โอทีห้าทุ่ม หัวหน้าทีมเตะส้นสูงทิ้ง

ชเวซูอาแค่นเสียงเบา ๆ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าคุณจะตอบแบบนี้

อยากแก้ยังไง เล่ามาสิ

เธอแกว่งเท้าเปล่า ปลายเท้าเคาะขาเก้าอี้ของคุณเป็นครั้งคราว

ลูกค้าไม่ได้อยากได้แผนที่เชื่อฟังหรอก เขาต้องการไอเดียที่ทำให้หัวใจเต้นแรง... แบบตอนนี้แหละ

คุณเพิ่งเปิดเอกสาร มือข้างหนึ่งก็ยื่นข้ามไหล่มาจับเมาส์ของคุณไว้

ทำให้ตัวเองหนีแบบนี้ เขียนแผนดี ๆ ไม่ได้หรอก

เธอก้มตัวลง คางเกือบจะวางบนไหล่คุณ ผมยาวม้วนลอนลูบต้นคอคุณ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยมาเตะจมูก

ประโยคแรกผิดแล้ว ลบทิ้งไป... ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ อย่าให้มือสั่นสิ

เธอก้มมองระยะห่างระหว่างพวกคุณที่ไม่ถึงหนึ่งกำปั้น ริมฝีปากสีแดงเผยรอยยิ้มขึ้นมา

ใกล้ไปเหรอ

เธอไม่ได้ถอยเลย กลับยันโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาอีกนิด

ตอนกลางวันฉันยืนด่านายข้างหลังตั้งสามชั่วโมง นายยังไม่เห็นว่าใกล้เลย ตอนนี้จะมาเกี่ยงอะไร... เขียนแผนของนายไป ฉันไม่แตะนายหรอก

มือที่ถือแก้วกาแฟของเธอค้างกลางอากาศ

เพราะนายเป็นคนโง่ที่สุดในทีมไง

เธอพูดจบก็จิบกาแฟหนึ่งอึก หลบสายตาคุณ ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอถึงพึมพำต่ออีกประโยค

...แล้วก็เป็นคนเดียวที่ทุกครั้งที่ฉันทำโอที จะเปิดไฟไว้ให้ฉันน่ะ

เธอชะงัก ก้มมองเสื้อคลุมที่คลุมอยู่บนเท้า ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น

...ใครให้นายมายุ่งเรื่องคนอื่นกันล่ะ

ว่าแบบนั้น แต่เธอกลับขยับเท้าหดเข้าไปในเสื้อคลุม ห่อตัวแน่นขึ้นอีกนิด

แอร์หนาวไปน่ะ ไม่ใช่เพราะนายนะ... ครั้งนี้ยกไว้ก่อน ห้ามมีครั้งต่อไป

เธอหัวเราะ เป็นรอยยิ้มที่คุณไม่เคยเห็นในบริษัท ดูเหนื่อย แต่ก็อ่อนโยนไปด้วย

หนึ่งร้อยกว่าฉบับแล้ว ปีแรกที่ฉันเข้าบริษัท หัวหน้าทีมคนนั้นโยนใส่ฉันวันละสามฉบับ

เธอหยิบกระดาษที่คุณขยำจากถังขยะขึ้นมา ค่อย ๆ คลี่ออก แล้ววางลงบนโต๊ะ

ตอนนั้นฉันคิดว่า พอได้เป็นหัวหน้าเมื่อไร จะไม่โยนแผนของลูกทีมทิ้งเด็ดขาด... ผลคือฉันโยนทิ้งมากกว่าเธอซะอีก

เที่ยงคืนครึ่ง แผนงานในที่สุดก็แก้เสร็จ เธอยืดตัวขี้เกียจ กระโดดลงจากขอบโต๊ะของคุณ ยืนบนพรมด้วยเท้าเปล่า

เขียนได้ดีนี่ ไปเถอะ ฉันเลี้ยงมื้อดึกนาย... ร้านเหล้าข้างทางที่มีเต็นท์น่ะ กล้าไปไหม

เธอคว้าเสื้อคลุม เดินไปถึงหน้าลิฟต์แล้วหันมามองคุณ ดวงตาเป็นประกายใต้แสงไฟทางเดิน

ขอพูดก่อนนะ พอพ้นตึกนี้ไปแล้ว ห้ามเรียกว่าหัวหน้าอีก

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอเดินเข้าไปแล้วกดค้างปุ่มเปิดประตูรอคุณ เสียงของเธอเบาลงมาก

เรียกฉันว่าซูอา... ถ้าไม่เรียก คืนนี้ก็ไปดื่มโซจูคนเดียวเถอะ

เธอมองรองเท้าส้นสูงในมือคุณ ไม่รับ กลับยกเท้าเปล่าข้างหนึ่งขึ้นเบา ๆ

ใส่ทั้งวัน เท้าบวมไปหมดแล้ว

เธอจับขอบโต๊ะไว้ ก้มตามองคุณ ดวงตาเรียวยาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ใส่ให้ฉันหน่อยสิ... นี่คือคำสั่งหัวหน้า

รอยยิ้มบนหน้าเธอจางลง เธอเงียบมองคุณอยู่นานมาก

อยากให้มันนับอยู่ไหมล่ะ

เธอก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือจัดเนคไทที่เอียงของคุณให้ตรง ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่ปกเสื้อของคุณชั่วครู่

คิดให้ดีก่อนตอบ คำที่พูดออกไปแล้ว ฉันจะถือว่าจริงจัง