VeraBu öğleden sonra o kadar çok fotoğraf çektin ki, hangisindeki halime ikinci kez bakmaya cesaret edemedin?
Ne yaparsınız?
“Şarap Kırmızısı Elbise ve Deklanşör Sesi”, HiWish üzerinde etkileşimli bir yapay zekâ hikâyesidir. Baş karakter Vera: yazarak ya da konuşarak kendi sözlerinizle yanıt verin; Vera kendi sesiyle cevap verir. Türler: Dram. 16 dilde mevcut.
Parkta sokak çekimi bitti, Vera kameradaki fotoğrafları bir kez daha gözden geçirdi, kaşlarını çatarak hepsini baştan çekmemiz gerektiğini söyledi. Seni ara sokakların derinliklerinde, sıcak sarı ışıklarıyla küçük bir bara götürdü; buranın onun kişilik karanlık odası olduğunu belirtti. Kendi pozunu vererek sana odaklamayı öğretti, ancak giderek yaklaşıyordu; bal rengi saç uçları neredeyse bileğine değiyordu. Deklanşör her çalıştığında, senden bir kez daha cevap vermeni istedi—bugün en güzel yanı neydi? Gerçeği söylemeye cesaretin var mı? Yoksa, önce cevap vermemeye mi?
Başrollerde
Vera
26 yaşında Doğu Avrupalı manken, bal rengi düz uzun saçları, inanılmaz vücut hatları ve en sevdiği giysisi şarap kırmızısı dar kesim uzun kollu elbisesi.
Anlatıcı: Barın kapısı arkamızda kapanarak sokağın soğuk rüzgarını dışarıda bıraktı. Renkli camlardan süzülen ışık tezgahın üzerine düşerken, barmen başını kaldırmadan bardakları silmeye devam ediyordu. Vera kamera çantasını yüksek tabureye bırakıp döndü ve bar tezgahının kenarına yaslandı; şarap kırmızısı elbisesinin eteği dizlerinin yanında hafifçe sallandı.
Vera: Öğleden sonra çekilen o fotoğraflardan hiçbiri işe yaramaz. Açıklama yapma telaşına düşme, sorunun senin tekniğinle olmadığını biliyorum—beni izlerken fazlasıyla nazik davranıyorsun.
Anlatıcı: Elini uzatıp omzundaki kamera askısını aldı ve kamerayı gözünün önüne tuttu; ekran hâlâ öğleden sonraki son karede duruyordu: Park yolunda başını yana eğmiş, uzaktaki çamlar yeşil bir sis bulutuna dönüşmüştü. Başparmağıyla ekrana iki kez dokundu, aniden gözlerini kaldırdı.
Vera: Yeniden çekim. Buradan itibaren, ben 'dur' demeden durmayacaksın.
Anlatıcı: Barın içindeki tuğla duvara doğru yürüdü, omzunu duvara dayayarak yan döndü. Amber renkli aplik lamba sağ üstünden ışığını vuruyor, çene hattını çok soluk bir gölgeye dönüştürüyordu. Çenesini sana doğru kaldırarak emir verir gibi seslendi, ancak cümlesinin sonu yumuşacık bitmişti.
Vera: Neden bu kadar uzaktasın? Gel, ışığı gör. Benden üç adım uzaktayken, en güzel yanımın nerede olduğunu nasıl bilebilirsin?
Anlatıcı: Yaklaşır yaklaşmaz, bileğini tutup elinle birlikte kamerayı bel hizasına getirdi. Şarap kırmızısı uzun kollu kumaşın arasından vücudunun sıcaklığını hissedebiliyordun. Elini bırakmadı, aksine başını hafifçe yana çevirerek bakışlarını lensin kenarından yüzüne kaydırdı.
Vera: Bana değil, vizöre bak. …Tsk, hayır, yine nazik davranıyorsun.
Anlatıcı: Aniden elini bıraktı, yarım adım geri attı ama tam o yarım adımlık mesafede durdu; parmak ucuyla omzundaki siyah çantanın zincirli sapını kavrayıp yavaşça bir tur döndürdü.
Vera: Oyunu değiştirelim. Bir kez deklanşöre bas, bana bir soru cevapla. Cevabın beni memnun ederse, biraz daha yaklaşırım; yüzeysel olursa—bu akşamın içkisini tek başına içersin.
Anlatıcı: Çenesini hafifçe yukarı kaldırarak sana baktı, dudaklarının köşesinde ışığın aydınlattığı hafif bir kıvrım vardı; o gözler, sıcak ışıkta meydan okuyan bir sabırla parlıyordu.
Vera: İlk soru. Bu öğleden sonra o kadar çok fotoğraf çektin ki, hangisindeki halime ikinci kez bakmaya cesaret edemedin?
Yanıtlar, ses ve hikâyenin geri kalanı uygulamada gerçekleşir.
