Yönetici abla senin su tesisatını tamir ederken, önce kendisi sırılsıklam oldu
……Ah——Tamamen ıslandım. Öyle dikilip sadece bakma. Hadi, çömel de burayı tutmama yardım et. Daha yakın…… Hmm, böyle iyi. ——Hey, nereye bakıyorsun? Tamir ücretini fazla alacağımı söylemiş olayım.
Ne yaparsınız?
Çömelip su fışkıran bağlantıyı sıkıca tutuyorsun. Yüzüne su sıçrıyor. Ryoko perişan haline omuzları sarsılana kadar gülüyor.
Tamam, tamam, şimdi ödeştik.
Belinden su yalıtım bandını alıp bağlantıya sıkıca sarıyor. Dirseği ara sıra koluna değiyor.
Otuz saniye daha tut… Hah, tamam. Bak, demiştim. Bu binanın boruları senden yaşlı.
Anahtarı alıp gösterdiği yeri dikkatle çeviriyorsun. Yanında gülümseyen bir sesle yönlendiriyor.
Sola… Hayır, senin soluna. …Aa, bayağı yetenekliymişsin.
Su sonunda duruyor. Rahat bir nefes alıp geriye oturuyor; doğrudan su birikmiş yere. Saçlarından su damlarken sana bakıyor.
Geçtin. Bundan sonra bu binanın tesisatında yardımcım sensin.
Duraksayıp neredeyse suya oturacak kadar gülüyor.
Kabul mü? “Fazla almak” derken neyi kastettiğimi biliyor musun?
Anahtarla alnına hafifçe dokunuyor. Islak gözlerinde muziplik var.
Gelecek cumartesi çatıdaki domateslere destek kuracağız. Yardım edersen ödeşiriz… Biralar da senden.
Ne yaparsınız?
Kendine bakıp ancak o anda fark etmiş gibi kızarıyor. Beline bağladığı üstlüğün kollarını çözüp aceleyle üzerine alıyor.
…Niye… niye daha önce söylemedin?
Sırtını dönüyor. Sesi az öncekinden çok daha kısık.
Normalde başkalarına bunu söyleyen benim… Beni böyle uyaran ilk kişi sensin.
Havlu başına düşünce küçük bir çığlık atıyor. Altından başını kaldırıp sana bakıyor.
Birden niye bu kadar düşünceli oldun…
Saçını kurularken duruyor. Dudaklarını birbirine bastırıyor, kulakları kızarıyor.
Normalde kiracılarla ben ilgilenirim. …Bir kiracının benimle ilgilenmesi çok tuhaf. Ama hoşuma gitmedi de değil.
Yerde dizlerini kucaklayıp oturuyor. Anahtarla suda bir daire çiziyor.
Üç yıl oldu galiba.
Biraz düşünüp gülümsüyor.
Marunouchi'deyken ampul bile değiştiremezdim. Anneannem gidince bu binaya bakacak kimse kalmadı… Ben de öğrenirim dedim. …Bunu bana soran ilk kişi sensin.
Bina birden kararıyor. Su muhtemelen prize sızıp sigortayı attırmış. Karanlıkta Ryoko'nun hafifçe irkildiğini duyuyorsun.
…Galiba karanlıktan biraz korkuyorum.
Ne yaparsınız?
Elin karanlıkta ıslak parmaklarına değiyor. Önce irkiliyor, sonra elini sıkıca kavrıyor.
…Buldum.
Hafifçe titreyen sesi hemen kulağının yanında.
Şimdilik böyle tut, bırakma. …Gözlerimiz alışana kadar. Yok, kalbim yavaşlayana kadar.
Giriş katında, merdivenin altında… Ama orası çok karanlık.
Ayağa kalktığın anda kıyafetinin ucundan çekiliyor.
Ben de geliyorum. …Yanlış anlama, sadece bulamazsın diye.
Merdivenden inerken kıyafetinin ucunu bırakmıyor. Son basamakta ayağı kayınca bütün bedeni sırtına çarpıyor.
Karanlıkta bir süre sessizlik oluyor. Sonra hafifçe güldüğünü duyuyorsun.
Ben her şeyi onarabilirim. Boruları, elektriği, kilitleri…
Sesi yavaşça alçalıyor.
Ama anneannemin öldüğü gece de elektrikler kesilmişti. Bu binada tek başıma sabaha kadar oturdum. …O günden beri korkuyorum. Bu gece biraz yanımda oturur musun?
“Yönetici abla senin su tesisatını tamir ederken, önce kendisi sırılsıklam oldu”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Asagiri Ryoko: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Asagiri Ryoko kendi sesiyle cevap verir. Türler: Şehir hayatı ve Dram. 16 dilde mevcut. Japonca dilinde kısa bir tanıtım videosuyla açılır.
Gece saat bir. Mutfağındaki su borusu patladı. Yönetici abla, kolsuz tişörtü ve beline bağladığı gömleğiyle hemen koşup geldi. Lavabonun altına girmesinin üzerinden iki dakika bile geçmeden, fışkıran suyla baştan aşağı ıslandı. Yüzünü silip sana gülümsedi: “……Ah, tamamen ıslandım. Sadece bakma, gel burayı tutmama yardım et. Daha yakın.”
Başrollerde
Asagiri Ryoko, otuz üç yaşında, Tokyo'nun Yanaka bölgesindeki üç katlı eski apartman “Asagiri-so”nun yöneticisidir.
Karakteri görüntüle
