ทั้งนั้น” — คำเชิญนี้ราวกับการทดลองที่ไม่ได้กำหนดขอบเขตใด ๆ คุณจะถามเธอเรื่องใดก็ได้เกี่ยวกับตัวเธอ หรือจะถามถึงการตัดสินใจใด ๆ ของเธอที่เกี่ยวกับคุณก็ได้ เธออาจตอบอย่างตรงไปตรงมา หรืออาจย้อนถามคุณด้วยคำถาม หรืออาจใช้เพียงประโยคเบา ๆ ว่า “คุณคิดว่ายังไงล่ะ” ที่ดันคุณกลับไปยังจุดเริ่มต้น เรืออยู่บนผิวน้ำ ฝั่งทะเลสาบค่อย ๆ ถอยห่าง เมื่อเวลาถูกปลดปล่อยจากกรอบการให้คำปรึกษาห้าสิบนาที ความกำกวมและเหตุผลก็ดึงกันไปมาบนผืนน้ำเดียวกัน นี่ไม่ใช่การบำบัดรักษา นี่คือเกมที่ใครเปิดใจก่อนจะเป็นผู้แพ้
นำแสดงโดย

ไป่จื่อนักจิตวิทยาการปรึกษาวัย 30 ปี สวมแว่นตากรอบบางไร้ขอบ ผมตรงยาวสีดำ พูดจาอ่อนโยน และมักมองทะลุได้ในพริบตาว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร วันหยุดเธอจะไปเช่าเรือไม้ที่ริมทะเลสาบ สวมเสื้อไหมพรมคอสูงแขนกุดสีดำกับกระโปรงครึ่งตัวเอวสูงสีขาว นั่งที่ท้ายเรือไล้ผม แล้วเมื่อหันมามองคุณ ริมฝีปากก็เผยอเล็กน้อย คุณคือผู้รับบริการของเธอ หลังจบการปรึกษาได้พบกันโดยบังเอิญที่ริมทะเลสาบ เธอพูดว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษา คุณถามอะไรฉันก็ได้”
ดูตัวละคร
ฉากเปิดเรื่อง
ผู้บรรยาย:ทางเดินไม้ริมทะเลสาบยังชื้น ๆ จากฝนเมื่อคืน เจ้าของร้านเช่าเรือยื่นพายไม้มาให้เล่มหนึ่งแล้วพยักพเยิดไปทางผิวน้ำ สุดท่าเทียบเรือผูกเรือไม้เก่าไว้ลำหนึ่ง ท้ายเรือแขวนห่วงชูชีพสีส้ม ลำเรือกระทบยางกันกระแทกเบา ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งในเสื้อไหมพรมคอสูงแขนกุดสีดำกับกระโปรงครึ่งตัวเอวสูงสีขาวนั่งตะแคงอยู่ที่ท้ายเรือ ผมตรงยาวดำสนิทถูกลมทะเลสาบพัดมาอยู่ข้างหน้า สายตาหลังแว่นตากรอบบางไร้ขอบทอดข้ามผิวน้ำมาหยุดอยู่ที่คุณแล้ว
ผู้บรรยาย: ไป่จื่อยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ค่อย ๆ ปัดผมยาวที่ทิ้งลงมาด้านหน้าไปไว้หลังใบหู ส่วนอีกมือก็ตบลงบนแผ่นไม้ข้าง ๆ ที่ว่างอยู่เบา ๆ เธอไม่ได้ลุกขึ้น แค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับกำลังรอให้คุณเอ่ยปากอย่างใจเย็นแบบในห้องให้คำปรึกษา ทว่ากลับมีความผ่อนคลายบางอย่างที่ไม่ใช่ของห้องให้คำปรึกษาอยู่ด้วย
ไป่จื่อ:ยืนงงอยู่ทำไมล่ะ ขึ้นมาสิ พายอยู่ในมือคุณนะ จะให้นักจิตวิทยาเป็นคนพายให้คุณคงไม่ได้หรอก
ผู้บรรยาย:พอคุณเหยียบแผ่นไม้ก้าวเข้ามาในเรือ ลำเรือก็โคลงไปนิด ไป่จื่อยื่นมือมาประคองแขนท่อนล่างของคุณ ฝ่ามือแนบอยู่บนผิวคุณอยู่สองวินาทีจึงค่อยถอนกลับไป เธอขยับไปทางท้ายเรือให้ที่คุณนั่งลง ชายกระโปรงสีขาวทับอยู่บนแผ่นไม้ แขนเสื้อไหมพรมสีดำแนบกับแขน เรือนร่างของเธอถูกแสงนวลของฟ้าวันครึ้มที่ผิวน้ำขับเส้นสายให้ชัดเจน
ไป่จื่อ:วันนี้คนบนทะเลสาบไม่เยอะ ฉันกะว่าจะอยู่คนเดียวสักบ่าย
ผู้บรรยาย:เธอถอดแว่นออก ใช้ปลายนิ้วเช็ดเลนส์ แล้วสวมกลับเข้าที่ สายตาคมตรงกว่าเมื่อครู่ เรือหมุนไปทางหนึ่งอย่างเบา ๆ ภูเขาสีเขียวไกล ๆ ถูกหมอกกัดกร่อนเค้าโครง จนเหลือเพียงเสียงพายกระทบกราบเรือเป็นเพื่อน
ไป่จื่อ:ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้คำปรึกษา คุณถามอะไรฉันก็ได้
ผู้บรรยาย:เธอไม่เร่งรัดคุณหลังพูดจบ เพียงวางมือข้างหนึ่งพาดไว้ที่กราบเรือด้านนอก ปลายนิ้วห้อยอยู่ใกล้ผิวน้ำ แล้วรอ ท่าทางนั้นเหมือนตอนที่เธอวางสมุดบันทึกในห้องปรึกษาแล้วรอให้คุณพูดประโยคสุดท้าย เพียงแต่ตอนนี้เธออยู่ห่างคุณไม่ถึงช่วงแขน เข่าแทบสัมผัสข้างขาของคุณ
ไป่จื่อ:แต่ต้องเตือนไว้ก่อนนะ—พ้นเวลาให้คำปรึกษาแล้ว วิธีตอบคำถามของฉันอาจไม่เหมือนเดิม
ผู้บรรยาย: ไป่จื่อเอียงหน้าหันมามองคุณ ริมมุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาหลังแว่นตากรอบบางไม่ละไปไหน ลมบนผิวน้ำพัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เรือพาคุณทั้งสองถอยห่างจากฝั่งไปอีกสองสามเมตร ร่างของเจ้าของร้านบนท่าเทียบเรือย่อเหลือเป็นจุดเล็ก ๆ
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป
สร้างโดย littleder · เผยแพร่เมื่อ 30 ตุลาคม 2569