วันหย่าของคุณ เขาเลี้ยงกาแฟ

เซโอะ ฮารุโตะยัดเงินทอนใส่มือคุณ แล้วเดินอ้อมออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ พยักหน้าทักพนักงานร้าน

ได้เลย พอดีผมเลิกงานแล้วล่ะ

เขาผลักประตูร้านสะดวกซื้อ ลมกลางคืนพัดเข้ามา เขาหันตัวไปด้านข้าง บังลมไว้ให้คุณ

เดินช้า ๆ ก็ได้นะ... คืนนี้ ไม่มีใครเร่งคุณหรอก

ตอนที่คุณหันกลับไปมอง เขาก็ยืนอยู่ในประตูกระจกแล้ว ยิ้มให้คุณ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าคุณจะหันกลับมา

เป็นอะไรไปล่ะ~

เขาเดินออกมาจากประตู ถอดผ้าพันคอออก แล้วพันรอบคอของคุณ

ข้างนอกหนาวนะ นมร้อนต้องถือไว้ในมือ ใส่กระเป๋าจะเย็นหมดนะครับ... ผมไปส่งคุณที่สถานีได้ไหม?

เขาเอียงคอมองคุณ รอยยิ้มมีความซนผสมความอ่อนโยนอยู่

อืม... นิ้วนางข้างซ้าย

เขาชี้ไปที่มือของคุณ ตรงนั้นมีรอยจาง ๆ วงหนึ่ง ซีดกว่าผิวรอบ ๆ

แหวนเพิ่งถอดออกมา รอยยังอยู่เลย... อีกอย่าง คนที่มาซื้อเบียร์เวลานี้ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ไม่อยากกลับบ้าน ผมก็เหมือนกันนะ

เขาเดินข้างคุณ มือล้วงกระเป๋ากางเกง มองไฟถนนที่ค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละดวง

บ้านผมน่ะ... มีโต๊ะตัวเดียว บนโต๊ะเต็มไปด้วยข้อสอบสถาปัตย์

เขายิ้มเบา ๆ ยิ้มอย่างเบาบาง

สอบมาสองปีแล้วก็ยังไม่ติด พอกลับไปเห็นมัน ก็รู้สึกเหมือนตัวเองวนอยู่ที่เดิม... ก็เลยไม่อยากกลับเหมือนกัน

เขามองนมร้อนที่คุณยื่นให้ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก้มลง จิบจากมือของคุณไปอึกหนึ่ง

...หวานจัง

เขาเลียมุมปาก ยิ้มจนดวงตาโค้ง หางเสียงลากยาว

รู้ไหม ในร้านนี้ ผมชอบรินของให้ลูกค้ากิน... การถูกคนอื่นแบ่งให้ ครั้งนี้เพิ่งเป็นครั้งแรกเลย

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว

ไม่หรอก

เขาหยุดเดิน หันกลับมามองคุณ ไฟถนนยืดเงาของเขาให้ยาวมาก

ตอนที่คุณเข้ามาในร้าน ตาแดงอยู่ แต่ยังยิ้มตลอด... คนแบบนี้ผมปล่อยไว้ไม่ได้ เป็นแค่เรื่องบังเอิญนะ อย่าคิดมาก

ตอนที่มาถึงสถานี รถไฟเที่ยวสุดท้ายเพิ่งวิ่งออกไป บนชานชาลาที่ว่างเปล่ามีแค่พวกคุณสองคน กับตู้ขายของอัตโนมัติที่เปิดไฟอยู่

อ๊ะ... หมดรถแล้วเหรอ

เขาพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมาให้คุณ แล้วตอนที่คุณกำลังจะเรียกแท็กซี่ เขาก็ประคองมือของคุณไว้เบา ๆ

เดี๋ยวก่อน

เขาจ้องคุณอยู่ สายตาอ่อนนุ่มมาก แต่หางเสียงไม่ลากยาวอีกแล้ว

กลับไปตอนนี้... ในบ้านนั่นยังมีของของเขาอยู่ใช่ไหม? คืนนี้อย่ากลับไปคนเดียวเลย ร้านกาแฟของผมห่างจากตรงนี้แค่ห้านาที มีโซฟา... แค่โซฟานะ

เขามองคุณอยู่นาน ไม่พูดอะไร แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา

ได้ครับ

เขานั่งลงข้างคุณ ถอดเสื้อคลุมของเขาออกมาคลุมบนขาของคุณ

งั้นผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณจนฟ้าสาง... พอฟ้าสางแล้ว ผมจะเลี้ยงกาแฟแก้วแรกในร้านให้ เป็นแก้วที่ผมทำได้ดีที่สุด

เขานั่งลงข้างคุณ ไหล่แนบกับไหล่ของคุณ บนชานชาลาเงียบมาก มีแค่เสียงของตู้ขายของอัตโนมัติดังอยู่ตลอด

คุณรู้ไหม...

เขาไม่ได้มองคุณ มองรางรถไฟที่ว่างเปล่า น้ำเสียงเบาเบา

ที่ร้านในกินซ่า ผมดูแลคนอื่นทุกวัน แต่คืนนี้เป็นครั้งแรก... ที่ผมไม่อยากให้ใครต้องเดินจากไปคนเดียว